Tijdelijk gedemotiveerd.

Zo langzamerhand begin ik het vermoeden te krijgen dat ik een oude binnenplaats aan het opgraven ben...

Tijdens het onkruidwieden kwamen er vrij veel stenen boven, zoals ik al eerder schreef, maar een voor spitten van 5 meter lang, één steek breed en één steek diep duurt ongeveer anderhalf uur. Alle stenen liggen op dezelfde diepte, precies die ene steek diep, dus dat verklaart waarom we kromme en gespleten winterpeen kregen... Dit akkertje is 10 bij 5 meter, dus voorlopig is dat niet klaar. 

Inmiddels is het guur buiten, en ik heb helemaal geen zin om uren te staan spitten en graven terwijl het voor de honden nu te koud is om lang stil te liggen. Ik heb ook geen zin om ze heel ongezellig urenlang binnen te laten liggen, want ze missen duidelijk de rest van het gezin, terwijl Richard ook heel veel weg is met een paar drukke orkestweken. Dus zijn we overgeschakeld op langere wandelingen, 

en ik geef ruiterlijk toe: voor wat de tuin betreft zonk me de moed zo langzamerhand in de schoenen. Eerlijk is eerlijk: ik had wel verwacht flink te moeten spitten om de akkertjes in orde te krijgen, maar hier had ik niet op gerekend. 

Ondertussen spreek ik mezelf nieuwe moed in: het is allemaal veel verder dan een jaar geleden, ik moet alleen de plannen een beetje bijschaven en de ambities bijstellen. Dus ik heb gisteravond eindelijk weer eens brood gebakken in de houtoven. De voorzetramen gemonteerd op de overloop. Muis nummer twee uit de val gehaald - misschien komt er tóch een kat in huis... Richard zei zelfs, dat hij dan wel allergisch tegen katten is, maar omdat hij onverhoopt toch ook een allergie tegen honden heeft opgebouwd slikt hij tóch al het hele jaar medicijnen tegen die allergie...dus waarom geen kat?

Als het binnenkort een keer een mooie dag is, zal ik wel een stukje voor de tweede keer spitten en harken, want zes verschillende soorten biologische knoflook zijn binnen, dat moet de grond in voor het echt blijft vriezen. Gelukkig heeft dat nog een paar weken de tijd, want van spitten heb ik even héél erg genoeg. We zijn bevoorrecht, dat we de keuze hebben tussen wel of niet spitten: we kunnen gewoon boodschappen doen als we dat willen, en de rest aan onze laars lappen. Dat konden de torpare van 150 jaar geleden niet.... Dat was kei- en keihard werken om armoede en honger buiten de deur te houden. 

Ik heb een grenzeloos respekt gekregen voor de mensen van toen!