Onze oude houtschuur was eigenlijk een gereedschapsschuurtje. De mensen die een tijdlang de torp hadden gehuurd voordat wij hem kochten, hadden de deuren eruit gehaald en een paar luchtgaatjes gemaakt, om er hun konijnen te kunnen huisvesten.
Toen we vorige zomer de wintervoorraad erin stapelden, en iedere keer wanneer we bij het halen van een nieuwe mand brandhout ons hoofd stootten, droomden we over een schuur die hoog genoeg was, en waar de wind lekker doorheen kon waaien. De buurman tipte ons over een lokaal bouwbedrijf wat nooit adverteert omdat ze dat niet nodig hebben, dus toen die een keer bij de andere buren bezig waren zijn we maar eens met hun gaan praten. Ze hadden het inderdaad eigenlijk te druk, maar misschien hadden ze na de julivakantie wel een keer tijd. Nadat we ons ervan hadden verzekerd dat het over de julivakantie van dít jaar ging, kregen we een offerte, en wachtten we rustig af.
Dinsdagmiddag ging mijn telefoon: Lasse (=Lars) van het bouwbedrijf. Dat ze voor midzomer nog een paar dagen overhadden, en of het schikte dat ze woensdagochtend tegen een uur of acht kwamen? Natuurlijk zorgde ik ervoor dat het schikte, en arme Richard en Yuri, die net terug waren uit de stad, werden gemobiliseerd om te helpen de oude schuur te slopen...
Een paar uur later, tegen etenstijd, zag het er zo uit:
Woensdag rond de lunch:
Woensdag rond etenstijd:
Donderdagmiddag 15 uur:
Eigenlijk was ik van plan om vanochtend een paar emmers Falu Rödfärg te halen en wat kwasten, maar dat gaat natuurlijk niet: Het is Midsommarafton, dus alles is dicht, niemand is bereikbaar, en iedereen viert met de familie midzomer. Maar de schuur staat!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten