woensdag 7 maart 2018

Praag: de sprinkhanen

Werkelijk overal zwermden ze uit, Richard doopte ze al snel 'de sprinkhanen'... De Italiaanse toeristen waren het ergst, ze leken wel overal te zijn, en allemachtig, wat een herrie kwam daaruit zeg! Zoals te doen gebruikelijk waren de Japanners gewapend met camera's, die waren tenminste redelijk rustig. De Nederlanders leken hoofdzakelijk op eigen gelegenheid te opereren, en verder hoorde je veel Frans, en een vleugje Duits af en toe. 


Ondanks de sprinkhanen, en vermoedelijk dankzij de tijd van het jaar én de kou, kon je op de beroemde Karelsbrug bijna van de ene kant naar de andere kijken. Er liepen mensen, maar je kon gewoon de brug en de omgeving zien. In 1990 was ik in juli in Praag, en dat werd toen al overlopen door toeristen: de grenzen waren die winter opengegaan, na de val van de Berlijnse Muur en daarmee het scheuren van het IJzeren Gordijn. Daarna schijnt het alleen maar erger geworden te zijn, met de toeristen. Sprinkhanen dus... 


We zochten ook plaatsen op waar wat minder sprinkhanen te verwachten waren, zoals het Dvorak-museum. De dame bij de kassa hoorde al snel dat ik geen Tsjechsch sprak, dat het Tsjechisch van Richard niet helemáál klonk zoals het moest, en sprak ons aan. Toen ze hoorde dat we een dochter bezochten die in Praag muziek studeerde vond ze dat zó leuk: Ze moet beslist langskomen, als ze dan zegt dat haar vader is geweest, mag ze gratis naar binnen!

In het Lobkowicz-paleis bekeken we onder andere manuscripten van Beethoven en Mozart. Lobkowicz was een groot 'sponsor' van o.a. Beethoven, en een fervent kunstverzamelaar. Tijdens de WO2 werd het paleis geconfisceerd door de Duitsers, na de oorlog kregen ze het netjes weer terug, maar 3 jaar later werd het opnieuw geconfisceerd, dit keer door de Russen. Inmiddels is ook dat opgelost, maar hebben de Lobkowiczen het als museum aan de staat geschonken. Ze komen er nog wel regelmatig, trouwens.


De Praagse synagoges plus de Oude Joodse Begraafplaats zijn tijdens WO2 grotendeels gespaard gebleven: het was de bedoeling om er een Joods Museum van te maken, zeg maar 'op de goede afloop van Förintelsen'. Uiteindelijk is het toch een Joods Museum geworden, en qua bezoekersaantallen een groot succes: ook hier zwermen sprinkhanen. Èn maar tsjilpen...


Waar de sprinkhanen zich redelijk gedeisd hielden, was de Synagoge naast de begraafplaats, die de bijnaam 'Namensynagoge' heeft gekregen. Alle, maar dan ook echt alle muren van de verschillende afdelingen zijn van boven tot beneden beschreven met de namen van alle omgekomen Tsjechische Joden. Voorzien van geboortedatum, datum van deportatie, en sterfdatum. Uit de luidsprekers klonken gedempt een mannen-en een vrouwenstem, die alle namen oplazen. 


Ik heb me lopen afvragen wat voor uiterst belangrijke smsjes daar dan toch nog door sommigen verstuurd moesten worden...
Kon dat écht niet wachten tot bijvoorbeeld 's avonds, voor of na de opera in het Nationaal Theater?







dinsdag 6 maart 2018

Een 'Zweedse' in Praag

De Praagse burcht met omgeving staat op de lijst van het werelderfgoed. Bovendien woont de Tsjechische president er. Ergens. Dus er loopt een aan de hoeveelheid toeristen aangepast aantal politieagenten en ander bewapend volk rond. Plus nog wat extra. In vroeger tijden kon voor de beveiliging worden volstaan met de inmiddels droogliggende slotgracht buiten de muren, en dit soort zware deuren erbinnen:


Tegenwoordig loop je, net als op alle vliegvelden, door de security voor je het terrein kunt betreden. De toeristen vóór ons zag ik tassen en camera's in een bak leggen om gescand te worden, dus ik deed dat op mijn beurt ook, en keek vervolgens de agent vragend aan: mag ik nu door het poortje? Hij vroeg me iets in rad Tjechisch, en zonder erbij na te denken antwoordde ik: Vad sa du, att...? Waarna hij overging op gebarentaal, naar mijn jaszak wees: Mobile phone? en ik, sufferd die ik ben: oh ja, förlåt!
Richard's gezicht zag ik haast in tweeën splijten door een enorme grijns... Eén ding was wel duidelijk: we verstonden elkaar absoluut niet!


Het uitzicht was er niet minder mooi om, ik snap wel waarom die burcht daar gebouwd is!



Blij dat we vroeg waren, zodat we de belangrijkste gebouwen en kerken nog even rustig konden bekijken, al zwierven er al heel wat busladingen bezichteraars rond. Ons voordeel was, dat we niet achter een gids aan hoefden te hobbelen, dus we letten steeds goed op waar het rustig was, en schoten daar dan naar binnen. Zo konden we ook warme chocolademelk met rum bemachtigen om een uur of elf, om weer warm te worden, én een plekje aan een tafeltje naast een verwarming, voordat de buslading die we de hele ochtend probeerden te ontlopen er binnendromde.



Zelfs in het Gouden Straatje, waar ooit de werknemers (waaronder een alchemist, natuurlijk) woonden, en waar de miniatuurhuisjes nu tot miniatuurmusea waren omgebouwd, was het relatief rustig.  Een mini-filmhuisje was er vrij recent nog: negen stoelen, plus eentje naast de projector, de films lagen zo'n beetje overal opgestapeld, tot op de trap.


Wel een beetje jammer dat het huisje wat Franz Kafka een tijdje van zijn zus huurde als souvenierwinkeltje wordt gebruikt... 


Ik heb elke dag wel een paar van die Zweedstalige acties gehad, telkens tot groot plezier van Richard. Of ik nu eten of drinken wilde bestellen, de aardige dame bedanken die bij Slavia op onze jassen paste, het maakte allemaal niets uit: ik schijn sinds het leren van de Zweedse taal, het Engels en Duits niet bepaald paraat meer te hebben. Lezen gaat prima, maar spréken... Ik zal maar zeggen: práát me er niet van!








zondag 4 maart 2018

Nieuwe jas: koudste week van het jaar


Ronja was er, zij het op het nippertje, klaar voor: de koudste week van het jaar. Een paar graden vorst deerden haar niet, toen ze pas geknipt was, maar aangezien er temperaturen tot -20 voorspeld waren, hebben we toch maar een jas laten aanrukken. Nóóit gedacht dat ik óóit een jas voor een hond zou kopen... 

Het was maar goed ook, want toen we afgelopen maandag beneden door het dorp reden, op weg naar het busstation in Karlstad, gaf de autothermometer -22 aan... Gelukkig kwam de bus die ons naar het vliegveld van Stockholm moest brengen lekker vroeg. Alles liep gesmeerd, tót een uurtje voor Stockholm. Toen ging het sneeuwen, en niet zo'n beetje ook! De vrienden uit Molkom belden al, toen we net op Arlanda waren: ze hadden gehoord van chaos op de wegen, stilstaand verkeer rond Stockholm, en of het allemaal goed ging? Op dat moment nog wel, maar uiteindelijk vertrok het vliegtuig bijna twee uur te laat: men had de grootste moeite om start-en landingsbanen sneeuwvrij te krijgen, zodat ons vliegtuig bijna een uur boven Stockholm heeft gecirkeld voordat het kon landen. Praag, onze plaats van bestemming, hebben we verder zonder problemen gehaald, Marina stond ons al op te wachten, en loodste ons met een bus, metro, tram en bus naar haar appartementje. Eerst nog om de hoek bier gedronken en Tsjechisch gegeten, natuurlijk! De volgende ochtend wachtte ons een typisch oostblokuitzicht:


Ook in Praag leek het de koudste week van het jaar te zijn: -12 en een straffe wind. Wel zon, dus af en toe kwamen toch de handjes uit de wanten voor een foto,


 

maar we zochten grotendeels ons heil binnenshuis. Thee drinken met Marina bijvoorbeeld, in de kantine van het conservatorium. 



Dit reisje is een gecombineerd verjaardags-trouwdag-SinterKerst-vader-en-moederdagkado van onze kinderen, en mede mogelijk gemaakt door onze Zweedse buren en vrienden: Asso en Gaia logeerden in Molkom, Ronja bij de buren, en de andere buren zorgden voor het huis:


-wordt vervolgd-



vrijdag 23 februari 2018

Al drie maanden sneeuw

Volgens het weerbericht gaat het morgen sneeuwen.
Bij ons daarentegen, sneeuwt het nu al...
En we kunnen er niets aan doen, we blíjven er van genieten!





Zes weken later:








donderdag 15 februari 2018

Over kwakkelen...

Kwakkelen is een raar woord... En toch voel je meteen aan wat ermee bedoeld wordt: 'het' is 'het' allemaal net niet. Zoiets als het woordje 'glamp', wat niet eens bestond totdat het kleinzoontje van Simon Carmiggelt het bedacht. 

Nu hebben we niet eens een kwakkelwinter of kwakkelweer, integendeel: we hebben al sinds half november sneeuw, terwijl de temperaturen niet overdreven/onnodig laag zijn. Misschien een beetje weinig zon, als we dan toch persé ergens over willen klagen. 

Maar mijn verhouding met laptop en printer kwakkelt. Toen de vorige het begaven kwamen er een chromebook en een cloudprinter in huis. Niet duur nee, maar ik vind het rotdingen. Ik kan bijvoorbeeld geen foto's uit mijn gmail downloaden en vervolgens in de blog zetten. Of in facebook. Als ik foto's uit de mobiel erin wil zetten wordt er automatisch een back-up gemaakt van álle foto's i.p.v. die drie die ik nodig heb. Dat duurt een eeuwigheid, en vervolgens moet ik duizend keer klikken om ze terug te vinden en ergens bij te voegen. Bijvoegen moet dan via gmail, mijn andere emailadres bij msn snapt het niet. De printer is ook zo nieuw en modern, dat er voor zover Richard zich kan herinneren geen kabeltje bij zit. Dus vanaf de oude computer van mijn vader heb ik sowieso al nooit kunnen printen... Ach, ik ben gewoon te ouderwets, heb geen IT-knobbel. Eerder een IT-deuk...

Zopas bijvoorbeeld: ik wilde de pdf van de hondenmassagecursus uitprinten. Dat ik bij elke nieuwe printopdracht opnieuw mijn account moet toevoegen, wachtwoord intoetsen, printer opnieuw aanzetten en printopdracht herhalen, daar ben ik nu al wel aan gewend. Maar na 1 pagina gaf de printer aan dat de inktpatronen, die ik zondag had verwisseld, leeg waren. Inktpatronen eruit en terug erin, weer de hele ceremonie, 6 blaadjes printen, loopt het papier vast, papier eruit, printer weigert verder te printen. Dus weer de hele ceremonie, meerdere keren zelfs, printer blijft aangeven dat er geen papier inzit. 

 Goed, nog drie kansen krijgt het ding. Daarna staan de printer en ik op voet van oorlog: als die kansen niet gebruikt worden gaat de printer het raam uit. Ik zal wel eerst het raam openzetten, geen zorgen, ik heb geen zin in glasscherven...

Zo, dat waren laptop en printer. 

Nu ik, want ook ik lijk te kwakkelen: heb twee jaar geleden een irritant kuchje overgehouden aan een aantal weken ziek zijn met heel erg hoesten. De laatste maanden drukt het op de borst, heb ik soms hartkloppingen, en duidelijk minder energie dan een jaar geleden, dus een week of wat geleden belde ik, voor het eerst sinds we in Zweden wonen (nu al ruim 7 jaar!) de huisarts. Die wilde me meteen dezelfde middag nog hebben voor een ECG, bloed prikken, en urine inleveren. Daar kwam in ieder geval niets urgents uit. Ik kreeg een inhalator: misschien is het astma, en deze inhalator is preventief tegen ontstekingen. Twee keer per dag puffen, en over twee maanden terug naar de huisarts. Is het dan over, is het puffen daarna alleen nodig als het nodig is, als ik het zo mag zeggen. Nu na 10 dagen lijk ik inderdaad iets minder te kuchen. 

Vóór het volgende doktersbezoek moet ik nog een paar keer naar het ziekenhuis in Karlstad: voor röntgenfoto's van de longen. En voor een echo van het hart. Tot die tijd houd ik me (voor mijn doen althans) gedeisd. Alle zooi in huis uitzoeken en opruimen, die we deze twee jaar op de torp alweer hebben weten te verzamelen. En binnenkort met Richard heerlijk een paar dagen naar Marina in Praag!

zaterdag 10 februari 2018

Honden-wel-en-wee

Asso weet van geen ophouden, als het om spelen en raggen en druk doen gaat. Onbesuisd is hij ook nog eens, dus deze kleine brokkenpiloot heeft het nodige boven op zich gekregen in zijn 6-jarige leventje: alles van gordijnrails tot plantenpotten. Het afgelopen jaar loopt hij nogal al eens wat stijfjes, of komt hinkelend de tuin uit na weer eens veel te lang achter ballen en ringen aangerend te zijn. Of spechten. Of de kat van de buren. Om maar wat te noemen...

Dus ik was heel blij om te zien dat er in de hondensporthal een cursus hondenmassage en -stretching gegeven zou worden. Een hele zaterdag waren we daar. Aanvankelijk leek hij helemaal geen spieren op zijn ruggetje te hebben, maar alleen maar botjes...





maar naarmate de ochtend vorderde veranderden de 'botjes' toch geleidelijk aan in spiertjes. Een bepaald gedeelte van zijn ruggetje leek pijn te doen, dus daar kan ik de komende tijd voorzichtig mee aan de gang. Nog twee andere honden thuis om op te oefenen, maar Asso heeft het wel het hardst nodig, geloof ik.


Na de lunch was het tijd voor stretching. Dat ging prima. Niks mis mee!



Die avond hadden we een heerlijk ontspannen hondje op de bank liggen. Hij hoefde niet eens meer te raggen!



Onze Ronja Roversdochter is gisteren weer gewassen en geknipt. Toch weer een stuk korter dan de bedoeling was, maar haar vacht vervilt onmiddelijk, als je niet dagelijks borstelt. En aangezien ik de afgelopen twee weken niet zoveel energie had, had ik dat in die periode maar een paar keer globaal gedaan... 



Zodat we madam maar lekker onder een sjaal of dekentje leggen om bij te komen van de schrik. Gelukkig is het geen -20 meer, zoals begin van de week... Ze springt trouwens de wandelingen toch 5 x heen en weer, zonder maar een moment te bibberen, dus ze lijdt er niet heel erg onder. Behalve dat ze een berehonger heeft. Een appeltje delen met het baasje helpt in ieder geval tegen de lékkere trek!



Daarna lekker slapen bij Gaia op de bank, in afwachting van het aangroeien van de vacht:



Ondertussen hebben we besloten dat we haar toch wel elke 3 maanden naar de hondentrimster doen. Al hoefde ze niet zo kort geschoren te worden als 5 maanden geleden, mijn pogingen om het zelf met schaar en borstel een beetje bij te houden zijn overduidelijk mislukt. Je heet Ronja Roversdochter of niet... Dan wil je er toch niet als een juffershondje uitzien?

donderdag 8 februari 2018

Het is grijs en het doet niks...

Het is grijs, de zon laat het afweten, zoals zo vaak deze winter, het dooit niet, het vriest ook niet (op zich wel ok na -18 en -21 op maandag- respectievelijk dinsdagochtend), het regent niet, het waait niet, het ijzelt niet en het sneeuwt niet. Grijs dus. En sáái! Gelukkig worden de dagen langer, maar ja, dan is het dus ook veel langer grijs op een dag... Blij zijn we met de sneeuw die hier nog in grote hoeveelheden ligt, en met de reeën die nu dagelijks blijven komen - ze wachten niet meer tot de schemering. Richard was de hele dag bezig met het schoonmaken en stofzuigen van de auto (er komt misschien een nieuwe tweedehands binnen afzienbare tijd), en hij was nog geen 5 minuten binnen, of ree nummer 1 stond onder de vogelvoerboom bij de keuken. Alsof ze hebben staan wachten!


De lange periode met grijs weer is onlangs heerlijk doorbroken door een weekendje Halmstad: het appartement van Eva en Christoffer bewonderen. Yuri was vlak daarvoor jarig geweest, dus die hadden we ook opgetrommeld, zodat we gezamenlijk konden vieren. Een rit voor ons van een kleine 400 kilometer, en Richard moest vrijdags eerst nog tot drie uur werken. Maar vóór negen uur waren we binnen, en wat smaakten toen zowel de thee als de whisky lekker!


De dag erna veel gelopen: door het bos/park vlakbij, en door de stad, want de hondjes moesten goed moe zijn: die moesten 's avonds op het huis passen, want we zouden met ons allen uit eten, een Kerstkadootje van Eva en Chris aan ons. En voor Yuri als verjaardagskado. Toen we weer aan kwamen rijden zagen we tot onze verbijstering het koppie van Ronja voor het raam... Die ramen zitten best hoog... Uiteindelijk hebben we kunnen reconstrueren dat ze op de eettafel gesprongen moet zijn, en dan met de voorpootjes op de (smalle) rugleuning van een stoel, die niet goed aangeschoven was, en dan de nek uitrekken... 

Affijn, na nog de film The Minimalists te hebben gekeken, zijn Eva, Yuri en ik één van de uitdagingen aangegaan voor februari: dag 1 gooi je 1 ding weg, dag 2 vervolgens 2 dingen, dus 3 dingen op dag 3 en zo verder de maand uit. Als het lukt heb je na de vier februariweken meer dan 400 overbodige grotere en kleinere zaken weggedaan. De verliezer trakteert op fika: koffie met gebak etc. 



Yuri en Richard hebben de 'Virtual Reality' getest, en voordat we zondags via Jönköping (Yuri thuis brengen) weer naar huis reden konden we nog even uitwaaien aan het strand, wat maar 8 km bij hun vandaan is. En waaien deed het!! 


Een paar dagen vóórdat we kwamen, was hun prachtige gloednieuwe bank afgeleverd. De honden mochten daar natuurlijk niet op. Maar leg dat maar eens uit...