Wandelaars.
Volgens onze honden veel te veel wandelaars.
Veel te lawaaierig vooral…
Onze dorpelingen vinden dat ook, vooral de bosbezitters onder de dorpelingen. De meeste dorpelingen dus. Dat lawaaierig dan misschien niet, maar voor de rest...
Het zit zo: onze dorpelingen hebben een soort wandelpad gemaakt naar een meertje in de buurt. Een prachtig meertje, klein maar fijn. Gezamenlijk is daar een schuilplaats tegen de wind aangelegd, alsmede een grill-plaats met een paar banken. Er ligt tegen de achterkant van de hut wat hout, voor de dorpelingen die willen grillen. Heerlijk toch?
Twee jaar geleden, toen het allemaal weer een beetje begaanbaar was na de winter, werd er weer 2 kuub hout neergelegd. Begin juni was dat op. Dat was raar. Tijdens een weekendwandeling stond er een verlaten tentje. Dat was ook raar. Wat bleek? In een naburig dorp had iemand het jaar ervoor een bedrijfje opgestart met natuur-avontuurvakanties in Zweden. Wandelen, fietsen, dat soort dingen. Op hun website werd ook reclame gemaakt voor een tweedaagse wandeling met overnachting in de wildernis. Daar wisten alle boseigenaren uit ons dorp niks van, dat bleek pas toen ze af en toe een praatje maakten met langstrekkende wandelaars.
Kort gezegd is het zogenaamde 'allemansrecht' met voeten getreden. Het is namelijk gebruikelijk om de grond-/boseigenaar om toestemming te vragen als je op zijn terrein wilt kamperen, wanneer je weet wie dat is. Bovendien mag je niet langer dan 24 uur blijven staan, en het tentje stond er vaak meerdere dagen. Verder mag je niet stelen (hout), en je moet je troep opruimen. Wat dat laatste betreft waren de mensendrollen en al het wc-papier achter de windvang de grootste ergernis. Om nog maar niet te spreken van de brutaliteit om de grondeigenaren geen kroon te vergoeden. En het risico van bosbrand, afgelopen zomer natuurlijk bijzonder actueel. Terwijl de tochten, dat vonden ook veel wandelaars, wel héél erg aan de prijs waren.
Er is vanuit ons dorp twee jaar lang geprobeerd om het op een prettige manier op te lossen. Men heeft bijvoorbeeld voorgesteld de wandelaars een half uurtje langer te laten lopen en dan op Björnvålsfallet te laten overnachten, etc etc, een soort samenwerkingsverband op te zetten tussen ons dorp en het bedrijfje uit het buurdorp. Dat liep niet zo goed, en uiteindelijk hoorde ik gisteren, dat de politie vandeweek een brief aan het betreffende bedrijf heeft overhandigd: de privéroute mag niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden, en aan het meertje mag men niet overnachten.
Nu ik dit schrijf, realiseer ik me opeens dat het vandaag 4 mei is, voor Zweden een dag als alle andere. Zou het een idee zijn om het begrip 'Loesje' in Zweden te introduceren?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten