Het verrassende staartje van de vakantie behoort toe aan een zogenaamde "verhuishond" uit Spanje, die in een Nederlands asiel was terechtgekomen, en vervolgens door een Nederlands gezin geadopteerd. De hond lijkt erg op bovenstaande foto, voor 80% Engelse Setter, de rest is onduidelijk...
Tijdens de vakantie was ik naar Amsterdam getreind, om daar mijn beste vriendin uit de middelbare schooltijd op te zoeken, die ik al meer dan 25 jaar niet meer had gezien. Zoals dat wel vaker gaat, waren we elkaar op een gegeven moment uit het oog verloren, en dankzij facebook hebben we sinds een anderhalve maand weer contact. Zij heeft twee Tibetaanse Terriers,
eentje van ruim een jaar, en dan nog een pup, en zou die dag naar hondentraining gaan. Haar trainster heeft haar opleiding van Cesar Millan (ja, de "Dogwhisperer") gehad, dus ik vond het geweldig leuk dat ik daar bij kon zijn! We mogen dan nog zoveel seizoenen hebben gezien op tv, in de praktijk is het een heel ander gevoel, en o, wat leer je dan snel!
Zoals Cesar ook doet, had Ulrike, de trainster, een hond bij zich die ze een periode thuis onder haar hoede had. En dat was bovengenoemde Setter. Ze had een extreme verlatingsangst die behandeld moest worden, en volgens Ulrike kan ze absoluut niet alleen thuisgelaten worden. Moes zou ook heel erg onrustig zijn. En dat in een gezin met twee werkende ouders en een kindje van 3 jaar... Tijdens de wandeling aan het eind van de sessie liet ik me ontvallen dat zo'n hond eigenlijk zo'n plek zou moeten hebben als bij ons: geen baan buitenshuis, veel tijd en veel ruimte.
Evengoed was ik lichtelijk verbijsterd toen de vraag kwam of ik serieus geïnteresseerd was in Moes! Dus nadat ik het in de familiegroep had besproken, en iedereen ervóór bleek te zijn, nam ik contact op met de eigenares en met Ulrike.
Gistermorgen belde de eigenares me op. Het gaat gelukkig wat beter met Moes, ze dacht dat er nu toch misschien een doorbraak was gekomen. Ze zou eigenlijk aan een jachtcursus zijn begonnen met Moes, maar die had een paar dagen eerder kennelhoest gekregen. Wanneer dat genezen is, gaat ze er nog alles aan doen om het leven met Moes op de rails te krijgen - het is voor een hond ook niet goed om steeds van gezin te wisselen. Maar mocht het allemaal écht niet lukken, zijn wij de eersten die ervan horen.
Dus we wachten af. Aan de ene kant fijn om niet op stel en sprong van alles te moeten regelen en bijna per ommegaande weer richting Nederland te vertrekken, aan de andere kant ook wel jammer, want het is een hond met een vreselijk lief karakter, ondanks de problematiek. Maar één ding is zeker: ooit komt er hier wel een keer een verhuishond bij!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten