Werkelijk overal zwermden ze uit, Richard doopte ze al snel 'de sprinkhanen'... De Italiaanse toeristen waren het ergst, ze leken wel overal te zijn, en allemachtig, wat een herrie kwam daaruit zeg! Zoals te doen gebruikelijk waren de Japanners gewapend met camera's, die waren tenminste redelijk rustig. De Nederlanders leken hoofdzakelijk op eigen gelegenheid te opereren, en verder hoorde je veel Frans, en een vleugje Duits af en toe.
Ondanks de sprinkhanen, en vermoedelijk dankzij de tijd van het jaar én de kou, kon je op de beroemde Karelsbrug bijna van de ene kant naar de andere kijken. Er liepen mensen, maar je kon gewoon de brug en de omgeving zien. In 1990 was ik in juli in Praag, en dat werd toen al overlopen door toeristen: de grenzen waren die winter opengegaan, na de val van de Berlijnse Muur en daarmee het scheuren van het IJzeren Gordijn. Daarna schijnt het alleen maar erger geworden te zijn, met de toeristen. Sprinkhanen dus...
We zochten ook plaatsen op waar wat minder sprinkhanen te verwachten waren, zoals het Dvorak-museum. De dame bij de kassa hoorde al snel dat ik geen Tsjechsch sprak, dat het Tsjechisch van Richard niet helemáál klonk zoals het moest, en sprak ons aan. Toen ze hoorde dat we een dochter bezochten die in Praag muziek studeerde vond ze dat zó leuk: Ze moet beslist langskomen, als ze dan zegt dat haar vader is geweest, mag ze gratis naar binnen!
In het Lobkowicz-paleis bekeken we onder andere manuscripten van Beethoven en Mozart. Lobkowicz was een groot 'sponsor' van o.a. Beethoven, en een fervent kunstverzamelaar. Tijdens de WO2 werd het paleis geconfisceerd door de Duitsers, na de oorlog kregen ze het netjes weer terug, maar 3 jaar later werd het opnieuw geconfisceerd, dit keer door de Russen. Inmiddels is ook dat opgelost, maar hebben de Lobkowiczen het als museum aan de staat geschonken. Ze komen er nog wel regelmatig, trouwens.
De Praagse synagoges plus de Oude Joodse Begraafplaats zijn tijdens WO2 grotendeels gespaard gebleven: het was de bedoeling om er een Joods Museum van te maken, zeg maar 'op de goede afloop van Förintelsen'. Uiteindelijk is het toch een Joods Museum geworden, en qua bezoekersaantallen een groot succes: ook hier zwermen sprinkhanen. Èn maar tsjilpen...
Waar de sprinkhanen zich redelijk gedeisd hielden, was de Synagoge naast de begraafplaats, die de bijnaam 'Namensynagoge' heeft gekregen. Alle, maar dan ook echt alle muren van de verschillende afdelingen zijn van boven tot beneden beschreven met de namen van alle omgekomen Tsjechische Joden. Voorzien van geboortedatum, datum van deportatie, en sterfdatum. Uit de luidsprekers klonken gedempt een mannen-en een vrouwenstem, die alle namen oplazen.
Ik heb me lopen afvragen wat voor uiterst belangrijke smsjes daar dan toch nog door sommigen verstuurd moesten worden...
Kon dat écht niet wachten tot bijvoorbeeld 's avonds, voor of na de opera in het Nationaal Theater?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten