woensdag 2 januari 2019

Nieuwjaarsconcert van de torp

Tijdens deze schoolvakantie hebben de beide buurkinderen van nummer 2 voor het eerst een piano van dichtbij gezien. Dat ze er nog op mochten spelen ook, was het hélémaal! De ene is vier, de andere acht, en inmiddels zijn ze het eerste echte liedje aan het leren. Aangezien het bij muziek niet alleen om het indrukken van toetsen gaat (vind ik tenminste), slepen we er van alles bij. Hoog/laag bijvoorbeeld. En ritmes. Ik vond in het gastenhuisje de bongo's, die we ooit hadden gekocht, dat maakte het iets makkelijker om ritmes na te doen. Tot nu toe vinden de broertjes het allemaal prachtig. Ik ook.

En als we dan toch bezig zijn… 


Ronja maakt er direct een show van:




Verder was het bij ons op de torp een rustige Kerstvakantie. 


Veel mooi weer, een hele week vorst, en daarna regen, dus spiegelgladde wegen. Richard kwam één keer niet verder dan de buren, hoever is dat, 200 meter? 300? De zand-en-gruis-auto kwam pas de volgende ochtend, dus die avond moest de musical met een violist minder gespeeld worden…

De kerstdagen hebben we heerlijk uitgerust, de honden hielpen zelfs mee de paketten open te maken, dus daar hoefden we ook al geen zorgen over te hebben:



Dat Ronja vantevoren al aangaf dat er in één van de dozen eten moest zitten, klopte inderdaad. Alleen ging het haar niet om de pepernoten, maar om het zakje hondensnoepjes wat ook in die doos zat.


Wanneer je als hond tijdens de jaarwisseling het bakken van 3-in-de-pan in de gaten moet houden, ben je daarna echt wel uitgevloerd. Dat het vrouwtje dan meent je te moeten toedekken, dát moet ze zelf maar weten. Als er nou nog iemand een poppenwagen had staan…?



Het was overigens de laatste jaarwisseling in Zweden waarop vuurwerk afgestoken mocht worden. In het dorp beneden was er wel wat, een paar minuten, maar iedereen heeft schapen en koeien en paarden buiten lopen, om alle katten en honden niet te vergeten. Het enige waar ons drietal nu steeds van schrok, waren de ploffen van de sneeuw, die van het dak viel. Het dooide nogal, dan krijg je dat. Dat geplof zorgde voor een hoop onrust: elke keer verplaatsten ze naar een andere plek in kamer of keuken. Maar dat was dan ook alles.

Op Nieuwjaarsdag hadden we de storm Alfrida in Zweden. In een groot deel van het land stormwaarschuwing code oranje. Wij hadden geluk, het waaide af en toe enorm, maar er bleek vanochtend maar één boom in de buurt te zijn omgewaaid. (Wel weer uitgerekend over de weg naar Fallet, waar de gasten nog waren, die daar met hun honden het stadse vuurwerk waren ontvlucht. Gelukkig waren die vandaag nog vrij.) De stroom was natuurlijk wel weer uitgevallen, maar ik hoefde dankzij het houtfornuis mijn ochtendkoffie niet op te geven. Ik moest wel eerst met een zaklantaarn de lucifers zoeken om een paar kaarsen aan te steken, want veel maanlicht is er momenteel niet. Toen de koffie eenmaal klaar was, floepten ook de lampen aan, en begonnen koelkast en vriezer weer druk te zoemen. Elders in Zweden hebben tienduizenden huishoudens heel wat langer zonder stroom gezeten. En op een aantal eilanden ook zonder verbindingen naar het vaste land - geen veerbootjes met dat weer. 

Dus ja, je kunt wel zeggen dat dit geen saai begin van het jaar was. Ik blijf gewoon bloggen.








maandag 24 december 2018

Kerstverhaal van de torp

Eens, heel lang geleden,
in een land hier heel ver vandaan,


was er een keizer, die nu eindelijk weleens wilde weten hoeveel onderdanen hij precies had. Hij had niet zo veel personeel wat goed kon tellen, en met al die struikrovers in het land was het veel te gevaarlijk om zulke waardevolle krachten het land door te sturen. Bovendien zou dat veel en veel te lang gaan duren, want auto's, bussen en helicopters waren nog niet eens uitgevonden, zó lang geleden was het, en nog veel langer dan dat. Dus de keizer besliste dat iedereen, jong, oud, arm en rijk, goed ter been of invalide, zélf maar op pad moest gaan, om zich zo snél mogelijk te laten registreren. Al die reizende mensen waren bovendien heel goed voor de omzet van de herbergen, dus dat leverde meteen mooi wat extra belasting op...

Ook Josef en Maria waren onderweg, en dat was helemaal niet zo eenvoudig, want Maria was tijdens de zwangerschap flink aangekomen, en kon haar voeten amper meer zien, laat staan er kilometers en kilometers op lopen. Gelukkig mochten ze van iemand een ezeltje lenen, tot aan de eerstvolgende herberg.


Maar de herberg was al overvol… De waard en waardin kregen medelijden, en zeiden dat ze eventueel wel in de stal een nachtje konden slapen - daar was het in ieder geval warm, tussen de dieren…


Want het was koud, heel koud, in de herberg stonden zelfs ijsbloemen op de ramen. 


In die stal werd 's nachts hun kindje geboren, dat door Josef en Maria liefdevol Jezus genoemd werd, en op hetzelfde moment verscheen er een enorme ster boven de herberg, 


die door de herders op een veld in de buurt natuurlijk meteen werd gespot, waakzaam als ze waren, want ze hadden die dag sporen van wolven in de sneeuw gezien…


Ze schrokken zich eerst nog een ongeluk, toen er opeens een engel verscheen, die ze kwam vertellen wat er aan de hand was. Aanvankelijk zagen ze de engel voor een spook aan, maar ook nu bleek maar weer dat spoken niet bestaan. Daarna gingen ze, nieuwsgierig als ze waren, meteen op pad, richting ster. Zóveel gebeurde er doorgaans niet, behalve dat er de laatste tijd vrijwel dagelijks reizigers kwamen vragen of ze wat schapen- of geitenmelk voor ze hadden. 


Toen ze heel voorzichtig, om het kindje niet wakker te maken, om de hoek van de staldeur keken, zagen ze dat de reeën ook al uit het bos waren gekomen om te groeten. En natuurlijk sliep het kindje door alles heen, zoals pasgeboren kindjes gewoonlijk plegen te doen.

Ondertussen was er ook al een karavaan onderweg, met drie wijzen uit het land waar de zon opkomt. Maar het zou nog tot 6 januari van het volgende jaar duren voor die aan zouden komen…


Hoe dat verder afliep, en hoe het verder met het kindje is gegaan, staat in het Nieuwe Testament te lezen. Jammer genoeg vertelt het verhaal niet, of het tellen van de onderdanen goed is gegaan - men was in die dagen nog niet zo goed in archiveren. 









zaterdag 22 december 2018

... en daar gingen de spruitjes...

De afgelopen dagen hebben we op ons gemak alle gasten in de tuin kunnen observeren (behalve die eland van laatst dan, die is niet meer teruggeweest), en we zijn tot de conclusie gekomen dat er twee reeën-gezinnen rondlopen. Die twee waar ik onlangs een foto van heb geplaatst, dat zijn een moeder met een bokje. Nou ja, bokje, Ree Charles is al bijna net zo groot als zijn moeder, dus dat wordt een kanjer. Dat moet ook wel, met zo'n naam…


Gezin nummer twee is de moeder met de overgebleven twee jongen van de drieling. Een tijdje geleden zag ik de kleinste, die altijd al op een (niet zo veilige) afstand meestuiterde, een paar keer moederziel alleen in de buurt fourageren. Ik heb haar al een hele tijd niet meer gezien, en ik vermoed dat het niet zo goed is afgelopen, want een paar dagen terug vond ik tijdens een wandeling een schouderblad op het pad, helemaal kaalgekloven - qua formaat vrees ik, dat het dat kleintje geweest is.


Deze moeder heeft een bokje en een hinde over, en ondanks het feit dat ze de hele hete droge zomer zoveel kinders heeft moeten voeden, zien ze er volgens ons kerngezond uit. Een beetje kleiner dan Ree Charles misschien, maar dat is niet meer dan logisch. De allerlaatste kruimels van de boerenkool zagen we verdwijnen, gisteren, waarna de spruitjes geproefd werden:


Het was duidelijk niet eenvoudig om bevroren spruitjes los te krijgen, ze stond eraan te trekken zoals een merel die een weerbarstige worm uit de grond probeert te krijgen.


Met zijn tweeën ben je sterker - ze hebben nog een paar halve spruitjes overgelaten, maar de meeste stelen zijn aandoenlijk kaal. Inmiddels hebben we een grote zak voer voor ze staan, dus ze zullen tijdens de Kerst niet verhongeren met z'n allen.



donderdag 20 december 2018

Hoezo boerenkool?

Hoezo boerenkool? Waar dan? 
We hadden nog een keertje stamppot boerenkool uit eigen tuin willen eten voor de Kerst, maar dat gaat niet meer lukken, denk ik. Gisteren was het gedaan met de diepvriesboerenkool op het landje:


En of het met de spruitjes nog wat wordt? 


Iemand zei ooit tegen me, dan reeën geen spruitjes lusten, dus daar is mijn hoop op gevestigd. Ze hadden in ieder geval al wel al het blad tussen de spruitjes uitgegeten... 


Richard heeft meteen maar een zak boerenkool van de supermarkt meegenomen, hij moest er gisteren toch heen. 


Morgen wordt er dierenvoer gekocht - we zullen zien of de spruitjes dan bijven staan...



dinsdag 18 december 2018

Bestellijst voor Kerst


De laatste uien van eigen kweek zijn op: de rode verdwenen in de pastasaus, de sjalotjes gisteren in de slowcooker, samen met een paar kippepoten. 


Gisteren heb ik een boodschappenlijst zitten maken, (wie probeert er de drukte van de 23e en de 24e nu niet te vermijden?) terwijl er appjes van de kreatieve dochters binnenkwamen, ook al helemaal in de kerstsfeer blijkbaar.


Ook het vogelvoer is bijna op, en dat terwijl het niet alleen een witte, maar ook een wat koude Kerst lijkt te gaan worden. De dierenwinkel krijgt een eigen besteliijst:
10 kilo zonnepitten
10 kilo pinda's
10 kilo zaad voor wilde vogels
2 tonnetjes vetbollen 

Rond lunchtijd heb ik daar, gezien het uitzicht vanuit de keuken


nog wat aan toegevoegd:
10 kilo voor voor Ree Charles plus moeder.

Ze waren er opeens weer, net als vorige winter.
Blijkbaar hebben ze het rondverteld, van dat lijstje, want vanochtend om een uur of acht, toen het licht genoeg was om met de honden naar buiten te gaan, zette Ronja een enorme keel op: drie reeën. Het kon wel eens een drukke kerst worden, rond de torp!





zaterdag 15 december 2018

Ijsbloemen met de Kerstpost

Worden we blasé? Ik loop dagelijks in een sneeuwlandschap te wandelen, en kom nu tot de ontdekking dat ik niet eens een nog ongeplaatste, Kerstachtige foto heb voor deze blog… Maar eerlijk is eerlijk, mijn mobiel houdt niet zo van de kou, en valt dan uit. En koud is het, de laatste dagen, de laatste nachten vooral: vanmorgen stonden er op de overloop boven volop ijsbloemen op het raam. Alleen maar aan de buitenkant, gelukkig. Vlak voor het donker werd, zonet, zag ik dat het helder begint te worden buiten, de temperatuur zakt navenant, minus 8 inmiddels. Celsius, gelukkig. Ik hoop op een klein zonnetje, morgen, dan komt die foto er alsnog!

Ondertussen heb ik deze week de Kerstpost gedaan. Er zijn wat pakketjes verstuurd, de computerloze vrienden hebben een lange mail gehad. Jawel, dat kan wél: ik schreef de mail aan mezelf, en de printer zorgde voor een leesbare, tevens opstuurbare versie. De niet-facebook-volgers en de niet-blog-lezers kregen een eigen update met de beste wensen in de echte e-mail, en dan zijn er natuurlijk altijd de ouderen die je zo'n enorm plezier doet met een kaartje met een paar lieve woorden erop. Kortom, ik vind dat ik deze week een hoop goede daden heb gedaan. Om het helemaal áf te maken, maak ik morgen met één of meer honden de 3 kilometer lange wandeling naar de brievenbus bij het dorpshuis, dan kan ik daarna aan de kerstkoekjes beginnen. Bakken, bedoel ik.

Maar allereerst jullie, lieve blog-lezers en facebook-volgers, nu ik dat nog kan doen zónder dat iedereen via messenger en facebook wordt bestookt met kettingbrieven en mooie kerstplaatjes, zodat je eigenlijk meteen al weer vergeten bent wie er ook alweer allemaal aan je gedacht heeft, als dat niet al automatisch naar alle contactpersonen verstuurd was. Ja ik weet het, dit klinkt behoorlijk cynisch, maar ik mis het kerstkaarten maken, het voor iedereen de meest geschikte uitzoeken, de chocolademelk bij het schrijven (ik heb nu trouwens wel gemberthee en biskwietjes naast me) en later de volgeplakte koelkast. Hiervandaan ruim twee euro porto per kaart naar welk buitenland dan ook, verdrijven is ook een kunst, vind ik… Dus daarop bezuinigen we, en proberen het persoonlijke tóch erin te houden.

Goed, terug naar wat ik éigenlijk wilde schrijven: al jarenlang merk ik dat jullie zulke trouwe lezers zijn, die enorm met ons meeleven. Ik houd van de droge, lieve en hilarische commentaren, en soms komen er naar aanleiding van de blogjes via de email, messenger en WhatsApp wat uitgebreidere berichten binnen. Voor een deel schrijf ik de blogjes voor mijn eigen plezier, maar wanneer jullie ze nooit zouden lezen zou ik er waarschijnlijk allang mee gestopt zijn. Kortom, ik vind het een heerlijke manier om contact te houden met de achterban in Nederland (en daarbuiten). Daarom wil ik dit jaar maar eens heel duidelijk zeggen:

Allemaal heel erg bedankt voor het 'er zijn', op wat voor manier dan ook! Ik houd van jullie allen, en wens jullie van ganser harte
heel fijne Kerstdagen, een veilige Jaarwisseling, en alle goeds, geluk en een goede gezondheid voor het komende jaar!

Heel veel liefs ook van Richard, die nu aan het studeren is, maar ik mag dat vast wel schrijven zonder het eerst te vragen, toch, Rich?






zondag 9 december 2018

Geen spoor te bekennen

Het is sinds een paar dagen een heel stuk lichter buiten, want het heeft gesneeuwd. Sindsdien heeft het ook wel weer gedooid en geregend en geijzeld, maar het is nog steeds lekker wit. Zoals gewoonlijk kwamen zowel de sneeuwschuiver als de wagen met grit en gruis vrijwel direkt, zodat het spoorzoekseizoen weer van start is gegaan.



Vanmorgen was het gelijk bingo: op de ochtendwandeling richting Fallet een wolvenspoor, ook die kant op. En, toen ik héél goed keek, een veel ouder spoor, zelfde maat, ónze kant op. Dat verklaart misschien waarom Asso gistermiddag, toen ik dezelfde route liep, tot drie keer toe plat op zijn buik ging liggen en weigerde om ook maar één poot te verzetten. Toen was ik genoodzaakt om rechtsomkeerd te maken, en een andere wandeling te maken - geen hond die tijd nam om te plassen of te poepen. Het zou maar zo kunnen dat die wolf al ergens (dicht) in de buurt was.

Maar dat er de afgelopen dag een eland door onze tuin heeft lopen struinen was toch wel een verrassing:


Richard zag de sporen het eerst, maar was er niet helemaal zeker van, zouden het ontdooiende en daarmee groter wordende sporen van een ree kunnen zijn? Nou, mooi niet, en ik báál dat ik Mr/Mrs Eland niet zelf heb gezien - ik kan me voorstellen dat die heeft geslapen in de beschutting van onze drie omgevallen bomen, die nog niet opgeruimd zijn. Zó dicht bij het huis! Hoe ver is het tot het frambozenlandje en onze bosrand? Vanaf de voordeur gerekend niet meer dan 50-70 meter... 


Hier nog even met mijn wandelschoenen, maatje 39. Dat je zo'n enorm beest niet hoort, dat is toch verbazingwekkend, want wat wij mensen al niet voor herrie produceren als we door het bos lopen… Zou het aan de schoenen liggen, dat we zo lomp (lijken te) zijn in onze bewegingen?

Inmiddels heeft heeft, terwijl ik dit schreef, weer wat gesneeuwd, dus morgen is van dit alles vermoedelijk geen spoor meer te bekennen… Maar er komen wel weer nieuwe. Nu eerst een beker  houtgestookte warme chocolademelk. Omdat de kachel al brandde had ik niet zo'n zin om óók nog het fornuis aan te maken - ja, ik weet het, we hebben ook de electrische kookplaatjes, maar ik had geen haast, en nu is gebleken dat de melk in een pannetje op de kachel ook wel warm wordt. Uiteindelijk. Warm genoeg, tenminste...