Nu er al ruim een week sneeuw ligt, hebben we een aantal keren onze beide speurneuzen meegenomen om te kijken of er nog elanden zijn overgebleven na de jacht. Dat lijkt, helaas, niet zo te zijn.
Spoorzoeken is leuk, maar soms weet je echt niet wat je vindt.
Vogelpootjes in de sneeuw, maar wat voor vogel? Toevallig hadden we op deze plaats vaak fazanten gezien, dus we vermoeden dat het dat is, maar zeker weten doen we het niet. Linksonder bijvoorbeeld: na enig delibereren kwamen we tot de conclusie dat dat voor- en achterpoten van een niet zo groot rennend diertje moest zijn. Uiteindelijk zagen we precies hetzelfde, in grote aantallen, rondom het huis van onze buren, en met veel duidelijker afdruk: die van een kat.
Midden in het dorp sporen van een ree, door Richard direct liefdevol "Ree Charles" gedoopt, naar de jazzlegende Ray.
Op onze weg naar beneden hadden we deze grote hondenpoten gezien, zónder bijbehorende laarsafdruk van baasje of vrouwtje.
Na onze ronde om het meertje kwamen we deze boef tegen, die die sporen waarschijnlijk heeft gemaakt. Via de lokale facebookgroep is het beest weer snel en vóór donker thuisgekomen.
Wat verder het bos in weten we een zoutpaal te staan; elanden zijn groot genoeg om aan het blok zout+mineralen te kunnen likken, en door regen en dooi loopt het langs de stam naar beneden, zodat reeën de stam aflikken, en kleinere dieren hun mineralen en zouten op de grond nog vinden. We waren er stellig van overtuigd hier eland- en ree-sporen te vinden, maar nee, er lag alleen ongerepte sneeuw. Eigenlijk dieptriest...
Aan de andere kant, 300 meter bij ons vandaan, vanmorgen vroeg dit: de kleine sporen van Asso en Gaia,
en ik geloof dat ik de eigenaar van de grotere liever niet tegenkom! Toch maar eens pepperspray bestellen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten