donderdag 2 mei 2019

Wat willen we nog meer?

De lente heeft de laatste weken flink doorgezet, met temperaturen rond de 20 graden was vlak na Pasen zelfs in de schaduw bij de bosrand geen sneeuw meer over. Alle beekjes en stroompjes stroomden bijna over van al het smeltwater. En niet alleen dat: ook de plassen in de traktorsporen veranderden na een dag of wat in van die héérlijke modderpoelen:


Dat ging er gelukkig in het volgende beekje weer grotendeels uit…
De teken niet, die bleven hangen, ondanks de zogenaamde tekendruppels. Vorige week was het het ergste ooit: na een hele avond plukken en pletten telde ik bij Gaia 16 stuks, bij Asso 12, bij Ronja 3, en de volgende ochtend bleken we er toch nog een stel over het hoofd te hebben gezien. 

Vervolgens droogden de meeste beekjes en stroompjes weer op. De tuin ook, de spitvork stuitte niet meer op een ondergrondse ijslaag, zodat de eerste rijen baby-aardbeiplantjes al zijn verplant. Hoe er na een paar jaar tuinieren nog steeds van alles in de grond kan zitten snap ik niet helemaal, maar het spreekt wel tot de verbeelding, historisch gezien, al die ouderwetse vierkante spijkers. Knipspijkers noemen ze dat hier, uit ijzeren platen geknipt. Dan heb je het over vóór 1930 of zo.


Bezoek hadden we ook, rondom Pasen: Marina met een vriendin, om met Richard te repeteren voor Marina's examen. Dus er werd hier al gauw een uur of vier per dag pianotrio gespeeld. Asso bleek enorm van cello te houden, en dus van Kamilla.


Wat willen we nog meer, behalve lekker weer en gezelligheid (Yuri kwam ook nog even snel een weekendje langs)? Nou, regen graag, véél regen zelfs, want al het groen in de natuur loopt explosief uit. Waar Nederland een maand over doet in het voorjaar, krijgen we hier in een week. Dat het water in onze aanvankelijk overvolle bron alweer aan het zakken was beviel ons ook niet zo - buurman Erik is al offertes aan het verzamelen voor het boren van een bron. Gelukkig heeft het vannacht een paar uur geregend, onze tonnen zijn bijna helemaal vol, en stof en stuifmeel neergedaald. De bijbehorende lagere temperaturen hadden 'ze' wel van me mogen houden, er werd voor morgenavond zelfs sneeuw voorspeld…


En als we nóg iets mogen wensen als het dan toch koud moet worden: een houtfornuis waarvan de rook door de schoorsteen naar buiten komt, in plaats van via de keuken, zodat alle ramen en deuren ik weet niet hoe lang open moeten staan zonder dat het eten warm wordt… Geen idee wat er gebeurd is, maar terwijl ik pas nog brood had gebakken, leek twee dagen later (natuurlijk precies op de aankomstdag van Kamilla) de schoorsteen volkomen geblokkeerd. Ten einde raad hebben we de smeulende houtblokken in een emmer water gegooid. 


Zelfs het papier waarmee we de boel probeerden aan te steken was niet opgebrand… Nu ben ik moed aan het verzamelen om het fornuis open te maken om te kijken of ik zelf kan zien wat er mis is. Zo niet, dan moeten we de schoorsteenveger maar even bellen. En een tactiek verzinnen voor een manier van proefstoken met een wat minder dramatische rookontwikkeling binnenshuis, mocht het weer niet lukken...

Het sneeuwt trouwens nu al, zie ik. Mogen we de sneeuw van morgen dan alsjeblieft overslaan?




donderdag 18 april 2019

10 duidelijke tekenen van lente

Al een dag of tien is het overwegend zonnig, en droog. Nauwelijks wind, alleen een paar graden nachtvorst. Met de honden op weg naar een wandeling elders, bespraken Richard en ik de duidelijkste tekenen van lente:

- Een haast explosieve groei van het aantal Nederlandse auto's op de weg.

- De eerste motorrijder

- Zelfs een oldtimer aan het toeren, nog afgezien van een aantal oude Amerikaanse auto's.

- Alle meertjes weer helemaal helder en zonder ijs, en dat betekent ook: ganzen, eenden, zwanen, én een jagende Ronja. Goed vasthouden dus!


- De winterbanden zijn weer voor zomerbanden verwisseld,


nu hoeven ze alleen nog maar de schuur in...

- Richard heeft 'opruimdagen' gehad op de golfbaan. Voor koffie, koekjes, en worst met een broodje werd gezorgd, terwijl de klussers aan de gang gingen. Richard's groep heeft de door wilde zwijnen (niet onaanzienlijke) veroorzaakte schade aan de baan lopen herstellen. Inmiddels is de baan zelfs open voor leden, dus vandaag tussen repetitie en concert zag hij zijn kans schoon.


- Van de in het najaar gepootte knoflook komt er al heel wat op, zakken pootaarde staan voorlopig standaard op het boodschappenlijstje.


- Vanmiddag onze gäststuga even flink gelucht en er een aantal tuinmeubels gebruiksklaar gemaakt. Ook maar meteen in gebruik genomen, toen het me op de vlonder bij de keuken te warm werd in de zon.
- Dit onder het wakend ook van ons driekoppig monster, wat zich ook in het enigszins krap bemeten schaduwgebied ophield. Want groen blad zit er nog niet aan bomen en struiken… Katjes al wel, en dus zijn er ook volop insekten. Heb in de gauwigheid vijf verschillende soorten vlinders geteld.




- Behalve helemaal achter in de tuin is er nauwelijks sneeuw meer over, bovendien is de grond er niet meer bevroren, zodat ik voorzichtig wat slalompaaltjes heb 'uitgetrokken' die een tijdje terug onder een daklawine waren bedolven. Ik had ze natuurlijk van 't najaar moeten opruimen, maar het zaakje zat 'opeens' muurvast gevroren, dus is de hele winter blijven staan.


Twee paaltjes moesten gelijmd worden, maar de eerste training hebben we weer kunnen doen in de tuin. Weet er trouwens iemand hoe je componentenlijm van je vingers krijgt, of moet dat gewoon slijten? 



woensdag 10 april 2019

Experimentele muziek?

Gistermiddag was het weer zover: het wekelijkse bezoekje van ons achtjarige buurjongetje. Sinds alle sneeuw en ijs van de weg weg is, (behalve vanochtend dan, want ook hier is het gewoon april)


 komt hij lekker op de fiets, rugzak op de rug met alles erin wat van pas zou kunnen komen. Sinds Kerst, toen hij voor het eerst een piano van dichtbij zag, en ik hem beloofde dat hij wel af en toe mocht komen om er wat meer over te leren, is hij heel trouw bijna elke week langs geweest. 

Pianoles kun je het niet noemen, want ze hebben geen piano, ook geen keyboard, maar desondanks vliegt de tijd voorbij. We hebben wat liedjes geleerd op zwarte toetsen, we hebben de nummers van de vingers geleerd, we hebben het over hele en halve en kwartnoten gehad, over hoog en laag, hard en zacht, en we hebben ook al een keer de bovenkant van de piano opengemaakt om te kijken hoe het mechaniek werkt. Hij weet nu alles over hamertjes, en dempers, en over het effect van lange of korte, dikke of dunnen snaren, en waarom niet overal alle dempertjes er hetzelfde uitzien.

Vorige week hebben we de piano weer opengemaakt, nu ook de onderkant, want we zouden kijken hoe de pedalen werken. Dat zijn er al drie, plus een extra, later ingebouwd studie'pedaal' wat met een hendel onder het toetsenbord werkt. Bovendien heeft mijn piano een zogenaamde 'damp chaser': een vochtigheidsmeter die ofwel een verdampingssysteem aanstuurt, ofwel een soort 'verwarmingsstang' die de piano van binnen droog stookt tot de ideale vochtigheidsgraad. Als je vader timmerman is, is zoiets natuurlijk waanzinnig interessant!

Uiteindelijk waren we bezig met klankeffecten: met de vingers aan de snaren tokkelen, voorzichtig aantikken met een houten respectievelijk metalen lepel. En hadden we het over begrippen als 'clusters', waar je bijvoorbeeld met je hele hand alle toetsen daaronder indrukt. We hebben 'wolkjes' getekend, en ons afgevraagd hoe je die op de piano moet laten klinken. We hebben alle dempers of alleen een paar dempers van de snaren getild en in de piano geroepen, kortom, we hebben ons uitstekend geamuseerd! De opdracht voor volgende week: verdeel alle toetsen van de piano in groepen, geef elke groep een kleur, en verzin een muziekstuk waarin je gewone noten gebruikt, samen met de kleuren. Liefst ook nog aangeven of je op zwarte of witte toetsen speelt. Ik ben reuze benieuwd waar hij mee aankomt, volgende week, het zal voor ons allebei een verrassing zijn...

Officieel kun je het geen pianoles noemen. En ik weet ook, dat zijn ouders zich dat niet kunnen veroorloven. Soms komt er voldoende geld binnen in een maand. Soms niet. Dus daar hebben we het niet over. Maar gisteren kwam hij met een doos eitjes: 


ze hebben 15 kippen, en deze tijd van het jaar leggen ze zóveel eieren, dat ze ze onmogelijk allemaal kunnen opeten. Hij ging ze elke dag zelf rapen. Buurvrouw Kristina koopt soms een doos, vertelde hij, voor 45 kronen. Maar ik kreeg ze gratis, glunderde hij, vanwege de muziek. Zodoende hebben we vandaag de lekkerste spiegeleieren gegeten die er bestaan!




maandag 1 april 2019

Niets aan de hand

Er lijkt helemaal niets aan de hand te zijn met mijn blog, dus ik schrijf weer even een stukje.

De lente is mooi op tijd, dit jaar: precies op 20 maart begon een periode met véél zon. 


Een paar dagen met 14 graden hebben we gehad, dan schiet het lekker op met dooien. 


Ben alweer een paar keer lekker in de tuin bezig geweest, nieuwe kweekbakken in elkaar gezet vandaag, en de hoesjes opgezocht voor eroverheen, zodat de grond nog wat sneller opwarmt. Afrikaantjes en kamille en zo zijn voorgezaaid en in de vensterbanken gepropt, en onze Ree Charles is, net als zijn moeder en zijn kleine zusje, een paar dagen achter elkaar flink afgeblaft door onze weer regelmatig buiten bivakkerende honden. Een paar dagen geleden zag ik ze nog voorzichtig een keer de tuin doorkruisen, maar ze bleven een stuk verder van het huis. Dat vind ik wel prima, want anders lopen ze straks alle aardbeiplanten plat...

Richard heeft de eerste ballen geslagen op de golfbaan, en gisteren hebben we een mooi aantal wandelingen ontdekt. 


Richting golfbaan is namelijk een skihut, en als daar 's winters loipes getrokken worden, moet je daar 's zomers dus kunnen lopen. Zo in het bos was nog niet alles even goed begaanbaar, met overgebleven sneeuw-en-ijs-plekken, maar we kunnen er straks ons hart ophalen. Bovendien bleek er een meertje te zijn, mét strand, én ijsjesverkoop. Want als je geen ijsjes verkoopt, laat je er toch geen reclamevlaggen slingeren?




De overgang naar de zomertijd hebben we het afgelopen weekend probleemloos gemaakt. Zelf was ik er erg blij mee, want ik werd al wekenlang érg vroeg wakker, tegelijk met de vogels, om een uur of vijf. Misschien gaan ze hier in Zweden uiteindelijk toch die zomertijd afschaffen, niet eerder dan 2021, heb ik begrepen. Het is ook wel behoorlijke onzin, zeker als je in de buurt van de poolcirkel woont, hoe wil je daar nog een uurtje langer van het mooie weer genieten na je werkdag? Het enige nadeel van het afschaffen van de zomertijd, voor zover ik het kan bedenken, zijn de knotjes. Die komen en masse tevoorschijn om een uur of acht 's avonds. Dat wordt dan al om zeven uur, dat is niet zo fijn… 

vrijdag 29 maart 2019

Google is ook niet alles

Het begon een maand of drie geleden via de mail: berichtjes van Google. 'Zal wel', dacht ik, 'vast weer reclame voor nieuwe diensten die ik niet nodig heb, laat staan snap'. Na verloop van tijd werden de titels van de mails wat duidelijker, en opende ik er toch maar eens eentje. Zoals verwacht: ik snapte er niet veel van. Het zou iets te maken hebben met Google+, waar ik een account zou hebben. Als blogger. Dat Google+ afgeschaft zou worden, zo begreep ik. Dus dat je dan de blog moest downloaden en opslaan, omdat bepaalde functies met ingang van maart zouden worden afgerond. En dat links niet meer zullen werken vanaf 2 april. Geweldige datum, trouwens…

Jaha, dus dan heb ik pakweg 8 jaar, 9 jaar, voor niets geblogd? Ik kan mijn allereerste blog, over 'onze Zweedse droom', al amper meer vinden op internet. 'Groeten uit Molkom' nog wel, maar ik heb alle verhalen eigenlijk nooit meer teruggelezen. Hoeveel van mijn blog-lezers herlezen nog oude blogjes? Hetzelfde geldt in feite voor de huidige blog, zodat ik me de laatste paar dagen ben gaan afvragen of ik nu werkelijk al die moeite wil doen: iemand die internet en computers wél snapt vragen om alles te downloaden en op een externe harde schijf zetten? En dan? Dan ligt die externa harde schijf in een laatje, hoe vaak ga ik die dan tevoorschijn halen om een bepaald blogje op te zoeken? Nee, ik geloof niet dat ik zó aan mijn schrijfsels gehecht ben... De belangrijkste gebeurtenissen zijn hoe dan ook al opgeslagen op mijn eigen aangeboren harde schijf: hoofd en hart. 

Gisteravond ben ik even gaan rondneuzen in mijn zogenaamde Google-account. Ik zou mijn blog-account moeten omzetten naar een zogenaamd Blogger-account, er was netjes een link bijgeleverd. Bij het aanklikken ervan kreeg ik de mededeling dat ik dat al had gedaan. O ja? Dat zal dan wel… Dus, lieve mensen, ik wacht rustig af wat er op 2 april gebeurt. Is de blog er nog, schrijf ik lekker verder. Is de blog er niet meer, dan duurt het waarschijnlijk wat langer voordat jullie weer van me horen, want dan moet ik eerst een nieuwe blog maken, wat ongetwijfeld wel even gaat duren…

Dan weten jullie het maar vast.





donderdag 28 maart 2019

Lamsvlees in de slowcooker

Als we in oktober niet verkeerd waren gereden, hadden we onlangs geen lamsvlees in de slowcooker gehad. Dat verhaal hadden jullie nog tegoed:

Aangezien het de bedoeling is dat ik t.z.t. agility-wedstrijdjes ga doen met Ronja, gingen we in oktober met ons allen naar Kil, (spreek uit: Sjiel, met lang aangehouden ie en een 'dunne' l) om haar aan dergelijke situaties te laten wennen. Ze reageert nog steeds wat heftig op vreemde mensen, en vooral vreemde honden, dus de bedoeling was dat we bij een onofficiële wedstrijd in Kil zouden gaan kijken. Op de website van de hondenclub daar had ik de routebeschrijving bekeken, en die leek zó simpel, dat ik aan een paar notities op een papiertje genoeg dacht te hebben. 

Met de mogelijkheid dat sommige bordjes erg laag geplaatst kunnen zijn, en dat er weleens auto's voor geparkeerd kunnen zijn, had ik in mijn optimisme geen rekening gehouden. Zodoende misten we de laatste afslag, en reden kilometers en kilometers door, op een weg die steeds slechter werd, en die steeds minder 'ergens heen' leek te gaan. Uiteindelijk zette Richard de GPS van zijn mobiel aan, dus die liet ons omdraaien, en na een aantal minuten een ander klein, heel klein, weggetje inslaan. We hebben lang getwijfeld, omdat het meer een privéweg leek te zijn, maar omdat het clubhuis precies aan het eind van die weg zou staan, hebben we het er toch maar op gewaagd.

Ook dát weggetje was niet al te best, en we kwamen uiteindelijk op het erf van een boerderij terecht, waar we niet verder konden: greppels en weilanden met prikkeldraad aan weerszijden, en vóór ons een geparkeerde auto, waar iemand kratjes aan het uitladen was. Het bleek de bij de boerderij horende boer te zijn, en hij had al vóórdat wij het konden opbiechten begrepen dat we verkeerd gereden waren. Dat we graag wilden keren begreep hij ook, maar dat was niet nodig, zei hij, toen hij hoorde waar we heen moesten. Als hij even mocht uitladen, zou hij zijn auto wegzetten, en dan konden we gewoon verder rijden, inderdaad naar de hondenclub. Richard hielp nog even sjouwen: veeboeren uit de omgeving mochten twee keer per week bij de plaatselijke supermarkt overgebleven groente en fruit ophalen, omdat ze door de extreme droogte van de afgelopen zomer niet genoeg hooi konden produceren, en er toch al te weinig gras was in de weilanden. We mochten wel even komen kijken in de stal.

Hij had schapen, kippen, konijnen, en een heel nieuwsgierige overijverige hond, die om de twee minuten teruggefloten werd. Een aantal lammeren stonden apart, gróte lammeren, van een ras wat ik nog nooit gezien had - hij bleek een eigen kruising gemaakt te hebben. Niet geschikt voor wol. Maar wel voor vlees. En deze 6 lammeren zouden na het weekend geslacht worden, als ze tenminste zwaar genoeg waren, want anders waren de slachtkosten te hoog. We hadden een paar jaar geleden lamsvlees gekocht toen buurvrouw Kristina liet slachten, maar die heeft nu geen schapen meer. Vandaar mijn op dat moment logische vraag aan deze boer: zou je je kunnen voorstellen een lam aan ons te verkopen, en wat wil je er voor hebben? Hij zou na het weekend bellen, als hij wist of het slachten door zou gaan.

Zodoende moesten we een paar dagen later beslissen of we een heel lam wilden, of grof verdeeld. Aangezien we het weekend erna naar Budapest zouden, en ik nooit een heel lam heb leren verwerken, reed Richard een paar dagen later naar de (biologische) slachterij in Kil om een grote doos op te halen. Daarin een grote zak met ongelabelde stukken lam. 12 Kilo totaal. Dat is allemaal in onze vrieskist verdwenen, de koteletjes gaat vandezomer een keer op de grill (als het tenminste niet weer zo'n rampzalige droge zomer wordt), en de rest belandt zo succesievelijk in de slowcooker. Lékker!!! En aangezien we gezien hebben hoe deze schapen door de weilanden gaan (de boer gaat er ook wel mee het bos in, met de hond samen, maar 's avonds gaan ze allemaal naar binnen, vanwege de wolven in de buurt) hadden we er als beginnende veganen helemaal geen moeite mee om voor onze logees lamsvlees klaar te maken en er zelf smakelijk van mee te eten.

Uiteindelijk zijn we toch nog redelijk op tijd bij de agility wedstrijd terechtgekomen, waar we op gepaste afstand hebben gekeken. Ronja blafte dapper naar alles en iedereen, tótdat ze erachter kwam dat wanneer zíj blafte, Asso en Gaia snoepjes kregen… Op een gegeven moment ging het bekkie open voor weer een blaf, maar er kwam geen geluid, dus toen kreeg ze natuurlijk de jackpot! We hebben nog wat kijk-wedstrijden te gaan, maar ik ga er vanuit dat het goed komt, en dat ze zelf ook mee kan gaan doen. Alleen hoop ik, dat we niet de volgende keer ook verkeerd rijden - je weet maar nooit waar we mee thuis komen...

zondag 17 maart 2019

Uitzondering of compromis?

Zowel de vegaanse als de opruim- uitdaging van februari hebben we met glans en glorie doorstaan. Sterker nog, we gaan er nog steeds mee door. De berg 'troep' die buiten ligt (om naar de stort gereden te worden) wordt steeds groter, maar het wachten is op het verdwijnen van alle sneeuw-prut om te voorkomen dat de auto er straks van binnen net zo uitziet als van buiten:


Ondertussen hebben mijn nichtje uit Zutphen en haar man wind, weer en wegen getrotseerd voor een korte vakantie. Kort gezegd: een uitgebreide versie van het foto's ophalen, waar ik onlangs over schreef! Er was dus weer enige aanvoer van typisch nederlandse produkten,


alsmede van nasikruiden, sambal badjak, kroepoek, seroendeng en atjar tjampoer. Zweden mag dan ooit een grootmacht geweest zijn, ze hebben nooit een Indonesische stukje geschiedenis gehad, dus meer dan ketjap manis en sambal oelek is er in de verre omtrek niet te vinden.


Richard had alle folders van de streek uit de la geplukt voor ze, maar het zomerseizoen is hier nog lang niet begonnen. Gelukkig was er gistermiddag een concert in het theater, en hadden ze de auto vol met boeken, puzzelboeken én handwerkspullen: mijn nichtje staat vaak met één van haar zussen, die een webwinkel (http://www.poppendroom.nl/) heeft, op handwerkbeurzen, en daar moet het nodige voor voorbereid worden. Tot mijn grote tevredenheid gaat straks o.a. een doos met alle laatste overbleven brei-en haaknaalden uit mijn gewezen wolwinkel met hun mee terug naar Nederland, die zetten ze 'gewoon op de kraam'. 


De honden vinden het bezoek wel supergezellig: van wandelen komt niet zo veel, want Winter heeft een flink tegenoffensief opgezet met regelmatig grote hoeveelheden sneeuw in korte tijd. 's Ochtends even lekker in de tuin achter speelgoed aanjagen moet bovendien zelfs voorbereid worden, want onze reeën worden met de dag brutaler. Vandaag moest Richard eerst nadrukkelijk op ze af lopen totdat ze zich in de bosrand terugtrokken, voordat we de honden de tuin in durfden laten: gaan Ronja en Asso er eenmaal achteraan, hebben we een probleem… 

Maar met voor elk een mergpijpje mee naar Björnvålsfallet, waar Ada en Casper logeren, zijn we er toch wel van verzekerd dat ze zich moe knagen. De honden dan.


Wij koken en eten samen, ofwel daar, ofwel hier, en dat levert wat 'het vegaanse' betreft de nodige improvisatie en compromissen op. Of zal ik het domweg uitzonderingen noemen? Soms gaat het prima. Stamppot boerenkool uit eigen tuin bijvoorbeeld, met voor hun hollandse rookworst en voor ons een vegaanse filet. Een groente-bonen-schotel met pasta en hummus: ook geen probleem. Voor vis maken we uitzonderingen deze week, dus dat werd al zalm uit de oven, garnalenbroodjes voorafgaand aan het concert, en gisteren lokaal gerookte zweedse zalmforel. En ja, ik moet eerlijk bekennen dat er gisteren lamsvlees de slowcooker inging. Maar dat is een verhaal apart, dat komt nog.