donderdag 12 januari 2017

Stilte ná de storm.

 

Na al het woeste weer van gisteren was het vandaag volmaakt rustig... Gisteravond om half acht kwam inderdaad de sneeuwschuiver langs, zoals de buurman al had voorspeld. En mede dankzij een dorpsbewoner die vanochtend voor onze buren de oprit kwam schuiven, en zo aardig was om ook de door de gemeentelijke schuiver gevormde sneeuwwal achter onze auto weg te schuiven, kwam ik toch nog op tijd bij de tandarts in Molkom. 


Buurman had het ook mis met de regen, hoewel de weg naar Molkom (waar de tandarts me vertelde dat het gisteren alleen maar had geregend) gedeeltelijk een ijsbaan was. Blijkbaar hadden we hier net die paar meter extra boven zeeniveau zodat dát ons bespaard is gebleven... Vanmiddag kwam overigens ook de zandauto al langs - we hebben nog nergens aan zo'n goed onderhouden, geschoven en gezandde weg gewoond als hier, midden in de wildernis!


Na de lunch vertrokken Marina en Richard voor een wandeling in onze sprookjeswereld:


Elandspoor gevonden:



Ondertussen zette ik, als afscheidsmaaltijd voor Marina, die morgen weer terug naar Kopenhagen gaat, een lamsbout (lam afkomstig uit de wei bij de boerderij van Nils) in de houtoven. Kommentaar van Richard, een paar uur later aan tafel:
-Ik kan die wolven helemaal geen ongelijk geven...-






woensdag 11 januari 2017

Natte sneeuw bij windvlagen kracht 10

Als ik nu zo naar buiten kijk, komt de natte sneeuw vrijwel horizontaal langs. 

Vanmorgen kwam de buurman net aanrijden toen de honden en ik fjording Max zijn wortel hadden gebracht, en het werd ons ronduit verboden om door het bos terug naar huis te wandelen: sommige bomen zijn zo hoog (ik weet niet meer welke hij noemde), die willen nog wel eens omwaaien met dit soort weer. Nu staan er langs de "autoroute" precies zulke bomen, dus de logica ontging me aanvankelijk, maar achteraf kan ik me voorstellen dat de hulpdiensten je daar wat makkelijker kunnen bereiken, mocht je een boom op je hoofd krijgen... Wanneer ik uit het raam kijk, staat daar trouwens precies zo'n boom aan de overkant van de weg, dus op zo'n 15 meter afstand. Maar die valt volgens mijn inschatting exact parallel met de weg. Hoop ik.


Om nog maar even helemaal voor onheilsprofeet door te gaan, wist hij ook nog te vertellen dat we zo'n twee decimeter van deze prut kunnen verwachten, want dat het weer zo blijft tot vanavond, en dat het daarna gaat regenen. En daarna gaat vriezen. En dat de sneeuwschuiver waarschijnlijk vanavond pas komt, omdat ze de grotere wegen nu moeten bijhouden. Nou, fijn... Richard werkt vanochtend, en Marina is mee naar de stad om wat andere zaken te regelen...


dinsdag 10 januari 2017

Allergisch voor electriciteit.


Over een paar maanden, als het weer lente is en de appelbomen bloeien, krijgt ook de boerderij van Nils nieuwe bewoners. Toen Nils overleed, jaren geleden, waren zijn zoons absoluut niet geïnteresseerd in de boerderij, met zo'n 10-12 hectare bos erbij. Integendeel, ze wilden er zo snel mogelijk vanaf, zodat onze buren alles voor een prikje konden overnemen.


Ze hebben er hun grote vrieskist staan, de keuken opgeknapt, en in de wei graasden een tijdlang hun schapen. Eén van de schapen ontdekte dat het gras buiten de wei veel lekkerder was, en leerde ook haar lammeren tussen het schrikdraad van de omheining door te glippen, tot ongenoegen van de buurman, die tevergeefs probeerde een eind aan dat uitbreken te maken, bang als hij was dat de rest van de kudde het ook zou leren - een dankbare prooi voor "de grote boze wolf".


De weilanden zijn vervolgens een tijdje verhuurd aan een boer met koeien,



en momenteel staat Max zich daar te vervelen. We komen er bijna dagelijks langs, en nemen dan een wortel voor hem mee. Zoals onze honden weten dat ze bij de buren een goeie kans maken op een rest kattenvoer of een half worstje, zo wist Max (Noors fjordenpaardje) al snel dat ik meestal iets in mijn jaszak heb, en komt tegenwoordig zelfs helemaal van de andere kant van de wei aanslenteren. Dat kan even duren, want die wei is gigantisch voor een paard alleen.


De nieuwe mensen gaan er eerst een tijd in een caravan wonen, want er is veel, heel veel op te knappen aan het huis, te beginnen met de schoorsteen. Die schoorsteen is essentieel, want de volgende vrouw-des-huizes is extreem allergisch voor electriciteit, dus koelkast, vriezer, fornuis en afzuigkap zijn inmiddels al weggehaald. Ze gaan hout stoken en op hout koken. Dat moet lukken, met zoveel eigen bos.

Het gaat vast heel gezellig worden, hierboven, want ze brengen ook twee kleine kinderen mee. Dat ze "wat minder achteraf" willen wonen doet me me wel afvragen hoe en waar ze nu dan wonen: voor de meeste mensen is onze nederzetting al volkomen in de wildernis...

zondag 8 januari 2017

Een beetje kouder...

Zoals we al haast verwachtten, bleek het weerbericht niet te kloppen. Het werd helemaal geen -12 graden, het was de volgende ochtend  al -15, en het werd alleen maar kouder... Toen we in de loop van donderdagmiddag naar de stad, naar het concert, reden, waren we zó blij met de stoelverwarming in de auto! 

De voorspelling was, dat 's nachts de temperaturen weer zouden gaan stijgen, en in Karlstad hadden we na het concert inderdaad -15 op de meter staan. Maar terug noordwaarts rijdend, reden we al snel de volgend klimaatzone binnen:



Zodoende hebben we er vrijdag flink wat hout doorheen gejaagd, in de houtkachel. Inmiddels is de normale winterse situatie weergekeerd, met een aantal graden vorst overdag en wat meer graden vorst 's nachts.

Ondertussen is Asso een beetje mank gaan lopen - ik vermoed dat hij met de kou een soort spierblessure heeft opgelopen bij het buiten spelen. Hij is zó gefixeerd op het achternajagen van alles wat beweegt, dat hij niet tot stoppen te bewegen is wanneer er in de tuin geragd wordt. Even plat op de buik in de sneeuw, een paar happen sneeuw eten, en hij gáát er weer voor. Dus wij moeten dat rustig aan doen nu even voor hem beslissen, zodat arme Asso, die gistermiddag helemáál niet meer wilde lopen, even alleen thuis bleef, terwijl Yuri met Gaia op pad ging, en ik in mijn eentje een rondje om het meertje beneden ben gaan lopen. Zes foto's heb ik kunnen maken, daarna besloot de mobiel dat het te koud was, en hield er mee op. Maar met de foto's ben ik alleszins tevreden!



woensdag 4 januari 2017

De winter is begonnen.

Gistermiddag begon de winter. We hebben in november en december best wat sneeuw gehad, en ook wel koude nachten, maar de temperaturen gingen na een tijdje toch altijd weer naar ruim boven het vriespunt. Dat zit er nu voorlopig niet meer in. 


Het begon met een paar centimeter sneeuw, zodat de tuin in een oogwenk tot een plaatje als uit een sprookje veranderde. Dat het weer zich niet aan de verwachting hield bleek uit het feit dat om 5 uur vanochtend de sneeuwschuiver langskwam, en anderhalf uur later nog een keer, de andere kant op - er was nog een paar centimeter bij gevallen. Dan is het zo fijn dat we pal aan de straat wonen, want Richard kon zonder problemen wegrijden naar de repetitie.

foto van Richard Lazar.

Hoeveel er nu precies gevallen is, is wat lastig aflezen,


maar toen het vanmorgen weer ging sneeuwen, ook weer totaal tegen alle voorspellingen in, hebben we toch maar vast de sneeuwscheppen uit de schuur gehaald, en zijn aan een gangenstelsel begonnen. Want we moeten natuurlijk wel bij onze houtvoorraad en het vogelvoer kunnen!


Het is fijn, met sneeuw, want het is daardoor een stuk eerder licht, en al evenzoveel later donker. De afgelopen weken voor en vlak na Kerst moesten we erg opletten om na de lunch nog een flinke wandeling met de honden te kunnen maken, want om half vier donker is erg pikzwartdonker als het zwaar bewolkt is. 

Nu is het even afwachten of de rest van het weerbericht wél klopt: de wind draait naar het noorden, en het wordt helder. In het noorden, daar ligt Kiruna. In Kiruna was het vandaag -20, en vannacht wordt het daar -34. Wanneer dat onze kant opwaait wordt het koud. Morgen en overmorgen -12. Gezien het feit dat er gisteren een muis in de val in de houtkast zat, ik drie muizen buiten uit een boodschappentas met hout ben gaan schudden voor ik de kachel aan kon maken, en één van die drie zo dom was om terug naar het huis te rennen en vanochtend alsnog in de val te lopen, gaat dat koude weer wel door.

Vooralsnog zitten we lekker warm op onze torp. Zolang het niet al te hard gaat waaien, tenminste, want één van de keukenramen sluit niet zo best, zag ik, daar waait het aardig langs naar binnen. Dat stukje van de vensterbank gebruiken we nu om de knoflookpot koel weg te zetten, maar een ritje naar de hoe-onderhoud-ik-mijn-oude-huis-winkel voor stroken wolvilt moeten we binnenkort wel maken. Die stroken klem je vast in de kieren, zodat het wél ademt, en het hout niet gaat rotten. Bovendien staat het stukken eleganter dan isolatietape...





















maandag 2 januari 2017

3-in-de-pan en kabuki

We hadden een uitgesproken rustige en gezellige jaarwisseling. 
Terwijl de (inmiddels niet meer zo nieuwe) buurman naar de stad reed om zijn moeder van het station te halen en boodschappen te doen, pasten wij op hondje Elly. Het was de eerste keer dat ze zonder baasje bij ons was, en dat was toch wel vermoeiend, zo te zien...


Op Oudjaar gingen onze laatste eieren en de laatste melk in de beslagkom: ik kan me van de lagere-school-tijd niet anders herinneren dan dat er gebakken werd in de straat. Oliebollen, appelbeignets, 3-in-de-pan, wafeltjes, iedere moeder, soms vader, bakte waar zij (of hij) het beste in was, en dan werden er schalen vol geruild. Een succesrecept voor buikpijn dus, elk jaar weer!

Dat van dat ruilen, dat komt er sinds we in Zweden wonen niet meer zo van, maar uitdelen bij de buren is altijd leuk. Deze keer viel er alleen niet zoveel uit te delen: op het moment dat het beslag geklopt was, maar de mixer nog op maximale snelheid draaide, kantelde de beslagkom... Iets minder dan de helft bleef over, de rest lag op het aanrecht, zat op het afdruiprek, de muur, het keukenkastje, mijn bril, schort en trui, en op de kop van Gaia die er zelf net niet bij kon. Huilend van frustratie begon ik op te ruimen. Een goed half uur later kwam Richard opgewekt beneden om te melden dat de badkamer weer helemaal schoon was. Nou, de keuken ook bijna. Inmiddels was het tegen twee uur, en de supermarkt in Molkom nog net een uurtje open, maar ik zag me geen tweede keer beslag mixen, en al hélémáál níet "morgen", zoals het thuisfront opperde. Want 3-in-de-pan bak je níet op 1 januari, die bak je op 31 december. 

Waarmee ik eindelijk een Hollandse traditie heb ontdekt. Mensen vragen ons er regelmatig naar: wat eet men in Nederland altijd met Midzomer, met Kerst, met Pasen, met Oudjaar? Ik weet dat nooit, wij eten Tsjechisch-Hongaars, dan... gewoon, omdat dat zo lekker is! En traditie van Richard thuis, vroeger. 

Uiteindelijk werd het toch nog een flink bord vol 3-in-de-pan, compleet met rozijnen, stukjes appel en poedersuiker, en we konden er zelfs op Nieuwsjaarsdag nog een paar meenemen naar de buren, waar we uitgenodigd waren voor de fika. De rest van de jaarwisseling verliep gesmeerd, en de "min of meer slow-cooked" lamssteak uit de houtoven zorgde voor de culinaire compensatie, wat mij betreft.


Verder hebben Eva en ik de Kabuki-gezichtsmaskers getest, die ik van mijn vriendin uit Japan had gekregen. Kabuki is traditioneel toneel/dans in Japan, en de maskers (uiteraard) symbolisch. We hebben ons er niet héél erg in verdiept, maar hadden wel lol - mochten dames klagen dat ze er met een gezichtsmaskertje inclusief wattenschijfjes met kamillethee of plakjes komkommer op de ogen "niet uitzien", dan kunnen we deze van harte aanbevelen:


Vanmiddag brachten we Eva weer naar de bus, en we maakten er meteen een "klein familie-uitje" van, "a little family onion", volgens  een wat melige Richard.


Dat het met Gaia's oog weer goed gaat zou ik bijna vergeten te melden!


vrijdag 30 december 2016

Een prik, een zalfje, en pijnstillers....

Ze zeggen dat de meeste ongelukken thuis gebeuren, en dat lijkt wat ons betreft heel aardig te kloppen. Toen ik eergisteren met Yuri uit de stad terug kwam, stonden de hondjes ons zoals gewoonlijk bij te voordeur welkom te kwispelen. Maar Gaia beschikte maar over anderhalf oog... Het zag eruit als een chronische knipoog...

Normaal gesproken is Asso hier de brokkenpiloot, maar deze keer was het Gaia die tijdens het buiten spelen tussen de middag een stuk speelgoed recht in haar oog kreeg. Aan het eind van de middag toch maar even naar de dichtstbijzijnde dierenkliniek gebeld, en gistermiddag konden we er terecht - een hond kan nu eenmaal niet praten om te vertellen of en hoe erg het zeer doet, en of ze alles wel goed ziet,  en we wilden er zeker van zijn dat er niets beschadigd was. 

We waren nog niet eens in de onderzoekkamer of we konden al overschakelen op Nederlands, wat de communicatie met de dierenarts aanzienlijk vlotter deed verlopen. Beschadigd is er gelukkig niets, maar Gaia had in minder dan geen tijd een prik tegen de pijn te pakken: heel kleine pupillen, zei hij, bijna krampachtige samentrekkingen, daaraan zie je dat het heel erg zeer doet. De slijmvliezen waren flink gezwollen, dus we kregen een zalfje mee, plus nog pijnstillers in tabletvorm voor vijf dagen. Arme Gaia, stel je voor dat we hadden gedacht "dat er gelukkig niets te zien was"...


Het was me wel opgevallen dat ze 's nachts steeds verschoof op bed, ze zocht waarschijnlijk een plekje waar haar oog niet zeer deed... 


Verder zijn we tot de conclusie gekomen dat het allemaal gewoon mijn schuld was: had ik maar niet naar de stad moeten gaan, dan had Richard op dat moment misschien niet met de honden gespeeld, en dan was het allemaal niet gebeurd. De dierenarts vertelde over een hond met een gebroken poot, waar ze dezelfde logica op los hadden gelaten: baasje was met de hond op pad geweest, vrouwtje ging ondertussen weg en deed de poort op slot, baasje kreeg bij thuiskomst de poort niet open en tilde de hond over het hek heen - die aan de andere kant heel ongelukkig terecht kwam en een poot brak. Logica: had het vrouwtje maar niet weg moeten gaan...

Na het dierenartsbezoek reden we meteen door naar Skoghall, waar Eva nietsvermoedend op het bezoek van wildvreemde familieleden van vriend Christoffer en diens moeder Sofia wachtte, die zouden komen eten. Het was een idee van Christoffer om Eva te verrassen, en ik moet zeggen dat dat absoluut 100% gelukt is. We hadden een vreselijk gezellige avond, waar Asso uiteindelijk toch Sofia zo gek kreeg om bijna het hele keukenkastje leeg te halen, waar bij ons allereerste bezoek, zeker twee jaar geleden, een doos met hondenspeelgoed had gestaan. Asso had gelijk: er lag nog een tennisbal, hélemaal achterin...

Niet zo verwonderlijk dat de honden vannacht héérlijk geslapen hebben! Met Gaia gaat het vandaag al een stuk beter, hoewel we direct merken wanneer de pijnstiller is uitgewerkt. Gelukkig mogen we het zalfje vaker gebruiken dan op de verpakking staat, en de dierenarts heeft zelfs mijn vermoeden bevestigd dat je bij een dergelijk ongeluk een hond van bijna 10 kilo best een half paracetamolletje mag geven... Niet met water, maar met leverworst of kaas...