Zoals aan de mooie bruine ogen te zien is, zijn dit géén albino-elanden, en ze zijn ook niet hagelwit. Alleen als pa en moe allebei wit zijn, krijgen ze ook witte kalveren.
Een kennis van mij is opgegroeid in de bossen tussen Molkom en Karlstad, en vertelde een tijdje geleden dat ze oog-in-oog heeft gestaan met een witte elandkoe, waarachter zich twee witte kalveren verscholen. Ze had geleerd zich heel stil te verplaatsen in de bossen, om geen dieren op te schrikken, en was nietsvermoedend paddestoelen aan het zoeken. Het liep goed af voor haar: ze liep langzaam achteruit tot ze op veilige afstand was, en zette daarna een sprint in tot thuis. De elanden hadden duidelijk minder geluk: van één van de kalveren vond men alleen nog plukken vacht, dat was wolvenwerk. De moeder is aangereden en overleefde dat niet, het andere kalf is dat seizoen tijdens de jacht geschoten...
In vroeger tijden jaagde men niet op witte dieren. Ze kwamen (en komen) zo zelden voor, dat er zelfs magische krachten aan toegeschreven werden. Het doden van een wit dier zou ongeluk brengen. Daar hebben de witte elanden lang van geprofiteerd, en het zijn er nu aardig wat, in bepaalde streken. Evengoed laten ze zich niet vaak zien. Gelijk hebben ze, want de jagers hebben allang niet meer zo'n ontzag voor ze. Dom eigenlijk, want er wordt in de minder dicht bevolkte gebieden Zweden geklaagd, dat het maar niet zo wil lukken met het toerisme. Wat te denken van een witte-eland-safari? Met fototoestel dan wel te verstaan!
Vooralsnog lijkt er weinig hoop op verbetering te zijn. Vandaag zag ik alweer een quad
langs de torp komen, met twee mensen uit het dorp erop, met zendertjes op het hoofd. Spoorzoeken, vermoed ik, want morgen, 10 oktober, begint de jaarlijkse elandjacht weer. Ik heb nog niet gehoord wat het quotum is voor onze regio. Ik weet wel, dat er weer geklaagd zal worden over de wolven die niet ver van hier hun revier hebben. En dat de elanden 's winters schade toebrengen aan het bos.
Ik kan alleen maar hopen dat de elandsporen die ik de laatste weken tijdens de wandelingen heb gezien, met de regen van vandaag zijn weggespoeld. Per slot van rekening waren bos, eland en wolf al eeuwen aanwezig in deze buurt, lang voordat de eerste torpen en boerderijen gebouwd werden. Dus wie hebben er nu eigenlijk de eerste rechten? Eland en wolf hebben er in mijn ogen terecht maling aan, dat vrijwel heel Zweden nu bosbouwgebied is, met alle beperking van vegetatie die dat met zich meebrengt, al lijkt het in de ogen van een stel Hollanders zoals wij heel wat. En al zit ik er niet écht op te wachten een wolf tegen te komen als ik met de honden aan de wandel ben... De kans is klein, de wolven zijn, terecht, uiterst schuw aangaande mensen... Elanden hebben we al wel meerdere keren gezien. Van veilige afstand, voor beide partijen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten