Richard snurkt, en niet zo zuinig ook.
Neusdruppels helpen niet, die helpen alleen tegen een verstopte neus. Een dikker/dunner/voorgevormd/ongevormd/syntetisch of wat-voor-kussen-dan-ook helpt ook niet. Van die gave pleisters die je over de neusrug heen moet plakken evenmin. Een spray voor in de keel helpt even, maar smaakt zó smerig, en is na een aantal uren uitgewerkt. Bovendien kun je dan niet even een slokje water nemen, want dan is het metéén uitgewerkt.
Op een andere kamer slapen helpt in zoverre, dat hij niet steeds door mij in zijn zij of rug gepord wordt, en dat ik ook beter slaap. Maar dan moeten er wel twee deuren tussen zijn die allebei dicht zijn. Ja, ik slaap wel licht, dat klopt, maar toch...
De oplossing zit hem in een soort plastic bitje, wat eigenlijk tegen tandenknarsen in je slaap bedoeld is. Het werd hem met weinig overtuiging als laatste optie aangereikt door de apotheker in Molkom, die er zelf duidelijk totáál geen vertrouwen in had. Je legt dat bitje even in heel heet water, en wanneer het dan een beetje afgekoeld is bijt je het in de juiste vorm. Nu alleen niet in slaap vallen terwijl je nog muziek aan het luisteren bent, want dan vergeet je dat bitje dus... Maar het werkt, en bijkomend voordeel is ook nog eens dat Richard 's ochtends geen pijn in tanden en kiezen meer heeft.
Dat bitje moet natuurlijk wel schoon gehouden worden, dus onlangs lag het midden op de keukentafel. Richard vond dat het weer eens "wasdag voor het gebit" was, en had het daar even neergelegd, om vervolgens even iets anders te gaan doen - en het bitje te vergeten.
Prompt kwam bij mij de herinnering boven aan de maaltijden bij mijn opa en oma: Oma (bijgenaamd oma "Goede Reis" omdat ze dat altijd door het trappenhuis naar beneden riep wanneer ze ons uitzwaaide) had een kunstgebit. Een bijna compleet kunstgebit, want 8 zwangerschappen plus de jaren in het Jappenkamp tijdens WO2 hebben wel wat van haar geëist. Dat kunstgebit zat helemaal niet lekker, dus tijdens de maaltijden legde oma dat op een schoteltje naast haar bord, waar het de tafelgenoten blij aangrijnsde, tot grote hilariteit van ons kleinkinderen natuurlijk! En het eten? Het eten werd geprakt, ouderwets vlees, aardappelen en groente, met veel jus gaat dat heel goed, en brood werd is de koffie of de melk gesopt. Bovendien, zei ze heel tevreden: ze had nog een páár eigen kiezen over, dus het ging eigenlijk prima zo!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten