vrijdag 30 september 2016

Herfstweer - Weer herfst

Je zou het aan de barometer niet zeggen, maar de luchtdruk is alweer hoger dan gisteren. Zoals we hier zeiden: als de wijzer nog verder draait, is het gewoon weer mooi weer... Het heeft flink gestormd, het loeide in de schoorsteen, het loeide op zolder, je zou bijna in spoken gaan geloven. Zeker als je dan ook nog het gordijn voor het keukenraam ziet bewegen. Bij sommige windvlagen rammelden de dunne ruitjes in de sponningen. 


Maar het huis staat al zolang (ik was een tijdje terug oude landkaarten aan het bekijken op de website van de bibliotheek, en was in minder dan geen tijd terug naar 1865, dus nu zijn we nieuwsgierig - de lange winter is goed voor zulke klusjes), en is ook nu weer blijven staan. Waar we wel een beetje bezorgd voor waren, waren de hoge bomen aan de andere kant van de weg. Maar ook die hebben het gehouden. Dat is het voordeel van een dicht bos: bomen beschermen elkaar. Zolang je niet al te erg gaat uitdunnen kan het een hoop hebben.

Inmiddels schijnt de zon, de rondgeblazen emmers, plantenpotten en tuinstoelen zijn weer verzameld, en langs de weg vond ik nog een handvol late cantharellen voor bij de pasta, vanavond.


In een greppel naast een oude appelboom lagen de meest onbeschaamd rood uitziende appeltjes ooit,


en in de vensterbank liggen de laatste tomaatjes en physalis van het terras (vandaar de nog niet opgeruimde plantenpotten) bij te kleuren.


Het fijne aan het leven op de torp is, dat het nooit eentonig wordt: elk seizoen, elke maand, brengt andere bezigheden met zich mee. De afgelopen maanden ben ik bijna niet binnen geweest, behalve om te slapen, te koken en te eten, maar nu de dagen weer duidelijk korter worden, de oogst uit tuin en bos binnengehaald, wordt het weer tijd voor binnen-dingen.

En opeens snap ik waarom men het in vroeger tijden over de voorjaarsschoonmaak had: Geen tijd (en in ons geval ook geen zin) in schoonmaken en zo... Het ziet eruit.... Geen wonder dat vandaag de muis weer even kwam kijken of het alweer veilig was in de houtkast achter het fornuis. Jammer genoeg hebben we dat gemerkt, en nu loopt er een verlengsnoer de kast in, met een zendertje wat muis-afschrikkend getik dient voort te brengen. Eens kijken of dat helpt. Binnenkort (nou ja, vermoedelijk in november ergens) wordt de torp "met bezemen gekeerd": zodat we daar weer vanaf zijn tot de Kerst. 

Of we inmiddels voldoende geïntegreerd en aangepast zijn om Kerstgordijnen te gaan maken betwijfel ik, maar 's avonds is het weer gewoon donker, de kaarsen op tafel zie je tenminste weer branden, en dát was lang geleden!






woensdag 28 september 2016

De dame in de taxi.

De dame in de taxi - dat zou toch een geweldige titel zijn voor Agatha Christie, Derrick of Columbo?  Misschien stel ik een aantal lezers wel hevig teleur, want het is helemaal niet zo dramatisch als de titel doet vermoeden. Hilarisch, daarentegen, is het wel, vind ik...

Het begon allemaal een paar dagen geleden met dit fotootje, wat ik had geplaatst bij een advertentie in een facebookgroep, een groep speciaal voor koop en verkoop van garens.  Hieronder volgt een ingekorte versie van het 'script', met mijn commentaar tussen haakjes.


Normaal gesproken plaatst een potentiële koper een reactie direct bij de advertentie, maar deze keer kreeg ik een persoonlijk bericht via messenger. Een dame schreef: - Ik ben geïnteresseerd in dit garen, in bruin en abrikoos, en wil graag weten hoeveel er nog van beschikbaar is, voor welke breinaalden het geschikt is, maar ik ben zooo onzeker, hoeveel zou ik er van nodig hebben??? -
De meeste informatie stond gewoon in de advertentie, maar goed, sommige oudere mensen zijn bijna net zo'n ramp als ik op computer en mobiele telefoon, dus ik stuurde haar alles nog een keer toe.

Na wat heen en weer geschrijf over andere kleuren, aantallen en patronen, besloot ze toch die twee kleuren te kopen. Ik kreeg netjes het adres, in Stockholm, en prompt erachteraan iets mafs:
- Maar hoe ga ik dat betalen? Ik bestel altijd op rekening, en ik heb geen Swish (iets typisch Zweeds, waar je met je mobiel het bedrag overmaakt naar het telefoonnummer van de ander, het is allemaal gekoppeld aan je bankrekeningnummer), maar ik zal mijn bank eens bellen...-

Even later: - Nu heb ik al mijn (jawel!) banken gebeld, en welke bank ik ook kies, ze vragen allemaal een hoog bedrag voor het afhandelen van die betaling. Bovendien moet ik er dan met de táxi (...!) heen, en dan wordt het allemaal wel erg duur. Daarom werk ik ook vanuit huis. (...?)Kun je het niet als "postförskot" sturen? Het postkantoor ligt namelijk maar 5 minuten bij mijn huis vandaan.-
Ik weet niet hoe je dat in Nederland noemt, maar het is een vorm van verzending waarbij je je rekening aan de postbode betaalt als die het pakje komt brengen. Affijn, ik heb dat uitgezocht, en dat zou het lieve sommetje van 131 kronen kosten, terwijl ze voor 300 kronen had besteld. Bovendien moest ik dan eerst de portokosten zelf betalen, een vrachtbrief maken, kortom; ik was er van overtuigd dat dit niks zou worden. 

Al helemaal nadat ik haar facebookprofiel eens had bekeken. Toen merkte ik dat ik toch wel last heb van bepaalde vooroordelen, of hoe je dat in dit geval maar mag noemen... Als profielfoto een lief lachende dame op een balkon met overvolle bloembakken, met op de ene arm een klein zwart, vermoedelijk net geknipt, gewassen en geföhnd poedeltje, en op de andere arm een klein hagelwit, eveneens net geknipt, gewassen en geföhnd poedeltje. Vervolgens tientallen foto's van het witte poedeltje, met als commentaar: -Het zijn misschien wat veel foto's geworden (zeker te weten!), maar ik wil er zeker van zijn dat de mensen in RUSLAND waar het vandaan komt, goed kunnen zien hoe het met haar gaat.-

Begrijpen jullie de titel een beetje? Mijn fantasie begon weer eens overuren te draaien...

Uiteindelijk heb ik haar weer geschreven, en als enig alternatief geopperd, dat ze het bedrag in contanten in een brief tussen een dubbelgevouwen vel papier zou leggen, en me dat via de gewone post sturen. De dame was onmiddelijk helemaal opgelucht:
- Ach ja, dat heb ik al vaker gedaan, dan legde ik het in een stukje stof, en schreef op de envelop dat het om een textielmonster ging...- Even later kreeg ik een berichtje dat het geld was gepost, en of ik zo líef zou willen zijn om op het pakje te schrijven "Attentie: graag aan de DEUR afgeven!!" Dat was tot nu toe altijd gelukt, en soms waren het best grote pakketten geweest -

En zo geschiedde... 
Het textielmonster met inhoud kwam vanmiddag keurig met de post mee, de envelop voorzien van opschrift in koeieletters en een flink aantal uitroeptekens.
Morgenochtend inpakken, adresseren, en aan Richard meegeven om onderweg naar golfbaan of orkest bij het postagentschap in de dichtsbijzijnde supermarkt af te leveren.

Wat een aparte mensen zijn er toch!




maandag 26 september 2016

Paniek in een boodschappentas.

Het weekend met Yuri begon mistig en koud, dus zaterdagochtend hadden we voor het eerst in máánden de houtkachel weer aan, en nadat we ons de hele zomer hadden beholpen met de twee electrische kookplaatjes (of de barbecue buiten), besloot ik de beloofde pannenkoeken op het houtfornuis te bakken. Enige vertraging bij het aansteken van het fornuis hadden we na zo lange tijd wel, al lag het niet aan dikke rookwolken in de keuken, zoals vorig jaar, want de schoorsteenveger had zijn werk goed gedaan: we hebben een droge en roet-vrije schoorsteen.

Dit keer zat het probleem meer in de kast achter het fornuis, waar we de direct te gebruiken voorraad blokken en aanmaakhoutjes plegen te hebben, zodat we permanent kurkdroog hout tot onze beschikking hebben. Of eigenlijk kwam het probleem er zelf uitrennen, in de vorm van een grijze muis, toen ik wat spaanders uit een grote plastic boodschappentas pakte. Natuurlijk kwamen de honden óók meteen kijken, dus het arme beest sprong net zo snel weer terug de kast in om tussen het hout te verdwijnen. Ik had de laatste twee weken al regelmatig met een zaklantaarn in die kast staan schijnen omdat ik wat meende te horen, maar nooit wat gevonden. Nu was de lantaarn niet eens nodig, want er klonk geritsel uit de tas. Een kleine muis deed de grootste moeite om er uit te springen en kwam steeds een paar centimeter tekort...

Met tas en al naar buiten dan maar, en voorzichtig schuin houden. Er kwam eerst een lichtgrijze, daarna nog een donkergrijze, en na een seconde of wat nog een lichtgrijze muis uit. Ze verspreidden zich door de tuin, in de kast is het sindsdien rustig, en de pannenkoeken smaakten geweldig!




  





vrijdag 23 september 2016

Beginnersfoutjes... en het voordeel van lekkage!

Hier werd ik toch even een beetje triest van:


Een tijdje geleden ontdekte ik al, dat ik geen aardappelen in de jordkällare, de aardkelder, moest zetten in gevlochten manden: zowel mand als aardappels gingen schimmelen. Aangezien we drie soorten hadden, had ik voor de langst bewaarbare aardappels een plastic klapkrat leeg gemaakt, en de aardappels daarin gelegd, op een dikke laag kranten, en terug in de jordkällare gelegd. De korter houdbare dacht ik even goed te kunnen houden in de schuur, en zette ze voor de zekerheid goed hoog tegen eventuele muizen, én onder een doek tegen het licht, want groene aardappels zijn niet meer eetbaar. 

Dat even werd twee weken.
De muizen bleken beter te kunnen klimmen dan ik had verwacht.


De aardappels liggen nu op de composthoop, en de manden kunnen naar de stort.
Leermoment: zorg dat je vóór de oogst al het opbergmateriaal schoon, leeg, en klaar hebt staan... 

Als tegenwicht kwam er vandaag een berichtje van Yuri dat hij dit weekend een paar dagen thuis komt. Hij heeft nu al ruim 10 dagen bij Eva gelogeerd, omdat in het gebouw waar hij woont lekkage was. Nu heeft hij daar weliswaar geen schade van, in tegenstelling tot de boven- en benedenburen, maar hij moest wel zijn hele kamer leeghalen omdat ze achter een kast en onder de vloer moesten werken voor de reparatie. Dat is allemaal nog niet klaar: men is nog bezig het vocht weg te halen, en pas maandag komt de volgende controle. Ik kan me voorstellen dat je dan wel tegen het weekend zit aan te hikken: niet op je kamer kunnen, niet bij je spullen, en verder niks te doen. En dan de honden missen (meer dan ons, vermoed ik, maar dat vinden wij normaal). Dus iedereen verheugt zich op het weekend, ik vermoed dat de honden een beetje "flippen" als ze vanavond doorkrijgen wie er na de musical met het baasje mee naar huis komt...Yuri mag in ieder geval een stuk van de huur af doen deze maand, omdat zijn huisbaas een vergoeding voor schade en ongemak krijgt. En ik denk dat ik morgen maar pannenkoeken ga bakken.

woensdag 21 september 2016

Droomtoestand.

Er zijn van die dagen, waarop de zon zo lekker schijnt...
Er zijn van die dagen, dat er geen zuchtje, maar dan ook geen zuchtje wind staat...
Er zijn van die dagen, wanneer er urenlang geen ander thuis is dan ik...
En dat zelfs de honden slapen...
Geen verkeer, zelfs geen mens, geen vogel te horen...
Ik zit al tijden op het trappetje voor de voordeur de tuin en het bos in te kijken, hoor alleen het gezoem van insecten...
Ik weet niet hoe lang ik daar al zit...

Langzamerhand begin ik me af te vragen of alles wel echt is,
of ik het zelf wel ben die daar zit, 
of de wereld om me heen eigenlijk wel bestaat, 
of ik zélf wel besta.
Of de tijd nog wel bestaat, of dat misschien plotseling alles is opgelost in een eeuwige tijd-loosheid.

...

Het antwoord op al die vragen is zo volkomen onbelangrijk.

...

Als de wereld op dit moment zou ophouden te bestaan, als ikzelf op dit moment zou ophouden te bestaan, dan zou ik dat volkomen normaal vinden. 

...

Ik weet niet meer hoe, op wat voor manier ik weer terug in de werkelijkheid ben gekomen. Dat is ook volkomen onbelangrijk.

maandag 19 september 2016

Zomaar een maandag in september.

Nu de opera bezig is met een serie van 50 tot 100 voorstellingen van Les Miserables, betekent dat gewoonlijk week in week uit voorstellingen op woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag én zondag. Dan is een vrije maandag iets heerlijks. Bovendien heb ik geen winkel meer waar ik op maandag aan een nieuwe week begin, en aangezien de septembermaand nog steeds bakken en bakken vol met prachtig weer levert, namen we ook vandaag tijd voor een lange wandeling, samen met de honden. Zó vaak komt dat niet voor...

Vandaag vanuit Molkom, waar we een ronde van zo'n 10, 12, km maakten door bos en veld. Vol frisse moed op pad, het was al gauw te warm voor de trui...


Waar we vroeger langs konden, was nu een stuk van het pad afgezet, en stonden er koeien. Véél koeien. Teveel om daar met een stelletje kleine honden gewoon tussendoor te lopen. In de wei ernaast stonden drie paarden, daar hebben we de honden onder het schrikdraad door laten kruipen (blij dat we geen Pyrenese Berghonden hebben, zoals ik me ooit wenste...), we zijn er zelf tussendoor gekropen, en werden door de helft van de kudde koeien begeleid langs het hek.


Even verderop de lunch uit de rugzak gehaald. Ooit hebben we een opvouwbaar plastic waterbak bij een aanbieding van een nieuw soort hondenvoer gekregen - ik heb geen idee hoe vaak we die aanbieding zijn gaan kopen, want hándig dat die dingen zijn!


Omdat het wel een pittige wandeling was voor kleine pootjes, hebben we het laatste stukje van de boterhem met kaas samen gedeeld. Bij uitzondering. Hopelijk weet Asso dat ook...


Bij de laatste weilanden nog even deze prachtige stier gespot


en daarna door het bos terug naar de auto. Dat deze week officieel de herfst begint is eigenlijk alleen aan de kleuren buiten (en de frisse nachten) te merken.


We hadden nog een extra pauze nodig, want wat waren de pootjes van deze hond moe... De nieuwe ondervacht begint alweer te groeien, en dan een temperatuur van 20 graden... Het ging in de 1e versnelling, maar het ging...


Eenmaal thuis een bak brokjes met een geklutst eitje voor de viervoeters, een grote mok koffie voor ons, en nog even op de vlonder van de zon genieten - alsof het nog niet genoeg was.
En Asso? Die was zó moe, dat hij naast een stukje wortel in slaap viel, toen ik aan het koken was. En dát, lieve mensen, is pas moe!


zondag 18 september 2016

Bijna 20.000 lopers.

Vandaag was dé dag: De jaarlijkse halve marathon (ruim 21 kilometer) in Kopenhagen. Voor bijna 20.000 lopers werd de hele binnenstad afgezet - het zou toch al een autoloze zondag zijn.

#CPHHALF
_____
The start line is looking fresher and finer than ever. Can't wait to see all of you out there!
______
#running
#runningculture
#nordeafonten
#copenhagen
#halfmarathon

Voor ons nieuw: Marina was bij de lopers, met rugnummer 16691.


Op de website konden we de vorderingen volgen per 5 km. Compleet met looptijd, gemiddelde tijd per km, en de berekende aankomsttijd op basis van die gemiddelde snelheid. Dat wil zeggen... Vanaf een kwartier voor de berekende aankomsttijd was de website niet bereikbaar. Wij maar denken dat het aan ons internet lag, maar Eva bleek in Jönköping hetzelfde probleem te hebben, verdorie! Dus we wisten pas dat ze het gehaald had, toen we een berichtje op de mobiel kregen. Niet dat we eraan twijfelden, maar wat word je opeens fanatiek m.b.t. statistieken en tijden als het je kind betreft...

One more half marathon completed 🇩🇰☀️ Copenhagen Half marathon 18|9|2016🏅
• Distance: 21.098 k
• Time: 1h 58min 48sec 
#cphhalf #halfmarathon #copenhagen #københavn #danmark #summer #2016

Al die rondjes om het meertje hier beneden zijn niet voor niets gerend, afgelopen zomer, want ze heeft kans gezien om over de hele afstand een vrijwel stabiele snelheid te hebben... 

Actiefoto (zoek naar oranje schoenen, groene sokken en een neongeel shirtje...):


 Deze heb ik even van Marina's facebook gestolen:


Kort gezegd: ik ben zwáár onder de indruk!

Vermoedelijk niet de laatste keer... Ik hoorde al iets over een biatlon, namelijk, zo van: dat lijkt me leuk...