Eigenlijk zouden de honden en ik vanochtend met Richard meegereden zijn naar de stad: agility trainen in de hondensporthal, en daarna wat boodschappen voor het eten doen. Maar het liep allemaal een beetje anders:
Gaia wilde naar buiten gisteravond, net toen we aan tafel zouden gaan. Dus Rich liet haar even de donkere tuin in, en meestal komt ze dan na een dringende plas netjes terug. Deze keer mooi niet, ik heb haar helemaal achter uit de tuin moeten plukken, ze was op weg naar ons bosje. Een goed uur later stond ze alweer met grote ogen voor de deur. Om even later al haar avondeten uit te spugen. 's Avonds voor het slapen gaan kwam de rest er uit, en toen ik halverwege de nacht even wakker was hoorde ik haar beneden alweer kokhalsen... Sorry, een beetje een onsmakelijk verhaal: ze heeft de rest van de nacht elk uur gespuugd, alsof haar iets vreselijk dwars in de maag lag.
Zou het een stukje van dat bot zijn? Ze is wel vaker wat al te gulzig, maar uitspugen was nooit een probleem. Tijdens mijn ochtendkoffie lag ze helemaal te hijgen, en met de achterpoten te sidderen, alsof ze vreselijk pijn had. Dierenarts gebeld, en we mochten onmiddellijk komen. Richard moest wel naar zijn werk, dacht dat ik misschien de auto van Erik zou kunnen lenen, maar die had juist gisteren vergeefs bij ons aangeklopt voor oppas voor Elli voor vandaag, omdat hij weg moest, daar had Richard zo vroeg op de ochtend niet meer aan gedacht. Dus Rich bij de onvermijdelijke bushalte afgezet, en ondanks de dichte mist en een jachthond met zendertje op de weg (het seizoen is afgelopen maandag weer begonnen) liep ik toch al vóór 9 uur bij de dierenkliniek naar binnen.
Röntgenfoto's wezen inderdaad op iets in de maag wat op bot leek, plus een hoop gas op verschillende plaatsen, en zooi in de einddarm, als ik het zo mag noemen. Dus eerst een soort clisma, dan een tijdje naar buiten in de hoop dat ze zou poepen, wat geen groot succes had. Daarna een tegenstribbelende hond contrastvloeistof laten drinken - weer naar buiten (inmiddels strálende zon) voor het geval ze moest spugen, en om het de gelegenheid te geven de darmen te bereiken. Weer een röntgenfoto, waar gelukkig uit bleek dat het geen maagafsluiting was.
Dan bloed prikken, een kwartiertje wachten (ik kreeg koffie aangeboden ondertussen) op de uitslag, die op een beginnende ontsteking wees. Toen had de arts een mogelijke oorzaak: dat bot. Heel soms gebeurt het, dat daar een bacterie of virus in zit, en die zou dan de ontsteking veroorzaken. En schilvertjes of een stukje van een bot kunnen misschien niet snel genoeg uit de maag, zorgen voor een wondje in de maagwand, en die irritatie van de maag zorgt voor het spugen. Dus kreeg Gaia 3 prikken: eentje tegen de ontsteking, eentje die de productie van maagzuur verhindert, dus tegen die irritatie, en eentje tegen de spuugreflex. Weer 20 minuten naar buiten gestuurd tot alles werkt, en daarna, net toen ze niet meer zo'n zin had om wéér naar binnen te gaan, kon ik haar eten beloven. Heerlijk blikvoer, zoveel ze maar wilde.
Daarna wéér een half uur naar buiten, ik geloof dat we nu alle straatjes van het gehucht hebben gehad. We kwamen er zelfs nog een eland tegen ook, die ons recht tegemoet kwam draven, en pas een kleine 30 meter voor ons stopte - ik keek al om me heen naar een vluchtroute...
En hiep hiep hoera, het eten bleef erin!
Pas tegen 12 uur stapten we weer in de auto, met een zak speciaal voer: 4 keer per dag eten, en alléén maar dat, zodat Gaia's maag weer een beetje tot rust kan komen. Twee zakjes met tabletten (tegen het spugen en tegen het maagzuur), en de opdracht om op de terugweg in Munkfors bij de apotheek nog antibiotica te halen - de dierenarts belde er zelf heen om te checken of ze dat inderdaad in huis hadden. Kwam ik daar, hadden ze de naam van de arts nodig: hij had zo snel opgelegd… Tsja, iets buitenlands…. Bleken ze allemaal uit het buitenland te komen. Jakob uit Nederland, dan nog een naam die op iets Frans of Roemeens leek, en dan eentje die aanvankelijk niemand kon bedenken. Nét toen de apotheker dan maar ad hoc iets op het formulier wilde schrijven, schoot hem de juiste naam te binnen.
Eenmaal thuis plofte ze gelijk in de hal neer voor een dutje van een paar uur, zich niet bewust van mama ree met de ukken die op dat moment vanuit de tuin van buurman Christian de weg overstaken.
Inmiddels heeft Gaiatje de eerste portie thuis lekker naar binnen geslobberd, compleet met alle tabletten. De andere twee heb ik maar wat minder gegeven, anders staan ze vanavond maar te kwijlen… Krijgen ze ook nog wat. Maandag over een week nog een keer bloed prikken ter controle, maar de ontsteking zóu dan weg moeten zijn ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten