donderdag 30 juni 2016

Dumpster diving in Kopenhagen.

Of je leverpastei kunt invriezen?
Of je bloemkool en selderij en aardappels en champignons kunt combineren in de soep?

Marina was laatst bij een kennisje van school uitgenodigd voor een barbecue, maar hoefde niets mee te nemen. Dat was een beetje tegen haar principes in (studenten hebben nooit geld dus delen de kosten van de maaltijden altijd samen, toch?), maar toen ze bleef aandringen kreeg ze te horen dat alle ingrediënten gratis waren. Het kennisje bleek elke week een keer te gaan "dumpster diven". Containers van supermarkten en restaurants nakijken op bruikbare waar. Na twee zomers werken bij de Coop in Molkom weet Marina maar al te goed wat er allemaal zomaar weggegooid wordt, ze kwam telkens weer helemaal verontwaardigd thuis.


Een dag of wat geleden zijn ze samen bij drie verschillende supermarkten langs geweest. In Denemarken láng niet zo moeilijk als in Zweden: geen hekken waar je eerst overheen moet klimmen, en ook geen containers die op slot zitten. Gezien de foto hierboven van de opbrengst, en de foto's van wat er van geworden is, heb ik niet het idee dat dit de enige keer was...


 

De mozzarella was nog koud, mama, en de datum van vandaag... Mag morgen niet meer verkocht worden.
En als er in een doos eieren eentje gebroken is, moet de hele doos worden weggegooid...

 

Goed dat er staafmixers bestaan!




Al met al: een tijd geleden is er in Frankrijk een wet uitgevaardigd waarin gesteld wordt dat er door supermarkten geen levensmiddelen meer mogen worden weggegooid - die moeten naar instanties die bijvoorbeeld maaltijden verstrekken aan daklozen. Om de kronkel maar even af te maken: als je van dumpster diving houd, moet je vooral niet in Frankrijk gaan studeren!

Voor de compleetheid volgt hier een complete lijst, met alles wat ze samen mochten verdelen:

wortelen
selderij
6 avocado's 
3 bakjes kerstomaten
bloemkool
radijsjes
komkommer
lenteuitjes
4 bakjes champignons
uien
aardappels
basilicum

nectarines
sinaasappel
2 bakken aardbeien
heleboel bananen
een hoop gember

2 mozzarella's
1 zak geraspte texmex-kaas
gouda in plakjes
een bakje skyr (=turkse yoghurt achtig, maar dan van Ijsland)
250 ml slagroom
1 verpakking grillworstjes
1 verpakking rosbief
1 bakje leverpastei
20 eieren

2 stuks hartige taart-bladerdeeg
1 pak appelsap
1 fles bubbelwater met smaakje
2 croissants
1 doos haver-chocoladekoekjes
zoute stengels
2 porties kant en klaar tiramisu
2 porties kant en klaar lasagne



woensdag 29 juni 2016

Iemand nog een ijsje?

Om de andere week horen we de (volgens Asso uiterst irritante, dus om te huilen...) toeter van de Hemglass-auto. De Zweedse versie van de Diepvrieskoning en de Eismann. Buurvrouw Kristina is erg enthousiast over o.a.de pizza's, dus toen we net verhuisd waren stuurde ze de auto ook door naar ons. Maar we hadden toen net die 25 kilo koe gekocht, zodat er geen kubieke cm meer over was in de 3 lades van de koelvrieskast. Sindsdien zien we de auto alleen nog in razende vaart en al toeterend langs onze torp rijden.

Bildresultat för hemglassbil

Nu kan het best handig zijn om wat voorraden te hebben, wanneer je woont zoals wij, dus vorige week hebben we een vrieskist gekocht, die morgen afgeleverd zal worden. Zodat ik met een licht gevoel van spijt vandaag alweer de Hemglass-auto zag langsscheuren. Niet veel later kwam Richard thuis, zette een grote papieren boodschappentas neer in de keuken, en wilde weten hoeveel plaats we hadden in de vriezer, want hij had een hele tas ijs... 


Ik moest een beetje zuchten: De vriezer komt morgen pas! Maar wat bleek: hij had op de kruising 8 dozen ijsjes zien liggen, nadat ook hij vlak daarvoor de beruchte auto was tegengekomen. En om daar nu maar zo gewoon langs te rijden... Nee toch, zeker! Waar een wil is, is een weg: nu liggen er 84 ijsjes en 8 magnums in de vriezer. Kijk maar:


zaterdag 25 juni 2016

Midzomer op de torp

Een Midsommardag volgens het boekje: overwegend zon, en dat dan van 03.46 tot 22.30, dus het wordt inderdaad niet donker. Schemer kunnen we krijgen, van tegen middernacht tot een uur of twee in de ochtend, maar zelfs met slecht weer wordt het niet echt donker. Deze foto was rond middernacht, met volle maan, een paar dagen geleden:


Dit vandaag dus, 


heerlijk voor een ronde golf voor Richard, het nodige tuinwerk voor mij, en daarna met een glas koude wijn/bier op de vlonder.

De margrieten bloeiden precies gisteren, want die horen bij Midzomer. Ze staan op de midzomerservetjes, de midzomertafelkleden, de midzomertheedoeken, ze worden gevlochten tot krans voor op het hoofd, ze staan in vazen op tafel, een midzomer zonder margrieten is ondenkbaar.


Ook de jasmijn is gaan bloeien, en de eerste pioenroos. 's Nachts lichten al die witte bloemen prachtig op in het halfdonker,

 


overdag gonst de hele tuin van de bijen en hommels.
Buurman Robert stopte vandaag nog even bij ons om te vragen of we misschien een zwerm bijen hadden gezien: Hij zou gisteravond net naar het Midzomerfeest vertrekken toen hij zag dat één van zijn bijenvolken was gaan zwermen. Maar hij wilde het feest niet missen, en nu waren ze (natuurlijk) verdwenen. Dat krijg je als het volk te groot wordt en daarmee de korf te klein.

Bildresultat för zwermende bijen

We houden nu uitkijk naar een klont bijen in een boom, aan een schoorsteen... ze kunnen wel overal terechtkomen. Voor hem te hopen dat ze gevonden worden, anders is hij in één keer de helft van zijn bijenvolk kwijt...

Onvoorstelbaar, dat het over exact een half jaar Kerst is...




vrijdag 24 juni 2016

Nieuwe houtschuur

Onze oude houtschuur was eigenlijk een gereedschapsschuurtje. De mensen die een tijdlang de torp hadden gehuurd voordat wij hem kochten, hadden de deuren eruit gehaald en een paar luchtgaatjes gemaakt, om er hun konijnen te kunnen huisvesten. 


Toen we vorige zomer de wintervoorraad erin stapelden, en iedere keer wanneer we bij het halen van een nieuwe mand brandhout ons hoofd stootten, droomden we over een schuur die hoog genoeg was, en waar de wind lekker doorheen kon waaien. De buurman tipte ons over een lokaal bouwbedrijf wat nooit adverteert omdat ze dat niet nodig hebben, dus toen die een keer bij de andere buren bezig waren zijn we maar eens met hun gaan praten. Ze hadden het inderdaad eigenlijk te druk, maar misschien hadden ze na de julivakantie wel een keer tijd. Nadat we ons ervan hadden verzekerd dat het over de julivakantie van dít jaar ging, kregen we een offerte, en wachtten we rustig af.

Dinsdagmiddag ging mijn telefoon: Lasse (=Lars) van het bouwbedrijf. Dat ze voor midzomer nog een paar dagen overhadden, en of het schikte dat ze woensdagochtend tegen een uur of acht kwamen? Natuurlijk zorgde ik ervoor dat het schikte, en arme Richard en Yuri, die net terug waren uit de stad, werden gemobiliseerd om te helpen de oude schuur te slopen...


Een paar uur later, tegen etenstijd, zag het er zo uit:


Woensdag rond de lunch:


Woensdag rond etenstijd:


Donderdagmiddag 15 uur:


Eigenlijk was ik van plan om vanochtend een paar emmers Falu Rödfärg te halen en wat kwasten, maar dat gaat natuurlijk niet: Het is Midsommarafton, dus alles is dicht, niemand is bereikbaar, en iedereen viert met de familie midzomer. Maar de schuur staat!

woensdag 22 juni 2016

Update uit Kopenhagen.

Marina heeft het tweede studiejaar in Kopenhagen 
er op zitten/erop zitten/ eropzitten (??? Nu kan ik zowel geen Nederlands meer als nog geen Zweeds, geloof ik...), en mag met recht trots zijn op haar cijferlijst, met hoofdzakelijk 10en en 12en. Vond ik vroeger het Duitse cijfersysteem vreemd maar logisch, met 1 als hoogste en 6 als laagste, ben ik aan het Zweedse met F als laagste en A als hoogste inmiddels gewend, het zal nog wel even duren voor ik de logica hiervan inzie:

-02 en 0 is gezakt, 2 en 4 is geslaagd maar niet zo goed. 7 is prima en 10 en 12 zijn de hoogste cijfers!

Rare jongens, die Denen!

Nu is het niet zo dat ze meteen na de examens de eerste de beste trein naar "huis" nam, dus ik ben vreselijk blij dat ik een tijdje geleden nog bij haar ben geweest: 6 maanden is wel erg lang anders. De vorige twee zomers heeft ze heel wat weken vakantiewerk gedaan bij de supermarkt in Molkom, maar omdat ze komend jaar het eerste deel van de studie afrondt, is ze in Kopenhagen gebleven om vast aan het examenprogramma te beginnen. Ondertussen speelt ze in verschillende bezettingen concerten om de studiekosten voor het komend jaar bij elkaar te verdienen. Daarna een zomercursus in Tsjechië, aansluitend een kort bezoek aan de familie daar, en dán, éindelijk, een paar weken vakantie  hier op de torp. Écht vakantie, want oma-uit-Eindhoven komt in die tijd ook nog twee weken logeren.

Inmiddels is ze ook aan Tsjechische lessen begonnen, want de plannen om haar masters in Tsjechië te doen klinken in onze oren al steeds duidelijker door. Wie weet zelfs aan dezelfde school als waar oma-uit-Eindhoven heeft gestudeerd én gedoceerd! 

De wereld is helemaal niet klein... Naar sommige plaatsen is het gewoon wat langer reizen...


zaterdag 18 juni 2016

Värmlands woordenboek.

Ja, nu begin ik toch te begrijpen waarom mensen soms zo wazig kijken als ik Zweeds denk te spreken...



Ik heb namelijk het meeste Zweeds in Molkom geleerd, en dat is nog weer een plaats apart, binnen Värmland. Toen ik me tijdens het breicafé een keer liet ontvallen dat ik het Zweeds nog steeds zo lastig vind, kreeg ik als reactie van een 70-jarige dame met een knalrose lok in het haar: "O, dat probeer ik al 70 jaar te leren, en ik kan het nog steeds niet!" Waarmee ze bedoelde dat ze in Molkom was opgegroeid en na haar trouwen in de buurt van Hagfors is komen wonen. En dan red je het nog niet eens met een Värmlands woordenboek: Molkom heeft zijn eigen klank: ô.

Dus je spreekt môlkômska, iets is gôrgôtt (hartstikke lekker), en ga zo maar door... Wist ik veel... Eigenlijk had ik gewoon die schriftelijke cursus van de Nederlandse Handels Akademie af moeten maken. Maar ja, ik zit onmiddellijk te knikkebollen wanneer ik die tevoorschijn haal... Misschien iets voor na mijn pensioen?

vrijdag 17 juni 2016

Door de bomen het bos niet zien?

Bij ons op de hoek is het bos uitgedund, en grondig ook. Dat heeft zo zijn voordelen en zijn nadelen.


Door de snel groeiende stapels gekapte bomen zie je al snel het bos niet meer, en je moet maar afwachten wanneer het een keer wordt opgehaald... Bovendien is het bos nu een stuk eentoniger: het is duidelijk een perceel wat eigendom is van een bosbouwbedrijf , want er bleef maar één soort bomen staan.


De machines zijn gigantisch, en reden diepe sporen in de bosgrond, dat ziet er op z'n zachtst gezegd niet erg fraai uit...


Aan de andere kant was het wel een heel donker stukje bos, en de bosbessenstruiken die er staan (en niet zijn stukgereden) krijgen aanzienlijk meer licht, lucht en water. Of we het dit jaar gaan merken betwijfel ik, maar ik verwacht daar, op loopafstand, geweldige bosbessenoogsten...

Aangezien een bosbouwbos maar pakweg eens in de 70 jaar iets fatsoenlijks opbrengt als het compleet gerooid wordt, is daar voorlopig dus weinig gevaar voor. 

En volgens de buren: luchtiger bos betekent minder muggen!