Wat Richard niet wist: Eva zou ook naar Eindhoven komen om Richard's verjaardag te vieren.
Wat oma niet wist: Eva en Christoffer hebben zich een paar dagen eerder verloofd.
'De Waalwijkers' (Richard's zus met gezin) en Daniel (zijn broer) wisten geen van beiden.
En ik wist alles, en praatte twee avonden voor de reis, op het laatste nippertje dus, mijn mond voorbij. Ik zat namelijk in verschillende 'geheime' WhatsApp groepen te chatten voor de laatste details, toen ik tegen Richard zei: - O trouwens, Eva vroeg net of we willen filmen als ze het de Waalwijkers vertelt. Richard haalde met een meewarig gezicht een oortje uit zijn oor en zei bijna honend:
- Wat vertel je nou dan weer voor onzin? Eva moet toch werken!?
Dat liep allemaal gelukkig goed af. Eva kwam al heel vroeg aan in Eindhoven en ging met oma de markt op voor oliebollen en kibbeling. En kaas.
Ondertussen hadden wij geen idee of we die dag eigenlijk wel in Eindhoven aan zouden komen, al begon de reis heel voorspoedig: het had een dag eerder al flink gesneeuwd, maar nu was het helder en we vertrokken zodoende om zes uur 's ochtends via keurig geschoven wegen naar Oslo Airport. Vanwege het onvoorspelbare weer in deze tijd van het jaar hadden we een parkeergarage geboekt waar we alleen maar pal voor de vertrekhal de autosleutel hoefden in te leveren, en de auto voor ons geparkeerd zou worden. Tot zover ging alles voorspoedig, zelfs waren we in minder dan geen tijd door de security.
Om half één zouden we vliegen, maar om één uur gebeurde er nog helemaal niets, de technicus was nog bezig, zei men. Nu bleek, dat in de cockpit het lampje van de deuren niet werkte. Daardoor was niet te zien of de deur open of dicht was, vergrendeld of niet. Dat is niet zo'n prettig idee als je op 10 km hoogte gaat vliegen. Er werd gezocht naar een extra bemanningslid speciaal voor de deur, maar daar moest ook nog toestemming voor gevraagd worden. Anders zou er met maar 150 passagiers gevlogen mogen worden, dáár was inmiddels al toestemming voor, dus Priority en Sky team members mochten boarden. En passagiers met tickets in groep 1 t/m 3. Groep 4 en 5 moest wachten. Na nog 20 minuten mocht groep 4 aan boord komen. Wij hadden groep 5... Het kwám goed, toen een extra bemanningslid gevonden en gekomen was. Vervolgens was de tijd waarbinnen vertrokken moest worden verstreken, en was het een half uur wachten op een nieuwe tijd. Maar we zaten!
Meer dan twee uur vertraging, dus precies in de vrijdagmiddagspits in Amsterdam. Maar er ging gewóón een directe trein naar Eindhoven, en Richard besloot 1e klas kaartjes te kopen. Héérlijk, we troffen nog een stiltecoupé ook, een prima plek voor een dutje!
De bedoeling was dat oma Richard's gezicht zou filmen op het moment dat Eva bij het station van achter een pilaar vandaan stapte. Dat is niet gelukt, maar de verrassing was groot. Oliebollen en kibbeling smaakten er niet minder om!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten