Er zijn van die dagen, waarop de zon zo lekker schijnt...
Er zijn van die dagen, dat er geen zuchtje, maar dan ook geen zuchtje wind staat...
Er zijn van die dagen, wanneer er urenlang geen ander thuis is dan ik...
En dat zelfs de honden slapen...
Geen verkeer, zelfs geen mens, geen vogel te horen...
Ik zit al tijden op het trappetje voor de voordeur de tuin en het bos in te kijken, hoor alleen het gezoem van insecten...
Ik weet niet hoe lang ik daar al zit...
Langzamerhand begin ik me af te vragen of alles wel echt is,
of ik het zelf wel ben die daar zit,
of de wereld om me heen eigenlijk wel bestaat,
of ik zélf wel besta.
Of de tijd nog wel bestaat, of dat misschien plotseling alles is opgelost in een eeuwige tijd-loosheid.
...
Het antwoord op al die vragen is zo volkomen onbelangrijk.
...
Als de wereld op dit moment zou ophouden te bestaan, als ikzelf op dit moment zou ophouden te bestaan, dan zou ik dat volkomen normaal vinden.
...
Ik weet niet meer hoe, op wat voor manier ik weer terug in de werkelijkheid ben gekomen. Dat is ook volkomen onbelangrijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten