donderdag 11 oktober 2018

Ochtendje dierenkliniek

Eigenlijk zouden de honden en ik vanochtend met Richard meegereden zijn naar de stad: agility trainen in de hondensporthal, en daarna wat boodschappen voor het eten doen. Maar het liep allemaal een beetje anders:

Gaia wilde naar buiten gisteravond, net toen we aan tafel zouden gaan. Dus Rich liet haar even de donkere tuin in, en meestal komt ze dan na een dringende plas netjes terug. Deze keer mooi niet, ik heb haar helemaal achter uit de tuin moeten plukken, ze was op weg naar ons bosje. Een goed uur later stond ze alweer met grote ogen voor de deur. Om even later al haar avondeten uit te spugen. 's Avonds voor het slapen gaan kwam de rest er uit, en toen ik halverwege de nacht even wakker was hoorde ik haar beneden alweer kokhalsen... Sorry, een beetje een onsmakelijk verhaal: ze heeft de rest van de nacht elk uur gespuugd, alsof haar iets vreselijk dwars in de maag lag.

Zou het een stukje van dat bot zijn? Ze is wel vaker wat al te gulzig, maar uitspugen was nooit een probleem. Tijdens mijn ochtendkoffie lag ze helemaal te hijgen, en met de achterpoten te sidderen, alsof ze vreselijk pijn had. Dierenarts gebeld, en we mochten onmiddellijk komen. Richard moest wel naar zijn werk, dacht dat ik misschien de auto van Erik zou kunnen lenen, maar die had juist gisteren vergeefs bij ons aangeklopt voor oppas voor Elli voor vandaag, omdat hij weg moest, daar had Richard zo vroeg op de ochtend niet meer aan gedacht. Dus Rich bij de onvermijdelijke bushalte afgezet, en ondanks de dichte mist en een jachthond met zendertje op de weg (het seizoen is afgelopen maandag weer begonnen) liep ik toch al vóór 9 uur bij de dierenkliniek naar binnen.

Röntgenfoto's wezen inderdaad op iets in de maag wat op bot leek, plus een hoop gas op verschillende plaatsen, en zooi in de einddarm, als ik het zo mag noemen. Dus eerst een soort clisma, dan een tijdje naar buiten in de hoop dat ze zou poepen, wat geen groot succes had. Daarna een tegenstribbelende hond contrastvloeistof laten drinken - weer naar buiten (inmiddels strálende zon) voor het geval ze moest spugen, en om het de gelegenheid te geven de darmen te bereiken. Weer een röntgenfoto, waar gelukkig uit bleek dat het geen maagafsluiting was. 

Dan bloed prikken, een kwartiertje wachten (ik kreeg koffie aangeboden ondertussen) op de uitslag, die op een beginnende ontsteking wees. Toen had de arts een mogelijke oorzaak: dat bot. Heel soms gebeurt het, dat daar een bacterie of virus in zit, en die zou dan de ontsteking veroorzaken. En schilvertjes of een stukje van een bot kunnen misschien niet snel genoeg uit de maag, zorgen voor een wondje in de maagwand, en die irritatie van de maag zorgt voor het spugen. Dus kreeg Gaia 3 prikken: eentje tegen de ontsteking, eentje die de productie van maagzuur verhindert, dus tegen die irritatie, en eentje tegen de spuugreflex. Weer 20 minuten naar buiten gestuurd tot alles werkt, en daarna, net toen ze niet meer zo'n zin had om wéér naar binnen te gaan, kon ik haar eten beloven. Heerlijk blikvoer, zoveel ze maar wilde. 

Daarna wéér een half uur naar buiten, ik geloof dat we nu alle straatjes van het gehucht hebben gehad. We kwamen er zelfs nog een eland tegen ook, die ons recht tegemoet kwam draven, en pas een kleine 30 meter voor ons stopte - ik keek al om me heen naar een vluchtroute... 


En hiep hiep hoera, het eten bleef erin!
Pas tegen 12 uur stapten we weer in de auto, met een zak speciaal voer: 4 keer per dag eten, en alléén maar dat, zodat Gaia's maag weer een beetje tot rust kan komen. Twee zakjes met tabletten (tegen het spugen en tegen het maagzuur), en de opdracht om op de terugweg in Munkfors bij de apotheek nog antibiotica te halen - de dierenarts belde er zelf heen om te checken of ze dat inderdaad in huis hadden. Kwam ik daar, hadden ze de naam van de arts nodig: hij had zo snel opgelegd… Tsja, iets buitenlands…. Bleken ze allemaal uit het buitenland te komen. Jakob uit Nederland, dan nog een naam die op iets Frans of Roemeens leek, en dan eentje die aanvankelijk niemand kon bedenken. Nét toen de apotheker dan maar ad hoc iets op het formulier wilde schrijven, schoot hem de juiste naam te binnen. 

Eenmaal thuis plofte ze gelijk in de hal neer voor een dutje van een paar uur, zich niet bewust van mama ree met de ukken die op dat moment vanuit de tuin van buurman Christian de weg overstaken.


Inmiddels heeft Gaiatje de eerste portie thuis lekker naar binnen geslobberd, compleet met alle tabletten. De andere twee heb ik maar wat minder gegeven, anders staan ze vanavond maar te kwijlen… Krijgen ze ook nog wat. Maandag over een week nog een keer bloed prikken ter controle, maar de ontsteking zóu dan weg moeten zijn ...


woensdag 10 oktober 2018

Het Herfstgevoel...

Ieder jaar, wanneer tegen etenstijd weer een kaars op tafel verschijnt,


heb ik het een tijdje niet zo breed. Ik ben niet de enige, dat weet ik maar al te goed, maar toch… Met de komst van de winter heeft het absoluut niets te maken: vorig jaar hadden we vijf maanden lang vrijwel non-stop sneeuw, en daar had ik pas op het allerlaatst wat moeite mee. En heus, ik houd van de herfst, er valt zoveel te genieten, alleen al die kléuren! In de tuin, door de hitte, de droogte van afgelopen zomer en vervolgens een paar stevige nachtvorsten in september dit jaar even wat minder, dat moet ik toegeven:


maar ééntje bloeit in elk geval:


Stampot boerenkool uit eigen tuin hebben we in de koude septembermaand ook al een paar keer gegeten,

,

maar nu is het oktober en een stuk warmer, dus wat zeur ik dan over Herfstgevoel? Er komt zelfs, uit één van onze kranen, ontdekte Richard een paar dagen geleden, weer een heel klein straaltje water! Werkelijk een Heel Klein Straaltje, ik vroeg me bij nadere inspectie vandaag af of het wel een straaltje genoemd mag worden, maar toch. Dat geeft hoop op betere tijden. 

Met afscheid van de zomer heeft het ook niets te maken. Het voordeel van de afgelopen zomer was dat ik veel dikke boeken gelezen heb, de hele Milennium trilogie onder andere, in het Zweeds maar liefst. Zonder woordenboek zelfs. En twee omslagdoeken gehaakt. Maar die hitte…. Nee, dit was voor mij geen zomer om weemoedig aan terug te denken...Blij dat we niet naar Toscane zijn verhuisd destijds!

Wat het dan wel is? Geen idee. Het Herfstgevoel komt heel trouw, ieder jaar, soms een paar dagen, soms een paar weken. En het verdwijnt weer net zo plotseling als het gekomen is. Dus daar wacht ik nu even op, en ondertussen probeer ik de dagen een beetje nuttig door te komen. Vandaar die trui dus, met een patroon waar ik me goed op moet concentreren. En een schriftje om elke dag een speciaal af te strepen klusje in op te schrijven = goed voor een schouderklopje. Vandaag met een emmertje sop een paar vensterbanken en een verwarming gepoetst, bijvoorbeeld. Ik vind dat wel goed voor twéé schouderklopjes, want ik háát poetsen. Of eigenlijk: ik haat het gevoel dat ik vind dat ik eigenlijk zou moeten gaan poetsen. En o ja: een kweekbak gewied, zodat daar over een paar weken knoflook in gepoot kan worden.

En begin november gaan we lekker een paar dagen naar Budapest. 
Dus niemand hoeft zich zorgen te maken: ik blijf gewoon mezelf, dus de blogjes blijven gewoon komen.







maandag 8 oktober 2018

Zon-dag


De dag van gisteren deed zijn naam eer aan, het contrast met de motregen en wind van vandaag is groot. Des te leuker om even na te genieten met wat foto's. 


Hulp van Ronja kreeg ik, in de vorm van morele steun: omdat de septembermaand zo koud was, ben ik aan een dikke warme wollen trui begonnen. Naalden nummer 8, dus die móet op tijd klaar kunnen zijn. 


In afwachting van verdere activiteiten even heerlijk samen zonnen, schaaltje vers regenwater erbij. En na de lunch een flinke wandeling, lekker de kalveren in de wei de stuipen op het lijf proberen te jagen, toch, Asso?



Voor alle zekerheid ging deze keer een thermosflesje koffie mee, en ja hoor, wéér een picknickplek gevonden.


Voor de komende wandelingen hebben we nu een thema: de Klarälvsbanan, een voormalig spoorlijntje wat omgebouwd is tot fietspad. Parallel langs de Klarälven, de grote rivier waar vandezomer door de familie gekanoot is, loopt deze route van Karlstad tot Hagfors. Op verschillende plaatsen kun je vlakbij parkeren, en we zijn telkens weer blij verrast door de grote variatie aan landschappen en uitzichten, zelfs voor ons wandelaars! Voor mij, die het afgelopen jaar zo vreselijk vaak pijn in de spieren had, zodat ik wandelingen door ruig terrein niet zag zitten, is dit een super manier om weer wat conditie op te bouwen. Maar sinds een paar weken krijg ik acupunctuurbehandelingen, en die lijken zo langzaamaan aardig effect te hebben. Goed nieuws dus voor een buitenmens!





zondag 30 september 2018

(Miss) Elli en Bosse

Het is deze dagen best druk bij ons: buurman Erik is naar een bruiloft, en wij passen op Elli. Dat betekent dus dringen voor een plaatsje op de bank. Bij tijd en wijle chaotische wandelingen wanneer ik met 4 honden op pad ben en er bij Björnvålsfallet gasten buiten blijken te zijn, die tot gróte verontwaardiging van Elli ook nog eens een hond bij zich hebben. Waar Ronja zich dan vervolgens uitdrukkelijk en met veel lawaai bij aansluit. Goed dat er snoepzakjes bestaan die dan voor afleiding (moeten) zorgen…

Miss Elli, zoals ik haar vaak noem, probeert me regelmatig in te stralen dat ze op schoot wil,


maar dat lukt lang niet altijd…

Behalve voor Miss Elli, zorgen we ook voor Bosse, die bij Erik huis en erf van muizen vrij moet houden. Hij heeft alleen erg snel in de gaten gekregen waar momenteel aanzienlijk meer te beleven valt dan bij zijn eigen huis, dus hij liep vanochtend lekker achter mij aan, om Richard in de tuin te gaan helpen:



Na een kritische keuring van ons regenwater, tijd voor de jacht:


Aangezien het vanmiddag nog mooier weer was dan vanochtend, 


hebben we Bosse lekker laten jagen, en zijn met de honden een wandeling gaan maken bij Edeby. Picknicktafel ontdekt, dus volgende keer koffie mee!








vrijdag 28 september 2018

Ons dagelijks (eekhoorntjes-)brood

Het is herfst, en dat levert weer prachtige plaatjes op. Deze gisterochtend, toen ik op de slaapkamer nietsvermoedend de gordijnen opentrok:


De afgelopen anderhalve maand was het eindelijk niet meer zo heet. Sterker nog: een paar dagen geleden wees de buitenthermometer -4, om zeven uur 's ochtends. Zon, dat wel, maar alle bíjna rijpe physalis was per direkt bevroren… Ik was al dagelijks aan het rapen, om te proberen ze in de vensterbank te laten na-rijpen, en voor een deel is dat ook wel gelukt gelukkig.


Die lagere temperaturen brengen ook meteen weer zin en inspiratie voor kook- en bakacties. Dat het eerste brood van dit seizoen op de bakplaat tot een bladvorm rees was puur toeval, maar ik vond toch dit toeval een handje te moeten helpen met een kerfje hier en daar.



Na de eerste dagen met regenbuien was er in de bossen een ware explosie van paddestoelen. Nu begrijpen we voor de volle 100% waar de uitdrukking 'ze schieten als paddestoelen uit de grond' vandaan komt. Het was voor ons alleen maar een kwestie van: je gaat naar buiten en haalt een mand paddestoelen op. Zelfs achterin ons eigen bosje stond het eekhoorntjesbrood, en na iedere wandeling met de honden kwamen we met nog meer thuis:



Andere jaren sneden we ze in stukjes en gingen ze de koekenpan in, om zoveel mogelijk vocht eruit te bakken, een deel op te eten, en de rest vervolgens in te vriezen. Maar dit was teveel, twee keer in de week paddestoelen eten is wel genoeg, vinden we, dus we hebben ons een paddestoelendroger aangeschaft, waar vijf lagen tegelijk in kunnen.


Na een halve dag zijn ze droog. Hoeven we ze vandewinter alleen nog maar in soep en saus te verkruimelen. 


Zeven jaar geleden, toen we net naar Zweden waren verhuisd, was het ook zo'n warme zomer, en waren er ook zo vreselijk veel 'eekhoornbroodjes'. Tijdens het snijden heb ik daar een theorie over ontwikkeld: elke herfst komen er Italianen naar Zweden om eekhoorntjesbrood te kopen omdat er in Toscane niet genoeg meer gevonden wordt om aan de vraag te voldoen. Zou het zo zijn, dat het klimaat hier tijdens die twee zomers op dat van Toscane leek? Voor de paddestoelen helemaal prima (behalve dan de cantharellen, daar vond ik er een keer zes van, en later nog eens twee), voor mij te warm...

zondag 19 augustus 2018

Nu is het op.

Het goede nieuws is: het heeft gisteren de hele middag geregend, en de regentonnen, teilen, emmers en bakken buiten zijn vrijwel allemaal helemaal vol!

Het slechte nieuws is: er komt nu helemaal geen water meer uit de kraan…

Dat laatste is wel volgens de verwachting, dat ondanks de buien van de afgelopen week voorlopig het grondwaterniveau, en daarmee de waterstand in zowel gegraven als geboorde (diepe!) bronnen, nog blijft dalen. De natuur zuigt momenteel alle regen op die valt, en er is nog héél wat nodig voordat dat water wat dieper dan een paar decimeter komt.


Maar wij zijn niet voor één gat te vangen: er staan nu op het aanrecht en boven bij het fonteintje emmers schoon, helder regenwater met een bekertje ernaast: Een beetje water over de handen gieten, inzepen, en met één of twee bekertjes water afspoelen boven een andere emmer, dan kan daar later weer het toilet mee doorgespoeld worden…

De aardappelplanten zien er niet echt uit alsof ze nog iets aan die regen hebben, dus ik heb zonet voorzichtig de eerste oud-Zweedse aardappels (van onbespoten gedrag) opgegraven: knalpaars!! Als die niet lekker zijn weet ik het ook niet meer...


Verder hebben we, omdat het nu eenmaal toch zulk herfstig weer was, de eerste pompoen geprobeerd, in de vorm van pompoen-kerrie-soep. Niet dat de kerrie veel verschil maakte in de kleur, geen enkel verschil zelfs... Heerlijk! Nog 7 pompoenen te gaan. Van 4 planten; na een zomer als dit ben ik daar helemaal niet ontevreden over.


En passant ook nog een mooie stapel breiboeken weten te verkopen via facebookgroepen - als ik van het bestaan van die groepen had geweten toen ik de winkel nog had, zou het met zowel verkoop als uitverkoop een heel stuk makkelijker geweest zijn. Maar beter laat dan nooit...

Lieve lezers, mijn koffiepauze zit erop, de zon schijnt, dus ik ga weer de tuin in: oogsten!

vrijdag 17 augustus 2018

We mogen weer grillen



Na het afscheid van alle nieuwe vrienden hebben we allemaal even een paar dagen nodig gehad om bij te komen…



We trainen weer verder in het zogenaamde 'formatie-wandelen', Yuri is vandaag in Jönköping voor een herexamen, Marina reist via Eva terug naar Kopenhagen, en we proberen de schamele oogst uit de moestuin van rupsenvraat te redden.


Wat dat laatste betreft, is het verschil tussen afval en oogst een beetje schrijnend, ondanks al het water geven:


Hadden we 100 jaar eerder geleefd, hadden we nu al geweten dat we een hongerwinter tegemoet gingen… De graanoogst in Zweden is overigens ook maar 70% van wat het moet zijn. Gelukkig bestaat er nu zoiets als import. En winkels. Maar we zijn er wel met onze neus opgedrukt hoe kwetsbaar de mens eigenlijk is, hoe afhankelijk van weer en natuur.

En over weer en natuur gesproken: op de dag dat de Waalwijkers naar huis vertrokken, heeft het enorm gestormd. Zo enorm, dat er achter in ons bosje drie bomen tegelijkertijd omgingen. Boom nummer vier hangt nog op half zeven, die kunnen we beter ook maar laten kappen binnenkort. Nu is het zaak om hulp te vinden om die bomen in sleepbare brokken te zagen, en uit het bos te slepen. Ons stookhout voor volgend jaar kwam ons dit keer spontaan tegemoet…


Dat de Waalwijkers niet een dag later vertrokken, zoals het oorspronkelijke plan was, bleek uiteindelijk heel goed te zijn:



Ik telde zaterdagochtend 8 omgevallen bomen op de weg naar Björnvålsfallet, en een afgebroken electriciteitskabel. Dat zou aardig wat vertraging hebben opgeleverd. En tot de nacht van zondag op maandag was er in Fallet geen stroom. Dus ook geen water.

Wanneer we het dan toch over water hebben: het heeft de afgelopen week een paar keer flink geregend. Onze regentonnem lopen over. Onze bron nog lang niet, dat gaat nog wel even duren. In ieder geval hoeven we niet meer met gieters water te slepen voor de moestuin. 'Douchen' doen we nu met en emmer regenwater en een maatkannetje, drinkwater om te koken, handen te wassen en tanden te poetsen mogen we overal halen waar we erom vragen. Zelfs in de keuken beneden neemt de druk op het water nu af, maar we hébben nog steeds water.

Vanochtend zag ik, dat er in onze provincie weer buiten gegrilld mag worden: de waarschuwing voor bosbranden is in het grootste deel van Zweden nu opgeheven. Van alle grote branden is nu alleen nog die bij Ljusdal over. De voormalige bosbrandgebieden zijn vooralsnog verboden terrein voor wie er niet woont of werkt, maar het lijkt er nu toch op, dat we langzaam, heel langzeem, weer 'terug naar normaal' gaan!