Wanneer je 's avonds laat in het donker in de regen en met mistflarden laag over de weg op weg bent naar huis, is het een heerlijke gedachte dat je binnen 10 minuten aan de warme chocolademelk kunt. Ronja en ik hadden de tweede avond van de vervolgscursus agility gehad, en omdat er maar drie cursusdeelnemers aanwezig waren, was dat behoorlijk intensief. Nadat ik een overstekende vos had weten te ontwijken, dacht ik heel even dat ik één van de vertrouwde bochten vlak voor het dorp had gemist, want ik zag opeens een muur van hout voor me.
Er wordt aardig gekapt in onze omgeving, en wanneer je de stapels stammen naast de wegen ziet groeien,
vraag je je wel eens af hoe dat in vredesnaam allemaal netjes blijft liggen...
En, op google zoekend naar plaatjes, omdat er in het stikdonker met een mobieltje nu eenmaal niet veel te fotograferen valt, kwam ik er al snel achter dat dat inderdaad nog weleens mis gaat. Zoals gisteren dus. Toen ik naar de stad reed, was er nog helemaal niets aan de hand - een paar uur later was de weg compleet geblokkeerd. Geen idee wie je daarvoor om half elf 's avonds belt... En dan nog: hoe lang duurt het voor er iemand opgetrommeld is om dat allemaal weg te halen?
Gelukkig kon ik net keren, en daarna heb ik eerst Richard maar eens even gebeld. Als je woont zoals wij, kun je niet zomaar even een straatje terug nemen, want zoveel straten zijn er niet. Omdat ik niet wilde riskeren midden in de nacht na alle regen vast te rijden op een modderige gruisweg, heb ik zodoende een 50-60 kilometer omgereden. Ondertussen lag Ronja heerlijk te pitten op de achterbank. Richard was nog op toen ik thuiskwam, schonk meteen een borreltje voor me in, en vertrok naar boven. Ik heb de warme chocolademelk maar laten zitten verder, en ik ben allang blij dat ik (of wie dan ook) niet net langsreed toen het hele zaakje ging schuiven: er is daar geen plaats om uit te wijken...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten