dinsdag 24 april 2018

Stress op de vroege ochtend

Vanochtend belachelijk vroeg wakker geworden met pijn in mijn linker kuit. Écht belachelijk vroeg: het begon nog maar net licht te worden, en dan praten we dus over kwart voor vijf. Aangezien dat gewoonlijk niet vanzelf over gaat, ben ik opgestaan om in alle rust koffie te drinken. Tijdens de koffie tot de ontdekking gekomen dat ik in de gisteren ingediende belastingaangifte (nog steeds de nasleep van de winkel) een fout heb gemaakt. Weliswaar in mijn nadeel, dus ik verwacht niet dat de belastingdienst daar moeilijk over zou doen, maar toch... Gelukkig was de schade nog online te herstellen, zodat ik vermoedelijk wat terugkrijg, i.p.v. te moeten betalen.

Na een vroege wandeling met de honden, vulde ik nog even vogelvoer bij (gisteren hadden we een tijdlang honderden kleine vogeltjes in de tuin, blijkbaar op doortocht, dus alles was op), waarbij mijn oog viel op een hagedisje wat een veilig heenkomen zocht tussen de stenen van de aardkelder...

...en een adder, die daar in het zonnetje lag op te warmen...


Die adder heeft daar niet zo verstandig aan gedaan, heeft dat met zijn of haar leven moeten bekopen, en heeft nu een tijdelijke rustplaats in een plastic afvalzak in de container. Ik denk niet dat ik de wet heb overtreden: wanneer je een slang écht niet kunt vangen en een paar kilometer verderop weer in vrijheid laten, én het dier een gevaar oplevert voor je gezin (en ik reken drie nieuwsgierige honden daar ook toe), mag je die slang doden. Eerlijk gezegd was ik daarna wel even een beetje bibberig.

En dan te bedenken dat Richard de laatste mooie dagen vlak ernaast met het hout bezig was, wat de hele winter onder een dekzeil heeft gelegen omdat het de vorige zomer niet allemaal in de houtschuur paste. Misschien heeft die adder daar wel zijn winterslaap gehouden?


In ieder geval is het Rich gelukt om het hout droog in de schuur te krijgen: tijdens de laatste kruiwagen vol begon het te regenen. En het regent nu nog steeds.




zaterdag 21 april 2018

Afzien - Over huiselijk geweld

Je moet maar durven... Dat vond ik destijds al, toen mijn nichtje voor een aantal maanden als vrijwilligster naar een kibboets in Israël (tegen de grens met Libanon) vertrok, en dat vind ik nu weer, nu ze een boek heeft geschreven, heeft dúrven schrijven, over de periode uit haar leven die erop volgde. Over het leven in de kibboets. En over 8 jaar van huiselijk geweld.


Heel vreemd, om veilig op de torp op de bank te zitten, terwijl je leest over mensen die je kent. De thee naast me werd koud, en tegen het eind van het boek, een paar uur later, had ik het zelf ook koud, terwijl de kachel toch lekker brandde... Want al had ik in die jaren wel wat gehoord over wat zich afspeelde, en al vermoedde ik natuurlijk dat er meer gaande was dan wat je hoorde, dat het zó dramatisch is geweest heb ik nooit geweten!

Huiselijk geweld komt in de beste families voor, zeggen ze. Maar je hoort er nooit wat over, en om precies díe reden heeft Roelie het boek geschreven. Om het van zich af te schrijven, maar ook in de hoop anderen te helpen. Te helpen úit die situatie te komen, voor het te laat is. Zoals ze zelf zegt: al is er maar één persoon, die hierdoor de moed vat om iets aan een schijnbaar uitzichtloze situatie te doen, dan is het boek al niet voor niets geschreven.

Achteraf verwijt ik mezelf dat ik toen niet hebt dóórgevraagd, dat ik niet ben afgegaan op mijn 'buikgevoel' dat er iets niet klopte. Maar:  je denkt (of is het wishful thinking?) dat je het je verbeeldt, en vervolgens ben je weer afgeleid van je gedachtes omdat er twee, later drie kleine kinderen om je heen denderen... 

Dat tijdens het schrijven het (angst-)zweet over haar gezicht liep kan ik me heel goed voorstellen, en ik ben zó trots op haar dat ze heeft doorgezet. Ik vind dit een bijzonder belangrijk boek: ondanks het feit dat er steeds meer taboes verdwijnen is huiselijk geweld nog steeds iets waar 'men' niet of nauwelijks over praat. Hier in Zweden heette het een tijd geleden, dat het huiselijk geweld schrikbarend is toegenomen. Maar de media waren even 'vergeten' dat er een nieuwe wet was aangenomen waardoor het aangifte doen van huiselijk geweld vele malen makkelijker is geworden.

En hoe zit het met de hulpverlening? Waar kunnen de slachtoffers heen? Op een onderduikadres zoals Roelie vond kun je niet eeuwig blijven, met wie kun je praten, wie durf je om hulp te vragen? Maar ook: wie durft hulp aan te bieden, wie durft door te vragen, wie kan zijn mond houden als er in vertrouwen, onder voorwaarde van geheimhouding, iets verteld wordt? En: waar haal je informatie vandaan, als je niet wilt dat 'men' iets merkt?

Er is veel te weinig over huiselijk geweld geschreven wat voor iedereen een beetje leesbaar en begrijpbaar is, en daarom vind ik dat dit zo'n belangrijk boek is. Eigenlijk vind ik gewoon dat iedereen dat boek gelezen moet hebben, om daarna vervolgens zijn/haar gezond verstand te gebruiken ten opzichte van zijn medemens. En dat vind ik niet omdat Roelie nu toevallig een nichtje van me is!

Hieronder een link naar een artikel wat in De Gelderlander is gepubliceerd:

https://www.gelderlander.nl/arnhem-e-o/man-die-pistool-op-hoofd-van-roelie-zette-was-haar-menaacute-n~a842f015/121806421/

1 Euro per verkocht boek gaat naar de Stichting Moviera, die (in Utrecht en Gelderland) alle betrokken partijen helpt het geweld de wereld uit te helpen!

Meer info via de website www.roeliebosselaar.nl


vrijdag 20 april 2018

18 Graden en (nog wat) sneeuw

Ons uitzicht is de afgelopen 2-3 weken enorm veranderd. De zon scheen vrijwel onafgebroken, de temperatuur is de laatste dagen zelfs 's nachts niet meer onder het vriespunt gezakt.




In de tuin hadden we een nieuwkomer: een jonge reebok. Hij kwam alleen een paar dagen te laat, want de tweede zak reeënvoer was net op... Ons trouwe tweetal komt nog wel elke dag een keertje vogelvoer snoepen, maar we zien ze steeds vaker op het veldje van de buurman grazen, waar de eerste grassprietjes tevoorschijn komen. 


Inmiddels heb ik ook de duimstok naast de regenmeter kunnen zetten, die de laatste tijd nog maar net boven de sneeuw uit kwam. Ik kwam tot de conclusie dat er in twee weken tijd 45 cm sneeuw is weggesmolten. De regenmeter zelf kan ik weggooien, want die is natuurlijk stukgevroren...


Het afgelopen weekend hadden we 18 graden, en toen was het voor een hond met wintervacht wel heerlijk dat er na een partijtje raggen in de tuin toch nog een aantal plekken met sneeuw over waren. Inmiddels zijn die plekken ook weg, behalve tegen de bosrand aan, waar de zon nog niet komen kan.


Maar Asso herinnerde zich inmiddels dat er langs het huis van de buurman een sloot stroomt, waar het smeltwater nu natuurlijk flink doorheen spoelt. Dus hij gaat er met enige regelmaat vandoor, druk blaffend tegen vermeende vijanden, om kletsnat weer thuis te komen. Wanneer het hém belieft, niet wanneer Wij roepen, dus hij gaat weer aan de 15-meter lijn: we willen niet zien gebeuren dat hij binnenkort een angstig reekalfje tot een spelletje probeert uit te dagen... Gelukkig hebben Gaia en hij nu ook ontdekt dat de teil onder de regenpijp inmiddels ijsvrij is, dus zoeken ze daar verkoeling.


Heerlijk om de was weer buiten te kunnen drogen - ik denk dat we de slee wel weer een tijdje op de hooizolder kunnen zetten!


Gistermiddag kreeg ik gezelschap van een hagedisje - ik vraag me af waar die de hele winter heeft gezeten? De eerste bij en de eerste vlinders heb ik ook alweer gezien. De eerste wesp binnen had mazzel met het feit dat mijn humeur al even stralend was als het weer, dus die heb ik na een waarschuwing beleefd door het raam naar buiten gelaten. 

De eerste teek heeft het daarentegen níet overleefd. En de honden zijn van de eerste anti-teken-druppels van dit seizoen voorzien. 

Mijn van buiten én van binnen compleet versleten sneeuwlaarzen heb ik met een gróót gevoel van tevredenheid in de container gekiept! Maar waar ik mijn sandalen ook alweer heb gelaten? Ze zeggen dat het vandaag, als de mist is opgetrokken, 21 graden wordt...


zondag 15 april 2018

Dokteren, oftewel vervolg van kwakkelen.

Speciaal voor de trouwe volgers een update van het stukje 'Kwakkelen' van een maand of twee geleden:

We hebben een nieuwe printer! Richard greep in, vóórdat ik de oude inderdaad door het raam naar buiten smeet, en nam het ding mee naar de klantenservice. Daar bekeken ze het een halve minuut, en schreven een tegoedbon uit, zodat we niet veel later een nieuwe printer in huis hadden. Die werd door mij aanvankelijk met de grootst mogelijke argwaan bekeken, maar die argwaan bleek al snel volkomen ongegrond.

Vervolgens kreeg Richard ook schoon genoeg van mijn eeuwigdurende gemopper op de chromebook, dus hij heeft die nu van mij overgekocht, en ik ben momenteel helemaal gelukkig met mijn Lenovo. Nóóit van dat merk gehoord, maar dat is niet zo verwonderlijk, aangezien ik me nooit maar dan ook nooit vrijwillig met dat soort zaken bezig zal houden.

Dus dat was dat. Nu ik nog:

Na 10 weken op herhaling bij de huisarts. Hij kon me meteen het goede nieuws vertellen dat er met mijn hart absoluut niks mis is. Dat scheelt alvast. Vervolgens wilde hij weten hoe het met de inhalator was gegaan. Nou, goed, dus ik was na de afgesproken twee maanden op eigen gelegenheid naar de halve dosis gegaan. Hij keek me een half meewarig, half lachend aan: dat was niet de bedoeling. Maar hij had zelf gezegd twee maanden! En daarna alleen als het nodig was! Dat het waarschijnlijk wel nodig was, had ik al gemerkt, want de kuch was alweer erger, dus aan die inhalator zit ik nog wel een tijdje vast. En hij heeft me op de wachtlijst gezet voor een longcapaciteitstest, want de röntgenfoto's wezen wel op 'een' probleem. 

Nog meer onderzoek op komst: we hadden het over die verhipte pijn in mijn spieren, waar ik al héél lang last van heb, maar die het laatste half jaar het dagelijks leven (en mijn slaap 's nachts) danig begint te ontregelen. Meer bloedproeven dus, om bepaalde spierziektes uit te sluiten, en voorlopig twee medicijnen die ik elk op hun beurt een tijdje moet uitproberen. Plus een verwijzing naar een fysio-kinesitherapeut, en de tip om ook acupunctuur te proberen. Tsja... zo heb je niks en zo heb je van alles... De eerste soort tabletten lijkt te werken, ik kan weer wat normaler functioneren. 

Gelukkig maar, want het is hier inmiddels lente!

dinsdag 3 april 2018

Dooi.

Het dooit. Een beetje, tenminste, overdag een paar graden. 's Nachts vriest het nog steeds, en dat bespaart ons dikke blubberlagen op de gruis-en-leemwegen, wanneer de onderlaag nog hard bevroren is, en het dooiwater niet weg kan. Terwijl we nog fantastisch uitzicht hebben 


is onze leemweg vrijwel overal sneeuwvrij, terwijl aan weerskanten de wegdooiende sneeuwwallen zich heel fotogeniek omvormen tot


witte voorwereldlijke 'monsters'.


Rondom de struiken en bomen zie je de aarde al tevoorschijn komen. Zou je sneeuw kunnen wegkijken? 



We hebben zin in de lente. De eerste tekenen zijn er al: toen ik gisteren Yuri naar het station bracht, zagen we in een weiland de eerste twee kraanvogels, nog een beetje verloren in de sneeuw, maar de vogels geven duidelijk aan dat er ander weer op komst is. Of hoort te zijn: 7 overvliegende witte zwanen vanochtend.

Onze trouwe reeën hebben naast de voederplaats de eerste grassprietjes onder de sneeuw vandaan kunnen krabben. Prompt was het gisteravond nog aangevulde voer níet opgegeten. Ik geef ze groot gelijk: vers gras gaat boven droge brokken.

vrijdag 30 maart 2018

Wachten op Ronja

De hele week volop zon! Vandaag ook weer, en dan ziet de lente er rond de torp zó uit:


Gisteravond kwam Yuri voor een paar dagen, en hoewel hij zijn hardloopschoenen bij zich had gingen toch de laarzen aan, en de spikes eronder: via tractorsporen en hardbevroren sneeuw dwars door het bos naar beneden. De sneeuw was na een week afwisselend dooi en vorst zó hard bevroren, dat niet alleen de honden er niet meer in wegzakten, maar ook wij er gewoon overheen konden lopen. Meestal tenminste. Voor de honden heerlijk om weer vrijuit te kunnen rennen en draven en snuffelen.


Tot nu toe is dat altijd goed gegaan, met snoepgoed in de zakken, maar vandaag stonden we toch een hele tijd op Ronja te wachten.... Die schoot op een gegeven moment als een speer weg, Asso er achteraan, duidelijk de hoogste tijd om onze troef in te zetten: gedroogde long, je ruikt het van een kilometer afstand (de honden dan), dus Asso kwam al gauw terug. Ronja niet. Na een tijdje kwam er een ree het veld over rennen, en even later dook ook Ronja op, tong uit de bek... 


Met aangelijnde honden verder, maar toen we verderop weer de afslag richting huis namen, hadden we zoiets van: nu kan het wel weer. Niet dus, Ronja was er binnen een paar seconden weer in volle vaart vandoor. En kwam niet terug. Niet na twee minuten, ook niet na vijf, hoe we ook riepen. En dan hoor je ook nog een vogelfluitje wat verdacht veel op Richard's fluitje lijkt, en na tien minuten begin je aan die wolvensporen te denken die we eerder op de wandeling hadden gezien. Dus we splitsten: Richard met mobiel en Ronja's riem de weg terug, en Yuri en ik met de andere mobiel en Asso en Gaia de geplande route richting torp. Dan opeens, na een afwezigheid van een minuut of twintig: Ronja, die opeens Yuri een por tegen zijn been geeft! Ze dacht even een snoepje te scoren en er weer vandoor te gaan, dus we lieten Gaia los, lijnden Ronja aan, en belden Richard.

Ja, Ronja Roversdochter deed vandaag haar naam eer aan, een beetje niets vermoedende reeën overvallen... Onze Goede Vrijdag was even niet meer zo goed, maar het viel uiteindelijk mee, gelukkig. Maar in dat stuk bos mag Ronja voorlopig niet meer los! Over de rest van het bos moeten we nog even nadenken...


dinsdag 27 maart 2018

Zomertijd met sneeuw

Tien dagen geleden: de ijsbloemen op het raam, 's ochtends vroeg, en minus 15 op de buitenthermometer.


Evengoed hebben we afgelopen zondagmiddag heerlijk op het 'zonnedek' gezeten, bij +10 graden. Richard moest wel eerst een pak sneeuw wegscheppen, maar daarna pastten de stoelen en wij én de honden er precies op. Overdag dooi, maar voorlopig kunnen de aardappels de grond nog niet in:


Maandagochtend scheen de zon ook wel weer heerlijk, maar Koning Winter dénkt er nog niet over zich terug te trekken:


Ook vanochtend weer ijsbloemen, buiten -12, binnen in de keuken +14, dus de kachel toch maar weer een uurtje aan. De bossen zijn nog behoorlijk onbegaanbaar, en we raken wat uitgekeken op de paar gebaande paden in de buurt. De honden ook, trouwens. Tijd voor eigen initiatief: Asso kon onlangs zijn geliefde rubber ring (hij heeft een groene en een blauwe, maar de blauwe is de beste, vindt hij) niet vinden, toen ik hem opdroeg die te zoeken. Hij bleef een minuut of twee ronddolen door kamer en keuken, en kwam vervolgens aanzetten met de afgevallen wikkel van één van mijn bolletjes wol. Dat leverde hem uiteraard een enorm compliment op, de wikkel werd verruild voor een snoepje. Waarna we allebei op onze buik voor de bank lagen om met een golfclub van het baasje de rubber ringen tevoorschijn te halen.


Ook dat golfseizoen laat nog een paar weken op zich wachten, dus die club ligt voorlopig onder de bank: voor het geval er nog meer speelgoed onder rolt.