Dit, lieve mensen, waren Richard's eigen woorden, voordat hij gistermiddag op pad ging naar het concert. Ik zal vertellen hoe dat zo kwam...
Het begon allemaal op een koude zaterdagmiddag...
We hadden een lange wandeling met de honden gemaakt, laat geluncht, en Richard was nog even op de bank gaan liggen om fit te zijn voor het concert. Ondertussen zat ik boven op mijn knietjes voor de wasmachine (met de afvoerslang in mijn handen en een paar emmers binnen bereik) om het spoelwater op te vangen vanwege de dreigende waterschaarste waar ik gisteren over schreef.
De honden gingen blaffen. Dat komt wel vaker voor, als er een onbekende auto langskomt, of wandelaars, of een paard met ruiter. Maar nu bleven ze blaffen, hielden niet op. Na verloop van tijd ben ik toch maar eens beneden gaan kijken, en zag Richard die zijn jas aan het aantrekken was om buiten twee mannen te woord te staan. Ik vond ze er maar vreemd uitzien, kaplaarzen, rare mutsen. Nog groter werd mijn aarzeling, toen Richard even later naar binnen kwam: Ze hebben hun auto twee km verderop staan en die wil niet starten, ik rijd er even met ze naartoe om de accu op te laden. Ze klonken als Russen of Bulgaren.
Nu moeten jullie weten, dat we een paar dagen geleden tijdens de schemering twee gestaltes in de tuin van de buren zagen, die meteen verdwenen toen ik voor het keukenraam ging staan kijken of ik kon zien wie dat waren. En ik moest opeens aan dat politiebusje denken van tien dagen terug, die een auto zochten. Zonder reflectievest of knaloranje muts zagen ze er ook al niet uit als jagers, hier mogen alleen de mensen uit het dorp jagen. (Via facebook hoorde ik later dat de jacht hier al achter de rug is.)Verder heb je even verderop in het bos geen enkel bereik met je telefoon. Bovendien moest Richard binnen een half uur omgekleed zijn en de deur uit...
Kortom, hij weer naar buiten, zeggen dat hij geen tijd bleek te hebben. Ze bleven me net even te lang voor het huis rondhangen, en ik maakte voor de zekerheid vanuit het slaapkamerraam een foto met de mobiel. Daarna de buren gebeld om even op te letten, want de heren liepen die kant op, en de foto op de facebookgroep gezet met de vraag of iemand ze kende, plus de reden waarom ik dat graag wilde weten.
Toen Rich later op pad ging liepen ze beneden in het dorp te telefoneren, en onderweg kwam hem een buitenlandse auto tegemoet. Diezelfde auto werd later in het dorp gezien, iemand herkende de mannen die instapten van de foto. Ondertussen kwamen er twee grote auto's langs de torp naar boven, en een paar minuten later weer naar beneden, ik vermoed dat er een paar dorpsgenoten zijn gaan kijken naar die auto die niet wilde starten. Als die er al was.
Mensen vragen weleens of ik niet bang ben, zo alleen op de torp als Richard weg is. Nou, nee dus. De honden blaffen, de pook leg ik eventueel naast de voordeur die op slot kan. En via facebook was binnen 20 minuten het halve dorp gemobiliseerd, merkte ik aan de reacties op mijn berichtje. Ik was nog wel even het gastenhuisje en de schuur op slot gaan doen, iets dat we meestal vergeten, en de buitenlichten daar en bij het huis aan. Wanneer ik dan hoor van een kennis van vroeger die op klaarlichte dag in een drukke straat in Amsterdam een mes in zijn rug kreeg (hij kon het gelukkig navertellen), van een pas verhuisde vriendin in Arnhem dat er bij hun verderop een schietpartij was, dan vraag ik me ook werkelijk af waarom ik hier dan opeens bang zou moeten zijn?
Trouwens, toen ik vanochtend bij de buren de krant ging halen waar een recensie van het concert van afgelopen donderdag in stond, bleken die twee gestaltes van een paar dagen terug, gewoon de buren te zijn geweest, die even poolshoogte waren gaan nemen bij het huis van de meestal afwezige buurman. Zo zie je maar... In die krant stond verder ook nog een berichtje over zes inbraken op één avond, dus voorzichtig zijn kan nooit kwaad!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten