Teut

Dat het herfst aan het worden is, realiseeerde ik me vorige weekend bij het opentrekken van de slaapkamergordijnen: een enigszins schichtige mama ree met twee kalfjes staken schuin de weg over en liepen achter ons gastenhuisje langs het bos in, richting buren Stig en Kristina. Behalve één keer wat verder van huis, had ik ze de hele zomer niet meer gezien. Ik kon op deze afstand niet zien of het onze vertrouwde 'oude' mama was, of haar kind van het jaar ervoor. Maar naar het gedrag te oordelen was het de laatste, de oude mama kent het terrein op haar duimpje, en is absoluut niet schichtig in de buurt van ons huis.

Hoe het die dag verder is gegaan met dit gezinnetje, hoorde ik wat later van Kristina: ze hebben bij hun appelboom, die niet ver van het huis staat, heerlijk van de valappeltjes staan eten. En blijkbaar hadden die appeltjes er al een aardig tijdje gelegen, zijn vermoedelijk gaan gisten, want de twee kleintjes leken stapelgek. Stoven alle kanten uit, maakten de meest idiote sprongen, eentje ging bij een mislukte landing compleet onderuit, en mama ree had het zó druk met het in de gaten houden van haar zootje ongeregeld, dat ze niet eens merkte dat Stig en Kristina in de deuropening stonden te kijken... Na verloop van tijd had ze duidelijk genoeg van al dat gestuiter, en vertrok met grote sprongen richting dorp. 

Ik vraag me af of ze daar uiteindelijk veel mee opgeschoten is, want in het dorp staan ook heel wat appelbomen, waarvan de eigenaars de opbrengst niet kunnen verwerken...