donderdag 10 november 2016

21e verjaardag.

We hebben een witte herfst...


Voordat we de honden voor een logeerpartij naar onze vroegere buren in Molkom brachten vroeg de buurvrouw nog: hebben jullie de winterbanden al? Die lijken jullie nodig te gaan hebben in die buurt... Die buurt, dat was Jönköping, en het was inderdaad een prachtige rit. Lekker rustig op de weg, maar in de stad zelf op de trottoirs wel érg glad... 


 Op de afgesproken tijd met Yuri en Eva geluncht (we vinden het nog steeds apart dat je op een afstand van 300 km zo precies kunt timen...), en daarna hielp Richard Yuri met verhuizen. Ja, alweer een verhuizing, en Yuri is er enorm blij mee: een eigen mini-apartementje. Omdat de universiteit, en daarmee heel Jönköping, zo hard groeit, ontstond er een groot tekort aan studentenkamers. Nu worden er een soort modules gebouwd, slechts twee verdiepingen hoog, aan de rand van de stad, maar op fiets- en busafstand van de uni. Yuri beschikt nu over 18 vierkante meter, inclusief eigen douche en toilet, en inclusief een eigen mini-keukentje.

Vanwege het feit dat er zoveel buitenlandse studenten komen te wonen, zijn de kamers voorzien van bed, bureau, fantastische bureaustoel, verlichting, pannenset, dekbed plus kussen, koel/vriescombinatie en een klein oventje. Meer dan genoeg bergruimte, en een alleszins acceptabel uitzicht... Voor Yuri een grote opluchting, omdat de jongen waar hij eerst zijn kamer had gehuurd niet bepaald van schoonmaken hield. Dat heb ik heel erg netjes uitgedrukt, want wie laat nu een plak kaas op de vloer liggen in de keuken, wie laat de schimmel in de magnetron staan, wie hangt ongewassen was terug in de kast, wie stofzuigt echt nóóit, brengt nooit lege pizzadozen naar de afval, en ga zo maar door. Dus overal fruitvliegjes, muffe lucht, en op de kakkerlakken- en muizeninvasie kun je gewoon wachten... Vermoedelijk heeft de bewuste jongen goed schoongemaakt toen Yuri vandezomer naar de kamer kwam kijken, want daarna is er niets meer gedaan... Dus Yuri heeft massa's goede voornemens, wat dat betreft!


Ondertussen moest Eva nog een cursus doen die middag, en heb ik bij haar in de keuken de cheesecake gebakken die ze graag voor haar verjaardag wilde hebben. Die verjaardag was dan ook de eigenlijke aanleiding voor Richard om een dag vrij te vragen zodat we naar Jönköping. Per slot van rekening is 21 toch wel een bijzondere leeftijd!


En op speciaal verzoek gingen we later die dag tapas eten. Zó gezellig! Zó lekker! En zó jammer dat Marina er niet bij kon zijn! 


We konden allebei blijven slapen, dus na het verjaardagsontbijt reden we weer terug, om tot de ontdekking te komen dat het inmiddels ook rond de torp is gaan sneeuwen...






maandag 7 november 2016

Hoe later op de avond...

... hoe schoner volk,
zegt men, maar evengoed keken we even vreemd op, toen er vrijdagavond op de buitendeur geklopt werd. Aangezien onze buren even plegen op te bellen wanneer ze langs denken te komen, lijnden we de druk blaffende honden aan en deden open. Er stond een warm ingepakte meneer op de stoep met een klein hondje in een reflectievestje: "Mogen we even hallo zeggen?"

Het bleek de nieuwe eigenaar van het laatste huis van de straat de zijn, die voor het weekend uit Stockholm was overgekomen, en nadat de honden hadden kennis gemaakt zaten we even later in de keuken aan de koffie. Het hondje was een kruizing tussen een Jack Russell en een chihuahua, die van ons zijn reuzen daarbij vergeleken. Zowel tussen de honden klikte het, als tussen ons en de nieuwe buurman, dus we spraken af dat we zaterdagmiddag met elkaar een lange wandeling zouden maken.


 Koud en mooi was het, en op het meertje waar we langskwamen lag al een dun laagje ijs en wat poedersneeuw - de winter begint dit jaar wel erg vroeg... Voorlopig zijn we er ook nog niet vanaf, het blijft zeker nog een week zo. Het waaide af en toe behoorlijk, dus we waren blij met de "vindskydd",


de schuilhut, waar we pauzeerden met onze thermosfles hete koffie. Zoals in Zweden gebruikelijk is, was er ook een plek om te grillen, dus de volgende keer nemen we misschien wat hout mee, en worstjes.

En een hamer en spijkers, want met de bewegwijzering was het hier en daar niet al te best gesteld:

 



vrijdag 4 november 2016

Het staartje.

Bildresultat för engelsk setter

Het verrassende staartje van de vakantie behoort toe aan een zogenaamde "verhuishond" uit Spanje, die in een Nederlands asiel was terechtgekomen, en vervolgens door een Nederlands gezin geadopteerd. De hond lijkt erg op bovenstaande foto, voor 80% Engelse Setter, de rest is onduidelijk... 

Tijdens de vakantie was ik naar Amsterdam getreind, om daar mijn beste vriendin uit de middelbare schooltijd op te zoeken, die ik al meer dan 25 jaar niet meer had gezien. Zoals dat wel vaker gaat, waren we elkaar op een gegeven moment uit het oog verloren, en dankzij facebook hebben we sinds een anderhalve maand weer contact. Zij heeft twee Tibetaanse Terriers,

Bildresultat för tibetansk terrier

eentje van ruim een jaar, en dan nog een pup, en zou die dag naar hondentraining gaan. Haar trainster heeft haar opleiding van Cesar Millan (ja, de "Dogwhisperer") gehad, dus ik vond het geweldig leuk dat ik daar bij kon zijn! We mogen dan nog zoveel seizoenen hebben gezien op tv, in de praktijk is het een heel ander gevoel, en o, wat leer je dan snel! 

Zoals Cesar ook doet, had Ulrike, de trainster, een hond bij zich die ze een periode thuis onder haar hoede had. En dat was bovengenoemde Setter. Ze had een extreme verlatingsangst die behandeld moest worden, en volgens Ulrike kan ze absoluut niet alleen thuisgelaten worden. Moes zou ook heel erg onrustig zijn. En dat in een gezin met twee werkende ouders en een kindje van 3 jaar... Tijdens de wandeling aan het eind van de sessie liet ik me ontvallen dat zo'n hond eigenlijk zo'n plek zou moeten hebben als bij ons: geen baan buitenshuis, veel tijd en veel ruimte.

Evengoed was ik lichtelijk verbijsterd toen de vraag kwam of ik serieus geïnteresseerd was in Moes! Dus nadat ik het in de familiegroep had besproken, en iedereen ervóór bleek te zijn, nam ik contact op met de eigenares en met Ulrike.

Gistermorgen belde de eigenares me op. Het gaat gelukkig wat beter met Moes, ze dacht dat er nu toch misschien een doorbraak was gekomen. Ze zou eigenlijk aan een jachtcursus zijn begonnen met Moes, maar die had een paar dagen eerder kennelhoest gekregen. Wanneer dat genezen is, gaat ze er nog alles aan doen om het leven met Moes op de rails te krijgen - het is voor een hond ook niet goed om steeds van gezin te wisselen. Maar mocht het allemaal écht niet lukken, zijn wij de eersten die ervan horen.

Dus we wachten af. Aan de ene kant fijn om niet op stel en sprong van alles te moeten regelen en bijna per ommegaande weer richting Nederland te vertrekken, aan de andere kant ook wel jammer, want het is een hond met een vreselijk lief karakter, ondanks de problematiek. Maar één ding is zeker: ooit komt er hier wel een keer een verhuishond bij! 

woensdag 2 november 2016

Culinaire reis met een verrassend staartje

Ik geloof dat oliebollen en kibbeling het enige typisch Hollandse is wat ik tijdens mijn vakantie in Nederland níet heb gegeten...


Na aankomst bij mijn schoonmoeder werd de tafel feestelijk gedekt voor de lunch: krentenbol met oude kaas, plak kandijkoek, beschuit met hagelslag. Dat ging eigenlijk overal waar ik was zo door: stroopwafels, eierkoeken, stamppot boerenkool met rookworst, en pepernoten en een chocoladeletter voor thuis.


 In de file genieten van gedroogde appeltjes uit onze voormalige Arnhemse tuin, en vervolgens werd de herinnering aan worstenbroodje en sausijzenbroodje weer verdrongen door een Tsjechisch feestmaal met mijn schoonzusje en zwager plus kinderen bij schoonmama thuis...


Het was zo heerlijk om zoveel mensen weer terug te zien om uitgebreid bij te praten, al is voor niemand het leven zo leuk geworden als het op de kleuterschool leek...

Zelfs ben ik daags voor vertrek nog naar mijn geliefde strand bij Noordwijk geweest, met strálende zon.


Na een rit van meer dan drie uur terug naar Eindhoven (ik dacht nog wel laat genog te vertrekken om ná de avondspits te rijden) bliepte mijn mobieltje direct bij binnenkomst met een WhatsApp berichtje uit Amsterdam:

- Ben je serieus geïnteresseerd in die jachthond van vorige week?-

Daarover later meer... Wie weet...
In ieder geval werd de laatste avond in Nederland daardoor niet rustig op de bank doorgebracht met een wijntje, maar druk append aan de eettafel... 

De volgende ochtend om 5 uur op om het vliegtuig terug te pakken. 
Richard kwam me van het station halen, samen met de honden, en we reden terug naar de torp in een natte sneeuwbui, waarbij we ook nog eens vier elanden tegenkwamen...


De veel te warme winterjas die ik bijna in Eindhoven aan de kapstok had laten hangen omdat ik van schoonmoeder een jasje kon lenen kwam vanmorgen in elk geval weer van pas!



donderdag 20 oktober 2016

Twee emmertjes water halen.

Het ligt niet aan de bron, dat de waterdruk wegviel, en we daardoor niet meer kunnen douchen of de wasmachine gebruiken. Toen ik namelijk even naar de buren ging om te vragen of we daar eventueel drinkwater konden tappen tot het probleem zou zijn opgelost, vertelden zij dat hun bron ook aan het opdrogen is. Omdat onze bron op een stuk van hun bos ligt, was de buurman toevallig net even gaan kijken. Ook bij de bron van hun zoon, die hier 200 meter verderop woont. Overal hetzelfde probleem. 


Het ligt aan het feit dat er in heel Zweden het hele jaar veel te weinig regen is gevallen. Hier in de buurt zijn er meerdere bronnen al tijdens de zomer drooggevallen, wat volgens de buren in de 20 jaar dat ze hier wonen nog nooit is gebeurd. In deze periode van het jaar zouden we enorme stortbuien moeten hebben, maar er wordt voor de komende week amper regen voorspeld. Voordat alles weer terug naar de normale situatie is, moet er 150-200 mm regen vallen. Dat gaat dus wel even duren! Het lijkt Spanje wel... In sommige dorpen wordt het drinkwater met tankauto's aangevoerd, en er zijn boeren die uit nood moeten gaan slachten als het niet gauw gaat regenen: een koe drinkt al gauw 100 liter water in twee dagen, en dat met 100 koeien, dat is misschien wel aan te slepen van elders, maar niet te betalen...

Nu hebben we achter in de tuin (vlakbij die moddersloot waar Asso steeds zo graag in ging liggen, maar die inmiddels ook helemaal droog ligt) nog een oude bron. De pomp leek kapot te zijn, want vandezomer kwam er maar druppelsgewijs water uit, toen ik daar water voor de moestuin wilde tappen. Onze buurman heeft geprobeerd die pomp aan de praat te krijgen, maar dat is niet gelukt. Dus werd de hele pomp er uit gesloopt, en tot ieders grote vreugde staat er nog minstens een meter water in die put. De put moet zich met opborrelend grondwater vullen, dus of dat nu nog zo is moeten we afwachten, maar in ieder geval kunnen we dat water voorlopig opscheppen om het toilet door te spoelen, te douchen onder de broeskop van de 10-liter-plantengieter, en om water te koken voor de afwas. Deze put is zolang niet gebruikt, en het water niet getest, dat we het als drinkwater niet vertrouwen. Dan komt later misschien nog.


Ondertussen hebben we van vrienden in Molkom een 40-liter jerrycan met drinkwater te leen gekregen, dat we kunnen gebruiken voor de koffie, thee, en het koken en bakken voor ons momenteel tijdelijk 5-koppige huishouden. Plus twee honden uiteraard. Gisteren heb ik opvouwbare 15-liter containers kunnen krijgen, die makkelijker hanteerbaar zijn, en een grote mand met de meest dringende was bij bovengenoemde vrienden mogen brengen. Vandaag zijn op Björnvålsfallet de vakantiegangers vertrokken die daar de hele week waren, en mochten de jongelui daar douchen, konden we daar de containers ook weer vullen: daar is namelijk een geboorde bron, die tientallen meters diep gaat, en vooralsnog keurig het gewenste water oppompt.


Dus na koken en bakken kan gewoon afgewassen worden met het water dat we op het fornuis ondertussen heet laten worden - dat kost geen houtje extra. De electrische boiler is nu nutteloos, dus die is uit. En wat een perfecte uitvinding het juk ooit was ervaren we nu aan den lijve, wanneer we onze twee emmertjes water (Inmiddels ongedoopt tot eau-de-toilet) van de oude bron de helling opzeulen naar de keuken...  

Bildresultat för juk

Toch maar eens op de hooizolder kijken, wie weet ligt er nog wel ergens eentje?

Dat is dus allemaal geregeld.
Nu hoeven we alleen nog maar op regen te wachten.
Héél véél regen...

zondag 16 oktober 2016

Bedankt voor je wantrouwen...

Dit, lieve mensen, waren Richard's eigen woorden, voordat hij gistermiddag op pad ging naar het concert. Ik zal vertellen hoe dat zo kwam...

Het begon allemaal op een koude zaterdagmiddag...
We hadden een lange wandeling met de honden gemaakt, laat geluncht, en Richard was nog even op de bank gaan liggen om fit te zijn voor het concert. Ondertussen zat ik boven op mijn knietjes voor de wasmachine (met de afvoerslang in mijn handen en een paar emmers binnen bereik) om het spoelwater op te vangen vanwege de dreigende waterschaarste waar ik gisteren over schreef.

De honden gingen blaffen. Dat komt wel vaker voor, als er een onbekende auto langskomt, of wandelaars, of een paard met ruiter. Maar nu bleven ze blaffen, hielden niet op. Na verloop van tijd ben ik toch maar eens beneden gaan kijken, en zag Richard die zijn jas aan het aantrekken was om buiten twee mannen te woord te staan. Ik vond ze er maar vreemd uitzien, kaplaarzen, rare mutsen. Nog groter werd mijn aarzeling, toen Richard even later naar binnen kwam: Ze hebben hun auto twee km verderop staan en die wil niet starten, ik rijd er even met ze naartoe om de accu op te laden. Ze klonken als Russen of Bulgaren.

Nu moeten jullie weten, dat we een paar dagen geleden tijdens de schemering twee gestaltes in de tuin van de buren zagen, die meteen verdwenen toen ik voor het keukenraam ging staan kijken of ik kon zien wie dat waren. En ik moest opeens aan dat politiebusje denken van tien dagen terug, die een auto zochten. Zonder reflectievest of knaloranje muts zagen ze er ook al niet uit als jagers, hier mogen alleen de mensen uit het dorp jagen. (Via facebook hoorde ik later dat de jacht hier al achter de rug is.)Verder heb je even verderop in het bos geen enkel bereik met je telefoon.  Bovendien moest Richard binnen een half uur omgekleed zijn en de deur uit...

Kortom, hij weer naar buiten, zeggen dat hij geen tijd bleek te hebben. Ze bleven me net even te lang voor het huis rondhangen, en ik maakte voor de zekerheid vanuit het slaapkamerraam een foto met de mobiel. Daarna de buren gebeld om even op te letten, want de heren liepen die kant op, en de foto op de facebookgroep gezet met de vraag of iemand ze kende, plus de reden waarom ik dat graag wilde weten. 

Toen Rich later op pad ging liepen ze beneden in het dorp te telefoneren, en onderweg  kwam hem een buitenlandse auto tegemoet. Diezelfde auto werd later in het dorp gezien, iemand herkende de mannen die instapten van de foto. Ondertussen kwamen er twee grote auto's langs de torp naar boven, en een paar minuten later weer naar beneden, ik vermoed dat er een paar dorpsgenoten zijn gaan kijken naar die auto die niet wilde starten. Als die er al was. 

Mensen vragen weleens of ik niet bang ben, zo alleen op de torp als Richard weg is. Nou, nee dus. De honden blaffen, de pook leg ik eventueel naast de voordeur die op slot kan. En via facebook was binnen 20 minuten het halve dorp gemobiliseerd, merkte ik aan de reacties op mijn berichtje. Ik was nog wel even het gastenhuisje en de schuur op slot gaan doen, iets dat we meestal vergeten, en de buitenlichten daar en bij het huis aan. Wanneer ik dan hoor van een kennis van vroeger die op klaarlichte dag in een drukke straat in Amsterdam een mes in zijn rug kreeg (hij kon het gelukkig navertellen), van een pas verhuisde vriendin in Arnhem dat er bij hun verderop een schietpartij was, dan vraag ik me ook werkelijk af waarom ik hier dan opeens bang zou moeten zijn? 

Trouwens, toen ik vanochtend bij de buren de krant ging halen waar een recensie van het concert van afgelopen donderdag in stond, bleken die twee gestaltes van een paar dagen terug, gewoon de buren te zijn geweest, die even poolshoogte waren gaan nemen bij het huis van de meestal afwezige buurman. Zo zie je maar... In die krant stond verder ook nog een berichtje over zes inbraken op één avond, dus voorzichtig zijn kan nooit kwaad!

zaterdag 15 oktober 2016

Watergebrek?

Bildresultat för droppande vattenkran

Dreigt er waterkort op de torp?
Eergisteren kwam er wel een heel erg klein straaltje water uit de douche... Dat straaltje was al nooit bijzonder (zoals Eva ooit zei: alsof er een kat op je hoofd piest), maar nu was het wel heel erg zielig... In ieder geval konden we allebei douchen en haar wassen, maar beneden in de keuken wilde het ook niet echt met het hete water voor de afwas.

Ons water komt uit een 6 meter diepe bron, die hier even vandaan ligt, op grond van de buren, die hun eigen bron vlakbij huis hebben. We hebben bij de koop van de torp een overeenkomst getekend waarin vastgelegd is dat we die bron mogen gebruiken, en dat wij degenen zijn die voor het onderhoud zorgen. Binnenkort moeten we echt eens gaan kijken, want het water komt op eigen kracht naar de torp stromen - tót de bron zich niet meer vult, of totdat er ergens lekkage optreed in de leidingen. Aangezien het water nog steeds even helder is, ligt het volgens ons niet aan een lek, want dan zou er zand of vuil mee moeten stromen. Toch? Een superdroge zomer hebben we wel gehad hier, het heeft al maanden nauwelijks geregend, en op veel plaatsen waar we gewoonlijk water zien opborrelen is het nu droog. 

Hoe lang doe je met de inhoud van zo'n bron, en hoeveel moet het regenen zodat hij in hetzelfde tempo volloopt als dat wij aftappen? Op dit moment doet de wasmachine het nog - de allerbelangrijkste dingen heb ik er zojuist ingepropt, het duurde een hele tijd voor er voldoende water in was gestroomd, maar de was wórdt schoon. Nu even afwachten of het water ook nog stroomt als er gespoeld moet worden. 

Voorlopig maar zo min mogelijk douchen... We wassen de handen boven een emmertje, zodat we dat (amper vuile) water kunnen gebruiken om het toilet mee door te spoelen. Straks maar eens kijken of we daarvoor het spoelwater van de was kunnen aftappen in emmers, dat hebben we elders al ooit eerder gedaan. En dit weekend gaan we voor de zekerheid maar vast kijken naar de kosten van het uitgraven van de bestaande bron, het vervangen van de leidingen, of het boren van een nieuwe bron. Die komt dan wel op eigen erf, wat mij betreft! 

We zijn blij dat we het advies hebben opgevolgd wat in een tv-programma gegeven werd aan kopers van een (heel) oud huis: Ga niet meteen van alles verbouwen - ga er eerst eens een jaar wonen, en maak dan een lijstje: een huis laat zelf wel weten wat het belangrijkste is aan reparaties en onderhoud.
Dat lijkt aardig te kloppen!