Er schijnen mensen 'ongerust' te zijn geworden, omdat er al een tijdje 'geen stukjes meer langskwamen', maar ik heb een geldig excuus: het was veel te gezellig hier: eerst Yuri ruim een week te logeren, en pal daarna ook Marina. Ik maak het allemaal goed, want er is véél te vertellen.
Neem nu Yuri's verjaardag, die begon weliswaar koud, maar mét de zo gewenste croissantjes bij het ontbijt, plus verse ananas. Let vooral op Richard's briljante oplossing voor een kapot ananas-pel-apparaat:
Voor de avond zou buurman Erik bijspringen met het uitlaten en voederen van onze honden, want we hadden een tafel geboekt in ons favoriete Italiaanse restaurant in Karlstad.
Na een vreselijk koude nacht waren we blij dat het die avond niet meer zo heel veel graden zou vriezen. In Karlstad is het door binnenzee Vänern altijd een stuk vochtiger en winderiger dan bij ons, en dan is het geen pretje om door de stad te lopen. Maar zover kwamen we niet eens…
De auto klonk raar, om daar maar eens mee te beginnen, begon te hobbelen, en een kwartiertje vóór Karlstad stonden we langs de weg met een lekke band. De moderne auto's hebben geen reserveband meer in de achterbak, maar een reparatiesetje, dus terwijl Richard en Yuri daarmee aan de gang gingen, belde ik het restaurant dat het wel een half uurtje of uurtje later kon worden…
Na reparatie moesten we drie kilometer rijden, en de behandeling herhalen, maar al na een paar honderd meter was duidelijk dat dat niet ging lukken. Dus ja, dan maar de hulpdienst bellen.
Die was net onderweg naar een ongeluk bij Grums, maar men verwachtte dat die na anderhalf uur bij ons kon zijn. Niks uit eten dus. En hoe zouden we daarna thuis komen? De bushalte is nog steeds een kleine 10 km van huis, er lag sneeuw, het was koud, en het was donker. Geluk bij een ongeluk: buurman Erik had net even bereik toen Richard belde, én hoorde de telefoon, hij was net op weg naar onze honden. Maakte direkt rechtsomkeert om zijn auto uit te graven (het had aardig gesneeuwd de dag ervoor), en kwam ons halen. Half negen thuis. Honger dus. En koude voeten!
Thuis gauw de kachel aan en hamburgertjes in de pan. En de honden eten geven en uitlaten… De auto werd uiteindelijk pas rond middernacht bij de garage afgeleverd...
Na het eten nog gezellig een kaartspelletje gedaan. We waren allang blij dat het niet de volgende dag gebeurde, want dan zou Yuri zijn vlucht terug naar Budapest gemist hebben…. En hadden we ook Erik niet gehad om ons te redden, want die moest naar Stockholm voor zijn werk. Nu kon buurman Stig ons naar de bushalte rijden - zijn auto wachtte ook al op een reparatie, maar er wás in te rijden.
Samen lunchen moest een deel van het etentje vervangen, en na Yuri uitgezwaaid te hebben op het station, ging ik op jacht naar een huurauto, want de garage kampte met ziek personeel, en wist niet hoe groot de schade was en wanneer de reparatie gedaan kon worden. Het eerste bedrijf, waar ik een paar jaar geleden had gehuurd, en waar ook honden in de auto mochten, was spoorloos verdwenen, bij Avis zouden ze pas de volgende dag een auto voor ons hebben. Uiteindelijk kwam ik bij Hertz terecht, en dáár had ik beet.
In de tussentijd kon ik dan tenminste toch nog naar de opticiën voor ogencontrole. En, zoals te verwachten, een nieuwe bril. Die ga ik morgen ophalen, met de bus. Want we hebben weliswaar de auto terug, met twee nieuwe banden, maar er zit nog steeds een raar geluid en een hobbel in. Richard rijdt er heel voorzichtig mee naar het werk en weer terug, neemt voor de zekerheid een thermos warme thee en een deken mee. Donderdag een onderhoudsbeurt. Als dat maar goed gaat...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten