zondag 21 januari 2018

Lagedrukgebied

Maandag kelderde de barometer,


's avonds ging het sneeuwen, en het bleef 36 uur sneeuwen:


Onze mooie slee, die Richard vorige maand op de balken boven de hooizolder vond, verdween bijna helemaal uit zicht...



Doordat het ook nog eens flink waaide, ontstonden er enorme sneeuwduinen in de tuin, de voordeur ging woensdagochtend bijna niet open, en het trappetje moest eerst uitgegraven worden:

 

Ook woensdag en donderdag kwam er nog sneeuw bij, in totaal 40 cm, dus Richard was wel even bezig met het gangenstelsel naar de bijgebouwen...


Voor de straat werd gezorgd: twee keer per dag kwam de sneeuwschuiver langs, en zelfs was onze parkeerplaats geschoven toen we woensdag aan het begin van de avond uit Molkom terugkwamen! Dat is het voordeel van iemand uit het dorp op de sneeuwschuiver! Onderweg naar Molkom kwamen we 's ochtends trouwens nog vast te zitten achter een bosbouwauto, natuurlijk uitgerekend op een helling naar boven. Toen die eenmaal aan de kant van de weg stond, en we een heel eind achteruit naar beneden waren gereden en vaart konden zetten, ging het weer, en we zwoeren de rest van de weg voor niets of niemand meer te stoppen... En dan denk je toch aan een 4-wheel-drive... Of misschien gewoon nieuwe spijkerbanden?


Voor een aantal bomen was de sneeuwvracht teveel van het goede, en een stukje verder onze straat op, daar waar niemand meer woont, lag het nodige dwars over de weg. Wie daar met de auto langs wil, zal een sneeuwschuiver vooruit moeten sturen, en een motorzaag meenemen. Ik zal er vanmiddag weer eens gaan kijken met de honden: gistermiddag was er tot aan de eerste omgevallen boom geschoven, maar later op de middag kwam er een grotere ploegauto (zoals ze dat hier noemen) langs, dus wie weet.

foto van Erik Svärd.

Voor de bosbewoners is het moeilijk nu, ze komen steeds dichter bij de bewoonde wereld: daar is het beter begaanbaar, én wie weet is er meer te eten. In ieder geval zag ik gisteren in de namiddagschemering twee reeën de tuin uit lopen en de weg oversteken. Dus die waren het, die aan de boerenkool hebben gezeten. Ik geef ze groot gelijk. 

Ook kwamen we "onze" elandkoe met haar kalf weer tegen, vlak bij huis, en Richard zag nog twee elanden toen hij naar zijn werk reed. Wolvensporen zijn er volop, ook bij ons op straat, we hopen nu maar dat moeder ree en moeder eland voldoende ervaring hebben om die boeven de rest van de winter ook nog te ontlopen...

Asso, Gaia en Ronja balen ook een beetje van de sneeuw - er kan buiten de geveegde paden absoluut niet gelopen worden, ze komen nog vaster te zitten dan onze auto op die helling. Ik heb geprobeerd om wat extra kunstjes met ze te trainen, maar ze hebben duidelijk teveel spring in de benen... Dus nu is Richard bezig een speelveldje voor ze vrij te maken in de tuin. Ze liggen momenteel alledrie zo dicht mogelijk achter de keukendeur te wachten...

maandag 15 januari 2018

Reflectievestjes

Een paar jaar geleden reden we met Marina vanuit Karlstad naar huis, toen nog in Molkom, en het was heel, heel donker buiten. Marina had een verzoek aan chauffeur Richard: Moet je niet groot licht aandoen? Elanden hebben denk ik geen reflectievestjes.

Bildresultat för reflexväst
Vandaag bleek dat rijden met groot licht heel nuttig, toen ik met de honden na een paar uurtjes trainen op weg was naar huis. Ik zag de auto vóór mij opeens op de rem staan, en ver boven de auto uit torende een enórme zwarte bewegende massa: een overstekende eland. En inderdaad zonder reflectievest. Snel de knipperlichten aan, want achter mij kwam (het was namiddagspits) een auto heel hard aan, en vanuit mijn ooghoeken zag ik nóg zo'n zwarte massa vanuit het bos de weg op lopen. Een beetje kleiner dan de eerste, dus dat waren duidelijk moeder met kalf. Kennelijk was het een tweeling, want er kwam er nog een achteraan. Dat wandelde op nog geen 10 meter afstand voor me langs...

Vanochtend had ik ook al zo'n mazzel, toen ik de honden uitliet. Toen kwamen 'onze' ree met de overgebleven helft van de tweeling ons recht tegemoet. De wind was onze kant op, dus het duurde heel lang voor ze ons zagen. Ondertussen bleven Asso, Gaia en Ronja ongewoon braaf naast me zitten, zodat we minutenlang konden kijken. Ik vond Moeder Ree maar mager, en het is pas januari, en ze voorspellen voor de komende 36 uur 25 cm sneeuw, en volgende week temperaturen die niet boven de -10 uitkomen... Nu overweeg ik om de laatste boerenkool uit de tuin ergens in het bos te leggen - ik bedoel maar: wíj kunnen gewoon naar de winkel. Als de sneeuwschuiver langs geweest is, tenminste...

zondag 14 januari 2018

Nog even over Kerst...


Dat ik de laatste weken niet aan bloggen toekwam, had een reden: het was zo gezellig om alle kinderen weer eens thuis te hebben! 




Eva ophalen uit de stad viel nog niet mee, want het was de 23e weer eens heel, heel glad. Met Marina zouden we naar Karlstad, om daar samen met Eva en Christoffer uitgebreid te lunchen. Maar we twijfelden even of we het zouden halen, want na dooi en regen was het gaan vriezen. De 10 kilometer tot aan de grotere weg duurden meer dan een half uur, en op het laatst zagen we waarom de zandauto zo laat op de ochtend nog niet geweest was: die stond aan de kant van de weg kettingen om de banden te leggen... Op eerste Kerstdag zou Eva weer naar de stad teruggaan, om nog bij de vader van Chris Kerst te vieren, dus we vertrokken vol goede moed, de weg was weer prima, en ik had Ronja meegenomen om nog even een uurtje te trainen. En ja, jullie voelen het natuurlijk al aankomen: op de terugweg ging het ijzelen. Met een hoop geluk haalde ik precies het dorpshuis, waar een kleine parkeerplaats is, en daar heb ik de auto laten staan. De laatste 3 kilometer hebben we gelopen. Náást de weg, waar nog wat rulle sneeuw lag, was dat redelijk te doen. Ronja ging een aantal keren letterlijk plat op haar bek, omdat ze niet doorhad dat aan de riem trekken geen goed idee was. Eenmaal thuis was het héérlijk luieren:


Geen Monopoly deze keer, we hebben vijf avonden Kolonisten van Catan gespeeld, met en zonder uitbreiding. En wie kwam er de eerste avond, bij gebrek aan inzicht in het spel (was de eerste keer, dus dat mag) óm in de wol? Ja, ik.... Die avond staat bij ons in het geheugen als *de wolwinkel van Catan*


Bakdag was het natuurlijk ook. Brood, en een stuk of 200 peperkoekjes. We wachten op een onderdeel van het houtfornuis, dat moet beschermen tegen oververhitting, dus Richard heeft de oude oven uit het gastenhuisje gehaald. Koken doen we op de twee electrische kookplaatjes die we ooit voor een verbouwing van de Arnhemse keuken hadden gekocht. Met een beetje planning gaat dat best, zelfs voor vijf personen. Alleen die 200 koekjes waren een misrekening, die waren binnen een paar dagen op...



Dit jaar waren er dus drie honden die hielpen kadootjes uitpakken. Drie versnipperaars, om kort te gaan. Ze gingen nog net niet zover, dat ze zelf de kadootjes onder de boom vandaan haalden, maar het scheelde niet veel!


En muziek hadden we live. Voornamelijk Rachmaninov en Skriabin. En een beetje Bach en Bartok.


Dat het ook nog eens een witte Kerst was, maakte de sfeer helemaal af!

donderdag 21 december 2017

De donkere dagen voor Kerstmis

Al sinds november hebben we hoofdzakelijk een witte wonderwereld buiten, en vorige week deden de weergoden daar nog even een schepje bovenop met pakweg 30 cm in een paar dagen. Zelfs terwijl de zon zich de laatste weken zowat niet liet zien, hoefden we niet te klagen over "donkere dagen voor Kerstmis". Het lampje op de muts is bijna niet nodig 's avonds als we de honden nog even laten plassen voor ze aan de nacht beginnen, en we hebben niet eens straatlantaarns...


De lange avonden zijn prima door te komen, met boek en handwerk op de bank, nadat de viervoeters een deel van hun avondeten hebben verdiend door het leren van kunstjes en trucjes.


Het wachten op Kerstman of Kerstkindje kan wel moeilijk zijn, vooral wanneer je die beertjes niet mag pakken. Maar Ronja laat zich van haar beste kant zien, de beertjes staan al meer dan een week. Ter compensatie dronk ze in een onbewaakt ogenblik het laatste bodempje melk uit mijn beker, toen ik eergisteravond naar de voordeur liep om een paar tassen boodschappen van Richard aan te pakken...






De sneeuw die vorige week viel was vreselijke plaksneeuw, dus lange wandelingen in het bos, of uitgebreid spelen in de tuin was er niet bij, al hebben we het geprobeerd:


Maar voordat zoiets ontdooid is duurt eindeloos, en Ronja, die alle sneeuwballen van haar poten zelf opat (opgegroeid met een kat, dus ze houdt zichzelf goed schoon), moest dan in minder dan geen tijd weer héél nodig plassen, dus dan zaten de poten weer vol, etc.etc.


Toen de zon eenmaal lekker doorkwam, het even dooide, en vervolgens weer opvroor, was het toch wel heerlijk om daardoor een grotere actieradius te krijgen! 


Helaas bleef het wat langer dooien, en was het vandaag voor de derde dag mistig, dus de sneeuw van het dak is grotendeels als mini-lawines naar beneden gekomen. Maar het is verder nog steeds wit buiten, we hebben goede moed op de Kerstdagen!

Er zijn alleen aan de voordeur een paar Kerstpakketjes voortijdig geopend, dus ik heb de hint begrepen en voor extra veel vogelvoer gezorgd. Nu hopen dat het helpt...


dinsdag 12 december 2017

Loodgieter en electriciën

Asso houdt niet van klussers: ''Ze lopen heen en weer, ze praten, ze maken lawaai, en ze leggen de hele woonkamer vol met rommel zodat ik niet eens naar mijn mand durf. En het ergste van alles: ze willen niet eens met de dinosaurus spelen!


En dat allemaal omdat het baasje en vrouwtje vonden dat ze een gewone radiator met water erin op de tweede slaapkamer wilden hebben, in plaats van een klein electrisch radiatortje. Duur, zeiden ze, en met de houtkachel


was het zo makkelijk om het hele huis warm te stoken. De plafonds zijn laag, en de kamers klein, zeiden ze, en op de tweede slaapkamer kregen ze koude voeten als ze aan de computer bezig waren. Het oude electrische element wat het opwarmen van het water overneemt als je vergeet blokken in de kachel te gooien vonden ze niet zo nauwkeurig, maar zeg nu zelf: wat maakt het nu uit of het 5 graden warmer of kouder wordt dan de bedoeling is? 

Toen zei die ene man, ze noemden dat 'de loodgieter', dat dat element al meer dan 40 jaar oud was, en iets over zuur water (hoe kreeg hij dat verzonnen, we hebben hartstikke lekker water...) wat kabels aanvreet (wie eet er nu kabels?) en kortsluiting en brandgevaar, en toen moest dat ook opeens vervangen worden. En toen gingen ze ook een pompje inbouwen, wat het water rondpompt, zodat de warmte effectiever gebruikt wordt. Nu ligt er zo'n ding buiten in de sneeuw, hartstikke roestig, zeggen ze, en heeft het vrouwtje overal foto's van gemaakt.


En toen kwam er nog een andere man, ze zeiden dat dat een electriciën was, want die moest iets aansluiten wat die loodgieter niet mocht, in verband met verzekeringen van houten huizen en electrische tijd, die wilde wel even spelen, dus toen blafte ik niet meer zo, en toen ging Ronja ook eindelijk rustig liggen. Maar nu is het weer lekker rustig binnen.''

Aldus Asso.

donderdag 30 november 2017

Thuis!

Richard is weer veilig thuis. 

Maandagavond heb ik hem, samen met alle honden, van het busstation in Karlstad opgehaald. Zo fantastisch, die lijnbussen: van Karlstad rechtstreeks van en naar de juiste terminal op luchthaven Arlanda (de grootste van Stockholm), en meestal op de minuut nauwkeurig! Asso en Gaia zijn al heel wat keren meegeweest om iemand op te halen, dus Asso had zodra er een bus stopte geen enkele aandacht meer voor de snoepjes die ik ze aan het voeren was (om te voorkomen dat ze op alle voorbijgangers zouden afschieten). Ook Gaia had het vrij snel door, dus die twee gingen helemaal uit hun dak toen ze doorhadden wie daar aan kwam. Ronja niet. Toen ik de laatste snoepjes terug in mijn jaszak wilde doen, trok ik namelijk per ongeluk de voering naar buiten, met een snoepjesregen als resultaat. Een kolfje naar Ronja's hand, natuurlijk! 

De reis op zich was nogal stresserend geweest: de bus van Amsterdam naar Schiphol stond stil in de stad, stond stil buiten de stad, en eenmaal de vlucht gehaald hebbende was het nog niet klaar met de stress: iemand die een heel eind voor Richard zag kwam naar zijn rij toe, en legde zijn koffertje naast die van Richard. Raar, maar niet meer aan gedacht, tot na de landing. Rich stond op om zijn handbagage te pakken, roept die man opeens naar hem: 'Geef mij die koffer even!'  En toen dat niet meteen gebeurde omdat hij net met zijn eigen dingen bezig was kréég hij een partij scheldwoorden en bedreigingen over zich heen... Niemand die iets deed of zei, pas achteraf: 'Gaat het een beetje, meneer?' Wat een rare mensen zijn er toch! De man had een vrouw bij zich, zei Richard - hij had daar erg mee te doen: je zal maar met zo iemand moeten leven...


Veilig thuis dus. 
Er was weer sneeuw en gladheid voorspeld voor die avond, en na mijn avontuur van twee weken terug was ik allang blij dat de weg pas toen we de heuvel naar de torp op reden wit was. Het is twee hele dagen blijven sneeuwen, dus Richard heeft gisteren heerlijk staan scheppen in de tuin: zowel zuurstof (na al die grote steden van de reis) als sneeuw!

Dat het plaksneeuw is, is aan Ronja wel te zien, het is nu even geen goed idee om lange wandelingen te maken:


Van al dat geploeg in de sneeuw wordt je wel heerlijk moe, en als je dan eenmaal ontdooid bent, en min of meer opgedroogd moet je het feit dat het vrouwtje eindelijk even stil zit goed benutten:


Vanaf vandaag gaan de temperaturen omlaag, dus de radiatoren zijn ontlucht en bijgevuld, er staan een paar extra tassen hout in de kast achter het fornuis (fijn dat dat weer kan zonder dat ik 30 keer per dag ga kijken of het nog niet rookt...), laat de winter maar komen!

Voor Richard vandaag een White Birthday!

vrijdag 24 november 2017

Alles is wit... binnen...

We kunnen weer veilig stoken! 
Vanochtend kwam de metselaar al lekker vroeg, in het gezelschap van buurman Stig. Je kon aan het gesprek wel horen dat ze beste vrienden waren, en Joost mag weten hoe lang al, ik had de grootste lol met alleen maar naar ze te luisteren. 

Dat cement stoft, daar werd ik aan herinnerd toen er nog een paar slechte stukken cement van het muurtje los werden getikt voordat hij het scheurtje kon repareren. Maar goed, ik dacht de stofwolk even rustig te laten neerdalen, ben er met prachtig weer even lekker op uit gegaan, en bij thuiskomst gaan proefstoken. Opvallend weinig rook in de keuken (behalve als je het deurtje open doet om bij te vullen en het vorige blok nogal nat blijkt te zijn geweest), en in de kast werd de muur een heel stuk minder warm.

Ik vond wel de koekenpan erg bleek, toen ik een eitje wilde bakken, en het aanrecht glom ook al niet zo... Hoe erg cement stoft, zag ik toen ik na het eten even met wat speelgoed zat te gooien voor de honden. Overal waar ze een sliding maakten kwam de oorspronkelijke kleur van de vloer tevoorschijn - ik dacht eerst dat er water geknoeid was... Echt alles en alles heeft een mooi wit laagje gekregen, dus dat wordt morgen stofzuigen, dweilen, kleden kloppen, en met een sopdoekje door de kamer en de keuken. Blij dat die niet zo groot zijn, en dat ik laatste weken al zoveel kleine rommeltjes had uitgezocht en opgeruimd. 

Stig lijkt niet zo'n vertrouwen in de schoorsteenveger te hebben die onze schoorsteen goedkeurde, dus ik heb hem ook maar even ons fornuis laten zien. Om te voorkomen dat de bovenplaat oververhit raakt, is er een soort schijf tegenaan geschroefd, en daar was een deel van afgebroken, wees de schoorsteenveger. Hij zei dat het geen kwaad kon, je kon dat gewoon weer vastschroeven. Nou, daar was Stig het helemaal niet mee eens, toen hij even van wat dichterbij keek - ik kreeg meteen de naam van een bedrijf in Sunne waar je zo'n plaat kan bestellen. En van de metselaar vervolgens een heel exposé over hoe je dat dan zelf moet monteren.

Goed dat Richard volgende week (hij komt maandagavond alweer thuis, de tijd is eigenlijk best snel gegaan)  vrijwel alleen maar avondvoorstellingen speelt, dan kunnen we gelijk naar Sunne, en hebben we het fornuis hopelijk ook ruim voor de feestdagen in orde. Voor twee of drie mensen kunnen we prima koken op onze twee electrische kookplaatjes, maar nu ze alledrie thuis komen willen we toch wel wat uitgebreider aan de slag!

Ja, mórgen schoonmaken. Nú heb ik geen zin meer, nu is het al bijna acht uur, nu wil ik nog even lekker bankhangen met de honden, daar was ik de hele dag nog niet aan toegekomen.