Wat een schitterende week hebben we gehad, het leek wel of we van het ene op het andere moment midden in de zomer waren 'gekatapulteerd'!
Voor onze reeën was het even wennen: ze schrokken zich een paar keer een ongeluk, als ze de tuin in kwamen drentelen, en daar oog-in-oog stonden met één van ons, klussend in de tuin, of, erger nog: een stelletje blaffende honden. Aan de lange lijn, dat wel, maar dat snappen de reeën natuurlijk niet. Dus die houden het nu wel voor gezien met dat vogelvoer, en staan af en toe vanaf het veldje van de buurman argwanend naar ons te kijken.
Marina heeft haar eerste marathon gelopen in Praag, in de formidabele tijd van 4 uur en 8 minuten... Haar supporters volgden haar op de voet: de route liep langs een aantal metrostations, dus daar doken ze elke keer op. Zeker de laatste 5 kilometer was dat een enorme steun: bij een temperatuur van 20 graden in de schaduw liepen de lopers toch vrijwel permanent in de zon én op asfalt. Dus pijn in de benen, de rug, de heupen, schaafwondjes van etiketjes in de kleding en blaren op de voeten. Maar de medaille is binnen! Ze was maandag verbaasd dat ze nergens zin in had... Nou, wij dus niet! Ze had namelijk de avonden ervoor ook nog eens twee concerten gespeeld. Woensdag werd er trouwens alweer gezwommen.
Deze week is er natuurlijk veel in de tuin gewerkt. Dankzij buurman Stig, die opeens met de frees de tuin in reed, en de akkertjes voor me freesde, kon ik direkt aan de slag, en dat was hard nodig:
doordat vorst en sneeuw zo lang aanhielden, moest ik de pootaardappeltjes binnen bewaren op een koele plek, maar die trokken zich daar niet veel van aan: het is lente, dús gaan we gewóón uitlopen...
Dit jaar besloot ik, omdat ik niet zo fit was, om al het voorzaaien en binnen opkweken te laten zitten, dus ik heb pas deze week de pompoenen, zonnebloemen en physalis voorgezaaid. De eerste pompoenen zijn al ontkiemd, het lijkt wel of die paar weken geen verschil maken: alles gaat gewoon dubbel zo hard.
Terwijl Richard de pomp weer in de put hing, een nieuw stukje akker voor me ontgon, en ik aan het zaaien, poten, bemesten en wieden was, genoten de honden van een mergpijpje. Goed voor de tanden en kiezen. Eigenlijk was het de bedoeling dat ze daarmee rustig in de schaduw zouden gaan liggen, maar het begrip 'schaduw' was geloof ik de laatste maanden wat weggezakt. In ieder geval laat de wintervacht van Asso en Gaia nu los, en heb ik voor Ronja een knipbeurt kunnen afspreken.
Vandaag de jaarlijkse markt in Molkom (ik mis de Hollandse markten!), ik hoop daar nog wat groenteplantjes te kunnen scoren. Boerenkool, onder andere, om de komende herfst/winter met de reeën te delen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten