Ze zeggen dat de meeste ongelukken thuis gebeuren, en dat lijkt wat ons betreft heel aardig te kloppen. Toen ik eergisteren met Yuri uit de stad terug kwam, stonden de hondjes ons zoals gewoonlijk bij te voordeur welkom te kwispelen. Maar Gaia beschikte maar over anderhalf oog... Het zag eruit als een chronische knipoog...
Normaal gesproken is Asso hier de brokkenpiloot, maar deze keer was het Gaia die tijdens het buiten spelen tussen de middag een stuk speelgoed recht in haar oog kreeg. Aan het eind van de middag toch maar even naar de dichtstbijzijnde dierenkliniek gebeld, en gistermiddag konden we er terecht - een hond kan nu eenmaal niet praten om te vertellen of en hoe erg het zeer doet, en of ze alles wel goed ziet, en we wilden er zeker van zijn dat er niets beschadigd was.
We waren nog niet eens in de onderzoekkamer of we konden al overschakelen op Nederlands, wat de communicatie met de dierenarts aanzienlijk vlotter deed verlopen. Beschadigd is er gelukkig niets, maar Gaia had in minder dan geen tijd een prik tegen de pijn te pakken: heel kleine pupillen, zei hij, bijna krampachtige samentrekkingen, daaraan zie je dat het heel erg zeer doet. De slijmvliezen waren flink gezwollen, dus we kregen een zalfje mee, plus nog pijnstillers in tabletvorm voor vijf dagen. Arme Gaia, stel je voor dat we hadden gedacht "dat er gelukkig niets te zien was"...
Het was me wel opgevallen dat ze 's nachts steeds verschoof op bed, ze zocht waarschijnlijk een plekje waar haar oog niet zeer deed...
Verder zijn we tot de conclusie gekomen dat het allemaal gewoon mijn schuld was: had ik maar niet naar de stad moeten gaan, dan had Richard op dat moment misschien niet met de honden gespeeld, en dan was het allemaal niet gebeurd. De dierenarts vertelde over een hond met een gebroken poot, waar ze dezelfde logica op los hadden gelaten: baasje was met de hond op pad geweest, vrouwtje ging ondertussen weg en deed de poort op slot, baasje kreeg bij thuiskomst de poort niet open en tilde de hond over het hek heen - die aan de andere kant heel ongelukkig terecht kwam en een poot brak. Logica: had het vrouwtje maar niet weg moeten gaan...
Na het dierenartsbezoek reden we meteen door naar Skoghall, waar Eva nietsvermoedend op het bezoek van wildvreemde familieleden van vriend Christoffer en diens moeder Sofia wachtte, die zouden komen eten. Het was een idee van Christoffer om Eva te verrassen, en ik moet zeggen dat dat absoluut 100% gelukt is. We hadden een vreselijk gezellige avond, waar Asso uiteindelijk toch Sofia zo gek kreeg om bijna het hele keukenkastje leeg te halen, waar bij ons allereerste bezoek, zeker twee jaar geleden, een doos met hondenspeelgoed had gestaan. Asso had gelijk: er lag nog een tennisbal, hélemaal achterin...
Niet zo verwonderlijk dat de honden vannacht héérlijk geslapen hebben! Met Gaia gaat het vandaag al een stuk beter, hoewel we direct merken wanneer de pijnstiller is uitgewerkt. Gelukkig mogen we het zalfje vaker gebruiken dan op de verpakking staat, en de dierenarts heeft zelfs mijn vermoeden bevestigd dat je bij een dergelijk ongeluk een hond van bijna 10 kilo best een half paracetamolletje mag geven... Niet met water, maar met leverworst of kaas...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten