Twee weken geleden zijn Richard en buurman Stig samen naar Molkom gereden: wij hebben namelijk geen aanhanger, zelfs geen trekhaak aan de auto, en er moesten wat gekregen spullen opgehaald worden. Stig was zo aardig om te helpen. Dat weekend zou iemand uit het dorp de omgewaaide bomen uit ons stukje bos komen halen en ze in 'hapklare brokken' zagen. (We hebben geen motorzaagdiploma, hij wel. Bovendien heeft hij in de bosbouw gewerkt.) Dan hoefden we de brokken 'alleen nog maar' te klieven. De daarvoor benodigde houtkliefmachine stond in Molkom op ons te wachten: vanwege verkoop van een huis overbodig geworden.
Onze bosbouwer kwam allereerst met pakweg 7 kubieke meter berkenhout aanrijden: hij had afgelopen winter uitgedund in zijn eigen bos en dit hout was over. Of wij interesse hadden? Ten eerste konden we niet begrijpen hoe je nu hout óver kunt hebben, ten tweede hadden we zeker interesse, want wat is heerlijker stoken dan berk? En berken hebben we niet op ons erf. Althans geen opstookbare.
Zodoende lag er al een enorme berg blokken voordat er ook nog maar een boom uit eigen bos was gekomen, daar is hij gisteren nog voor terug geweest. Vijf bomen totaal (eentje hing gevaarlijk scheef, dus die moest er ook aan geloven), naar schatting een kubieke meter ongekliefd hout per boom, levert bij elkaar een kuub of 7 gekliefd hout op.
Dat klieven/kloven schoot alleen niet zo op: de overtollige houtklief bleek zó traag te zijn, dat je per blok op je gemak een kop koffie kon drinken. Dus dat viel tegen... De bijlen in de schuur zijn ook oud, stokoud, misschien wel bijna antiek, zodat we die mooie zondagochtend bij verschillende bedrijven houtkliefmachines hebben zitten vergelijken. En de gekregen klief hebben klaargezet voor de stort.
De nieuwe, bestelde, machine zou al op dinsdag thuisbezorgd kunnen worden. Wat gebeurde er dinsdagochtend in alle vroegte: sms-je van het transportbedrijf. 'Staan die bordjes nog in Butorp, daar waar het asfalt ophoudt, dat er geen zwaarder verkeer dan 4 ton langs mag?' Tsja, die stonden er de vorige dag nog... Dan moest ik 's middags tussen twee en vier bij het dorpshuis het pakket oppikken. Punt één had Richard dan de auto mee voor zijn werk, punt twee was het pakket zwaarder dan ikzelf, en is het vanaf het dorpshuis 3 km lopen. Buren bellen?
Lang leve de lokale faceboekgroep, waar ik dat van die bordjes voor de zekerheid even navroeg. Bel maar even naar de gemeente, vond iemand, want de weg is na de dooi al zo opgedroogd, ze zijn vermoedelijk gewoon vergeten die bordjes weg te halen... Dus ik de tuin in (daar is beter bereik met de mobiel, op sommige plaatsen althans), en na twee keer doorverbinden kreeg ik iemand aan te lijn, die me vertelde dat men juist bezig is die bordjes overal weg te halen.
Zodat de vrachtwagen van de pakketdienst 's middags gewoon voor kwam rijden, met als kommentaar: jullie wonen wel erg ver in het bos, zeg! Maar het pakket werd wel helemaal naar de houtschuur gereden en op een pallet getild. Maar goed ook, want 's nachts begon het te regenen. En het bleef de rest van die week regenen. Dat weekend kwam Eva een paar dagen logeren, super gezellig, maar dáárna heeft Richard de nieuwe klief in elkaar gezet:
Dus sinds afgelopen woensdag zijn we eindelijk dagelijks aan het klieven. Het gaat nog wel een paar weken duren voordat het klaar is. Misschien met Pinsteren? Traditiegetrouw moet het brandhout met Pasen gekliefd zijn en minstens tot midzomer drogen... Richard had het laatst nog over een speciale bijl, die handmatig klieven makkelijker moet maken. Maar 12, 13 kuub? En dan als musicus? Ik ben wel heel erg blij met die machine!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten