Het Herfstgevoel...

Ieder jaar, wanneer tegen etenstijd weer een kaars op tafel verschijnt,

heb ik het een tijdje niet zo breed. Ik ben niet de enige, dat weet ik maar al te goed, maar toch… Met de komst van de winter heeft het absoluut niets te maken: vorig jaar hadden we vijf maanden lang vrijwel non-stop sneeuw, en daar had ik pas op het allerlaatst wat moeite mee. En heus, ik houd van de herfst, er valt zoveel te genieten, alleen al die kléuren! In de tuin, door de hitte, de droogte van afgelopen zomer en vervolgens een paar stevige nachtvorsten in september dit jaar even wat minder, dat moet ik toegeven:

maar ééntje bloeit in elk geval:

Stampot boerenkool uit eigen tuin hebben we in de koude septembermaand ook al een paar keer gegeten,

,

maar nu is het oktober en een stuk warmer, dus wat zeur ik dan over Herfstgevoel? Er komt zelfs, uit één van onze kranen, ontdekte Richard een paar dagen geleden, weer een heel klein straaltje water! Werkelijk een Heel Klein Straaltje, ik vroeg me bij nadere inspectie vandaag af of het wel een straaltje genoemd mag worden, maar toch. Dat geeft hoop op betere tijden. 

Met afscheid van de zomer heeft het ook niets te maken. Het voordeel van de afgelopen zomer was dat ik veel dikke boeken gelezen heb, de hele Milennium trilogie onder andere, in het Zweeds maar liefst. Zonder woordenboek zelfs. En twee omslagdoeken gehaakt. Maar die hitte…. Nee, dit was voor mij geen zomer om weemoedig aan terug te denken...Blij dat we niet naar Toscane zijn verhuisd destijds!

Wat het dan wel is? Geen idee. Het Herfstgevoel komt heel trouw, ieder jaar, soms een paar dagen, soms een paar weken. En het verdwijnt weer net zo plotseling als het gekomen is. Dus daar wacht ik nu even op, en ondertussen probeer ik de dagen een beetje nuttig door te komen. Vandaar die trui dus, met een patroon waar ik me goed op moet concentreren. En een schriftje om elke dag een speciaal af te strepen klusje in op te schrijven = goed voor een schouderklopje. Vandaag met een emmertje sop een paar vensterbanken en een verwarming gepoetst, bijvoorbeeld. Ik vind dat wel goed voor twéé schouderklopjes, want ik háát poetsen. Of eigenlijk: ik haat het gevoel dat ik vind dat ik eigenlijk zou moeten gaan poetsen. En o ja: een kweekbak gewied, zodat daar over een paar weken knoflook in gepoot kan worden.

En begin november gaan we lekker een paar dagen naar Budapest. 

Dus niemand hoeft zich zorgen te maken: ik blijf gewoon mezelf, dus de blogjes blijven gewoon komen.