De lente heeft de laatste weken flink doorgezet, met temperaturen rond de 20 graden was vlak na Pasen zelfs in de schaduw bij de bosrand geen sneeuw meer over. Alle beekjes en stroompjes stroomden bijna over van al het smeltwater. En niet alleen dat: ook de plassen in de traktorsporen veranderden na een dag of wat in van die héérlijke modderpoelen:
Dat ging er gelukkig in het volgende beekje weer grotendeels uit…
De teken niet, die bleven hangen, ondanks de zogenaamde tekendruppels. Vorige week was het het ergste ooit: na een hele avond plukken en pletten telde ik bij Gaia 16 stuks, bij Asso 12, bij Ronja 3, en de volgende ochtend bleken we er toch nog een stel over het hoofd te hebben gezien.
Vervolgens droogden de meeste beekjes en stroompjes weer op. De tuin ook, de spitvork stuitte niet meer op een ondergrondse ijslaag, zodat de eerste rijen baby-aardbeiplantjes al zijn verplant. Hoe er na een paar jaar tuinieren nog steeds van alles in de grond kan zitten snap ik niet helemaal, maar het spreekt wel tot de verbeelding, historisch gezien, al die ouderwetse vierkante spijkers. Knipspijkers noemen ze dat hier, uit ijzeren platen geknipt. Dan heb je het over vóór 1930 of zo.
Bezoek hadden we ook, rondom Pasen: Marina met een vriendin, om met Richard te repeteren voor Marina's examen. Dus er werd hier al gauw een uur of vier per dag pianotrio gespeeld. Asso bleek enorm van cello te houden, en dus van Kamilla.
Wat willen we nog meer, behalve lekker weer en gezelligheid (Yuri kwam ook nog even snel een weekendje langs)? Nou, regen graag, véél regen zelfs, want al het groen in de natuur loopt explosief uit. Waar Nederland een maand over doet in het voorjaar, krijgen we hier in een week. Dat het water in onze aanvankelijk overvolle bron alweer aan het zakken was beviel ons ook niet zo - buurman Erik is al offertes aan het verzamelen voor het boren van een bron. Gelukkig heeft het vannacht een paar uur geregend, onze tonnen zijn bijna helemaal vol, en stof en stuifmeel neergedaald. De bijbehorende lagere temperaturen hadden 'ze' wel van me mogen houden, er werd voor morgenavond zelfs sneeuw voorspeld…
En als we nóg iets mogen wensen als het dan toch koud moet worden: een houtfornuis waarvan de rook door de schoorsteen naar buiten komt, in plaats van via de keuken, zodat alle ramen en deuren ik weet niet hoe lang open moeten staan zonder dat het eten warm wordt… Geen idee wat er gebeurd is, maar terwijl ik pas nog brood had gebakken, leek twee dagen later (natuurlijk precies op de aankomstdag van Kamilla) de schoorsteen volkomen geblokkeerd. Ten einde raad hebben we de smeulende houtblokken in een emmer water gegooid.
Zelfs het papier waarmee we de boel probeerden aan te steken was niet opgebrand… Nu ben ik moed aan het verzamelen om het fornuis open te maken om te kijken of ik zelf kan zien wat er mis is. Zo niet, dan moeten we de schoorsteenveger maar even bellen. En een tactiek verzinnen voor een manier van proefstoken met een wat minder dramatische rookontwikkeling binnenshuis, mocht het weer niet lukken...
Het sneeuwt trouwens nu al, zie ik. Mogen we de sneeuw van morgen dan alsjeblieft overslaan?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten