De dame in de taxi.

De dame in de taxi - dat zou toch een geweldige titel zijn voor Agatha Christie, Derrick of Columbo?  Misschien stel ik een aantal lezers wel hevig teleur, want het is helemaal niet zo dramatisch als de titel doet vermoeden. Hilarisch, daarentegen, is het wel, vind ik...

Het begon allemaal een paar dagen geleden met dit fotootje, wat ik had geplaatst bij een advertentie in een facebookgroep, een groep speciaal voor koop en verkoop van garens.  Hieronder volgt een ingekorte versie van het 'script', met mijn commentaar tussen haakjes.

Normaal gesproken plaatst een potentiële koper een reactie direct bij de advertentie, maar deze keer kreeg ik een persoonlijk bericht via messenger. Een dame schreef: - Ik ben geïnteresseerd in dit garen, in bruin en abrikoos, en wil graag weten hoeveel er nog van beschikbaar is, voor welke breinaalden het geschikt is, maar ik ben zooo onzeker, hoeveel zou ik er van nodig hebben??? -

De meeste informatie stond gewoon in de advertentie, maar goed, sommige oudere mensen zijn bijna net zo'n ramp als ik op computer en mobiele telefoon, dus ik stuurde haar alles nog een keer toe.

Na wat heen en weer geschrijf over andere kleuren, aantallen en patronen, besloot ze toch die twee kleuren te kopen. Ik kreeg netjes het adres, in Stockholm, en prompt erachteraan iets mafs:

- Maar hoe ga ik dat betalen? Ik bestel altijd op rekening, en ik heb geen Swish (iets typisch Zweeds, waar je met je mobiel het bedrag overmaakt naar het telefoonnummer van de ander, het is allemaal gekoppeld aan je bankrekeningnummer), maar ik zal mijn bank eens bellen...-

Even later: - Nu heb ik al mijn (jawel!) banken gebeld, en welke bank ik ook kies, ze vragen allemaal een hoog bedrag voor het afhandelen van die betaling. Bovendien moet ik er dan met de táxi (...!) heen, en dan wordt het allemaal wel erg duur. Daarom werk ik ook vanuit huis. (...?)Kun je het niet als "postförskot" sturen? Het postkantoor ligt namelijk maar 5 minuten bij mijn huis vandaan.-

Ik weet niet hoe je dat in Nederland noemt, maar het is een vorm van verzending waarbij je je rekening aan de postbode betaalt als die het pakje komt brengen. Affijn, ik heb dat uitgezocht, en dat zou het lieve sommetje van 131 kronen kosten, terwijl ze voor 300 kronen had besteld. Bovendien moest ik dan eerst de portokosten zelf betalen, een vrachtbrief maken, kortom; ik was er van overtuigd dat dit niks zou worden. 

Al helemaal nadat ik haar facebookprofiel eens had bekeken. Toen merkte ik dat ik toch wel last heb van bepaalde vooroordelen, of hoe je dat in dit geval maar mag noemen... Als profielfoto een lief lachende dame op een balkon met overvolle bloembakken, met op de ene arm een klein zwart, vermoedelijk net geknipt, gewassen en geföhnd poedeltje, en op de andere arm een klein hagelwit, eveneens net geknipt, gewassen en geföhnd poedeltje. Vervolgens tientallen foto's van het witte poedeltje, met als commentaar: -Het zijn misschien wat veel foto's geworden (zeker te weten!), maar ik wil er zeker van zijn dat de mensen in RUSLAND waar het vandaan komt, goed kunnen zien hoe het met haar gaat.-

Begrijpen jullie de titel een beetje? Mijn fantasie begon weer eens overuren te draaien...

Uiteindelijk heb ik haar weer geschreven, en als enig alternatief geopperd, dat ze het bedrag in contanten in een brief tussen een dubbelgevouwen vel papier zou leggen, en me dat via de gewone post sturen. De dame was onmiddelijk helemaal opgelucht:

- Ach ja, dat heb ik al vaker gedaan, dan legde ik het in een stukje stof, en schreef op de envelop dat het om een textielmonster ging...- Even later kreeg ik een berichtje dat het geld was gepost, en of ik zo líef zou willen zijn om op het pakje te schrijven "Attentie: graag aan de DEUR afgeven!!" Dat was tot nu toe altijd gelukt, en soms waren het best grote pakketten geweest -

En zo geschiedde... 

Het textielmonster met inhoud kwam vanmiddag keurig met de post mee, de envelop voorzien van opschrift in koeieletters en een flink aantal uitroeptekens.

Morgenochtend inpakken, adresseren, en aan Richard meegeven om onderweg naar golfbaan of orkest bij het postagentschap in de dichtsbijzijnde supermarkt af te leveren.

Wat een aparte mensen zijn er toch!