woensdag 1 maart 2017

Ooit een wilde hond getemd?


Een paar dagen geleden brachten één van mijn nichtjes en haar vriend een bliksembezoek aan Zweden - en aan ons. Ze troffen fantastisch weer, en nadat een vers pak sneeuw had aangetoond dat het nog steeds winter is, al laten de vogels zich steeds meer horen, vertrokken ze richting Stockholm. Daarna heeft het een paar dagen enorm gedooid, kregen we 20 mm regen, en sneeuwde het vanochtend weer keihard. Komend weekend weer -5, zeggen alle weersberichten (we bekijken er dagelijks twee of drie, en meestal spreken ze elkaar zo sterk tegen dat we daarna gewoon even naar buiten kijken als we de dag willen plannen, maar nu zijn ze het roerend eens), plus 10-15 cm sneeuw.


Ondertussen hebben we onze handen vol aan deze schattige, maar wilde hond. Wild in de betekenis van: niet opgevoed. Niet opgevoed in de betekenis van: Helemáál niet opgevoed. Schattig is ze wel, en dat is soms een probleem. Een heel erg lief karakter heeft ze ook, gelukkig...


Ronja is nu ruim 13 maanden, en kent geen enkel basiscommando. Zit? Liggen? Af? Blijf? Wacht? Kom? Géén idee, welke taal je ook probeert, welk handgebaar je ook maakt. Sterker nog, ik heb géén idee hoe haar zit/lig bij te brengen; ze lijkt compleet te blokkeren, kijkt straal de andere kant op met de staart tussen de poten, één en al spanning in dat lijfje. Is ze een keer onbedoeld stout en sla je een barse toon aan, dan vlíegt ze onder een tafel of stoel...

Aan de lijn was het trekken, trekken, trekken, we hadden het idee dat ze maar uiterst zelden aan de lijn had gelopen, laat staan naast je... Toen ik haar een trainingslijntje omdeed reageerde ze tot mijn verbijstering als één van de honden uit Dog Whisperer: steigeren, worstelen, alsof ze naar het slachthuis gebracht zou worden. Inmiddels gaat het, en kan ik wandelen met drie honden aan de lijn.

Eergisteren haar geprobeerd te borstelen - wéér die paniek. Na een uur ontspande ze een beetje, en gisteren ging het beter. Vandaag gaan we verder, wie weet lukt het me een nagel of twee te knippen, want ook dat is hard nodig.

Vanmorgen weer een nieuw pak sneeuw. Misschien zorgde dat voor een overdaad aan energie, na een nacht lekker slapen, en koos ik het verkeerde ogenblik om iets nieuws te proberen? In ieder geval, de drie honden hadden al vrij snel gedrold en geplast, en ik wilde proberen Ronja met een kort riempje aan de lijn van Gaia (die meestal behoorlijk relaxed is) vast te maken, zodat ze konden leren samen aan één lijn te lopen - zodat de lijnen niet permanent in de knoop zouden raken. Weer die reactie alsof ze met een lasso gevangen was, en na twee moves zat ze zo muurvast verstrikt dat ze zowat geen lucht kon krijgen. Gaia op haar beurt stond geduldig te wachten tot ik één en ander weer had losgepeuterd...

Kortom, ondanks alle schattigheid en de hoge knuffelbaarheidsfactor heb ik nu besloten om professionele hulp in te roepen. Een half uur rijden hiervandaan blijkt een hondenschool te zijn met wel 20 verschillende cursussen. En tot mijn grote opluchting óók de mogelijkheid tot particuliere trainingen voor het geval je onregelmatige diensten hebt, zoals bij Richard het geval is. Die hondenschool ga ik bellen. Inmiddels heb ik alweer ontdekt dat de wereld maar klein is: een dochter van de buurman is daar trainster...

Tijd voor een aparte hondenblog???






woensdag 22 februari 2017

Ouderdomsrecord op songfestival

Hij zegt dat hij meedoet om in het Guinness Book of Records te komen, maar hij pakt het grondig aan:

Bildresultat för owe thörnqvist melodifestivalen

Bij ons in Zweden zijn de voorrondes voor het Eurovisie Songfestival alweer begonnen. 

Owe Thörnqvist is 87 jaar oud, en maakte ooit carriére als rockartiest. Het leek hem leuk om te proberen een ouderdomsrecord neer te zetten op het Songfestival, hier Melodifestivalen genoemd, en pakte dat zó goed aan met zijn "warme-worstjes-boogie" dat hij na één van de voorrondes rechtstreeks doorging naar de landelijke finale. 

Bij Richard op het werk werd er tijdens de pauze natuurlijk druk over gegrapt, want is het in de muziekwereld niet zo dat men altijd wacht op iemand die "jong en veelbelovend" is? Ditmaal, vond men, was de kandidaat toch zeker wel "oud en veelbelovend", iemand die "de hele toekomst achter zich heeft", en op deze leeftijd dan misschien niet meer voor wonderkind kon doorgaan, maar absoluut als wonder-opa.

Tijdens een interview heeft Owe gezegd, dat hij zich wel kan voorstellen aan het Eurovisie Songfestival deel te nemen, áls hij tenminste niet voor die tijd een hartinfarct krijgt. 

Ja, houd hem in de gaten mensen!
Owe Thörnqvist, onthoud die naam!

zondag 19 februari 2017

24/7

Nu hebben we Ronja een week bij ons gehad, 24 uur per dag, en ze is een heel ander hondje dan dat wat een aantal dagen eerder bij de buren terechtkwam. De kromme rug is recht, en we hebben de indruk dat ze een stuk is aangekomen ook, ze voelt niet meer zo brandmager als eerst. Bij het vorige vrouwtje was ze nogal pietluttig met eten, wilde absoluut geen droge brokken, maar daar is al heel snel verandering in gekomen. Eerlijk gezegd kregen we de indruk dat ze daar bij het eten vaak niet (door het dochtertje) met rust gelaten werd, want de eerste paar keer heb ik naast haar op de grond gezeten, de eerste hapjes uit de hand gevoerd voor ze ging eten. En toen ik per ongeluk haar drinkbakje een stukje verplaatste terwijl ze aan het eten was, schoot ze bijna een halve meter achteruit van schrik. Na twee dagen at ze haar bakje elke keer schoon leeg. Dat kon zo weer de kast in, zeg maar.


Terwijl ze meer gewend raakt en wat meer doorvoed is, wordt ze ook steeds meer de Ronja met bepaalde aangeleerde of onafgeleerde trekjes, en krijgen we langzamerhand een beetje een beeld van het werk dat we met haar de komende tijd moeten verzetten. Dat ze een kruising is tussen een amerikaanse cocker spaniel en een poedel houdt in, dat het een jagertje is. Loopt continu ofwel met de neus aan de grond ofwel is om zich heen aan het kijken waar ze achteraan kan gaan. Gisterochtend ging dat even mis: we konden aanvankelijk de drie honden los laten lopen bij ons achter (die wandeling langs Gekke Katrin), en ze dolden en renden maar bleven goed in de buurt. Maar blijkbaar heeft Ronja zoveel zelfvertrouwen opgebouwd, dat ze er gisterochtend samen met Asso vandoor schoot, ergens achteraan, en niet luisterde toen ik ze terugriep. Ik had gedacht het me makkelijk te maken en alleen maar een klein stukje te lopen, omdat we twee uur later met de nieuwe buurman en diens hond een lange wandeling zouden maken. Die vlieger ging dus niet op. Na een paar minuten had ik de hele roedel weer bij elkaar, dus, helaas, gingen de lijnen weer uit de jaszak. De lange wandeling met 3 volwassenen en 4 honden ging wel probleemloos zonder lijn. Die route had Ronja (de roversdochter...) nog niet eerder gehad...

Vanochtend hebben we het hele spul in de auto geladen (ging best goed), en op een grote hondenspeelplaats (ze moeten 2 meter hoog kunnen springen om daar te kunnen ontsnappen) wat getraind, en daarna wéér een lange wandeling gemaakt. Bij thuiskomst waren onze honden zo moe dat ze niet eens meer gingen eten, Ronja had zo'n honger gekregen, dat zelfs droge brokken er in gingen. Een cocker spaniel/poedel heeft ook véél energie. Heel veel energie. De komende tijd wordt één van de belangrijkste onderdelen van de training: netjes aan de riem lopen. Want dat kan ze niet. Helemaal niet. En met een hond die alléén maar trekt en alle kanten uitvliegt, wordt het lastig wandelen wanneer er nog twee andere meemoeten ook. Vooral als het glad is...



vrijdag 17 februari 2017

Ronja mag blijven

Ronja mag blijven. 


Na het smsje met de vraag of Ronja nog een weekje mag blijven, kwam er bij de buren een smsje binnen of ze zich zouden kunnen voorstellen de hond te houden. Zoals ik de vorige keer schreef, is haar eigen vrouwtje ziek, heeft de zorg voor een 3-jarig dochtertje (die overigens pup Ronja voor haar tweede verjaardag kreeg...), moet weer beginnen met werken, en ziet het allemaal niet zitten. Ze kent onze buren goed, omdat ze een jaar onze torp van hen had gehuurd, en had zich zo voorgesteld dat zij, nu ze allebij met pensioen zijn, misschien wel alle tijd én de ruimte voor Ronja hebben.

Die vinden Ronja ook een schatje, en vroegen bedenktijd - en spraken er met ons over, dus in feite kregen wij ook bedenktijd, terwijl Ronja bij ons logeerde. Nu besloten de buren in de tussentijd dat ze eigenlijk genoeg hebben aan hun eigen gezondheidsproblemen, een kleinzoon die bij hun in huis is omdat zijn ouders gingen scheiden, een paard, een boerderij die in mei opgeleverd moet worden voor de verkoop, nóg een huis om bij te houden, waar hun zoon eerst woonde (maar die nu hoofdzakelijk bij zijn vriendin woont), en nog twee katten. 

Ondertussen zagen wij de drie honden steeds meer een roedeltje vormen met ons, Ronja leert heel snel allerlei dingen die ze (vinden wij) allang had moeten kunnen, en Asso en Gaia leren een heel stuk meer discipline, omdat wij al heel snel leerden dat je met meer honden stukken minder door de vingers kunt zien. 

Gisteravond hebben we ons besluit genomen, en het aan zowel de buren als aan Ronja's vrouwtje laten weten. Wanneer alles volgens plan verloopt, belt die ons vandaag op, want er is natuurlijk toch wel een hoop te bepraten. Ondertussen wordt het hier, áls dan eenmaal de rust is weergekeerd, steeds gezelliger:

dinsdag 14 februari 2017

Ronja

Dit is Ronja:


Ronja was vorige week bij onze buren te logeren voor een aantal dagen. Haar vrouwtje heeft lang in de ziektewet gelopen met een burn-out, en ging vorige week weer een paar dagen op proef aan het werk. Maar omdat haar vrouwtje ook nog een dochtertje van een jaar of 3 heeft, moest er oppas geregeld worden. Het dochtertje logeerde een poosje bij oma, en Ronja dus bij onze buren. We hebben met elkaar gewandeld en gespeeld, en tijdens het weekend kwam er een smsje aan bij onze buren: of Ronja misschien nog een weekje mocht blijven?


Nu hadden de buren vanaf zondagmiddag nogal wat activiteiten buitenshuis, en omdat het eigenlijk best goed ging met Ronja en Asso en Gaia, en het ons allemaal niet zo'n goed idee leek om steeds met een 1-jarige hond tussen twee adressen heen en weer te schuiven, logeert Ronja nu dus een aantal dagen bij ons. En alle partijen leren een hoop: 
Speelgoed delen.
Niet elkaars bakje leegeten.
Vanochtend heeft Ronja geleerd dat ze niet op de keukentafel mag klimmen om het botermes te stelen...


Wijzelf zijn 's avonds bijna net zo moe als de drie honden... We hebben namelijk voor het eerst een hond te gast die een beetje kleiner is dan Asso, maar wel een héél stuk sneller!

woensdag 8 februari 2017

Kappen!

Zo op het eerste gezicht is er niet veel veranderd aan ons bos...


De "man met de zaag" heeft zijn werk goed gedaan. Hij kwam maandagochtend en verdween zonder verdere plichtplegingen in het bos. Ondanks de neon-oranje valhelm was hij vanuit huis alleen maar door het geluid van de motorzaag te traceren. Aan het eind van de middag ging ik even kijken hoe het eruit zag:


Er lagen nog niet zo idioot veel stammen, maar hij had al gezegd dat hij niet de allergrootste bomen ging kappen, omdat hij ook ruimte moest scheppen voor de tractor, die nu en de komende jaren de bomen uit het bos moest kunnen slepen. Oneffenheden in de bodem had hij zelfs met afgezaagde takken enigszins geëgaliseerd. En op het eind van het "pad" vond ik de jerrycans met milieuvriendelijke benzine en olie terug. Inmiddels zijn die leeg, en kunnen gerecycled worden.


Vandaag, de derde dag van de kap, kwam de buurman helpen, die de tractor met grote behendigheid over het erf en door het bos wist de manouvreren, met aanhanger en al


en zonder schade achter te laten aan de onderbegroeiing. Voor ons zelfs wel handig zo, want we liepen er tot nog toe eigenlijk alleen maar een beetje te struikelen.


Er lijkt wel wat meer licht en lucht in het bos gekomen te zijn, zodat deze schattige miniboompjes een grotere overlevingskans krijgen. In ieder geval hebben ze een prima voedingsbodem!


Met een beetje geluk zijn ze over een paar jaar zo:


Voor ze op hun beurt groot genoeg zijn voor de kap, zijn we toch minstens 20, maar eerder 40 jaar verder.


Maar zou dit echt 20 kubieke meter zijn? De houtschuur is erop gebouwd, maar ik vraag me werkelijk af of dit gaat passen! 

Nu wachten we op de lente, dan komt de buurman met de grote kap-machine om er hompen van 30-35 cm van te maken, die dan tegelijkertijd een keer grof gekliefd worden. Dat zal ergens eind maart of begin april worden. Tegen die tijd schaffen we ons een houtklief aan (Richard wil graag een bijl, maar ik zie het niet zo voor me: 20 kuub hout klieven terwijl het golfseizoen begint?), en rond midzomer moet het droog genoeg zijn voor de schuur.

We zullen het de komende winter niet koud hebben!

zondag 5 februari 2017

Gedroogde beren?

Soms hebben we taalproblemen. Kort na de emigratie omdat we vaak de juiste woorden in het Zweeds nog niet kenden, maar tegenwoordig steeds vaker omdat we kennelijk in twee talen denken. Neem maar onze boodschappenlijstjes: melk, eieren, bröd, toapapper, keukenrollen, blomkål, vetemjöl, gist. Hoe een en ander opgeschreven wordt hangt er maar net vanaf of we folders op de keukentafel hebben liggen, of in welk kookboek we aan het kijken zijn.

Maar die gedroogde beren van vandaag zijn nieuw.

Het begon ermee dat Richard wil afvallen. Hij is een tijd ziek geweest, daarna blijven kwakkelen, dan beweeg je minder, eet de verkeerde dingen, je weet hoe dat gaat. Nu gaat het goed, wat det betreft, maar absoluut niet met het gewicht, dáár moet minstens 10 kilo vanaf. Om mee te beginnen, volgens Richard. We hebben, zoals iedereen, dat afvallen wel eerder bij de hand gehad, en het allerbeste ging dat met "de methode Montignac". Inmiddels is die aardig gemoderniseerd, en GI, LCHF en dergelijke zijn daar van afgeleid. Gelukkig houden we van koken, dus hadden we een uitstekende smoes voor nieuwe kookboeken. En dan kom je opeens recepten tegen in Raw-Food-stijl. 

Bildresultat för torkade bär

Niet dat Raw Food iets is voor ons, bij buitentemperaturen onder het vriespunt, maar de crackers konden ook "gewoon" in de oven gebakken worden. Net als de müeslirepen. En voor de müeslirepen wilde ik dus de gedroogde bessen, oftewel torkade bär op het lijstje zetten. Dat gaf een kortsluiting in mijn bovenkamer, die bovengenoemde gedroogde beren opleverde...

Bildresultat för torkade bär  Bildresultat för torkade bär

Vanochtend hadden we bij het zondagse ontbijt trouwens verse bosbessen in de yoghurt - ingevroren direct na de pluk. Misschien toch maar eens naar zo'n droogtrommel voor fruit en groente en paddestoelen kijken of, beter nog, voor mijn verjaardag vragen - per slot van rekening valt mijn verjaardag midden in het tuinier-en-fourageer-seizoen. 

Bildresultat för torkade bär

Die müeslirepen vinden we vast ook nog wel lekker als Richard zijn kilo's kwijt is!