Nu de opera bezig is met een serie van 50 tot 100 voorstellingen van Les Miserables, betekent dat gewoonlijk week in week uit voorstellingen op woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag én zondag. Dan is een vrije maandag iets heerlijks. Bovendien heb ik geen winkel meer waar ik op maandag aan een nieuwe week begin, en aangezien de septembermaand nog steeds bakken en bakken vol met prachtig weer levert, namen we ook vandaag tijd voor een lange wandeling, samen met de honden. Zó vaak komt dat niet voor...
Vandaag vanuit Molkom, waar we een ronde van zo'n 10, 12, km maakten door bos en veld. Vol frisse moed op pad, het was al gauw te warm voor de trui...
Waar we vroeger langs konden, was nu een stuk van het pad afgezet, en stonden er koeien. Véél koeien. Teveel om daar met een stelletje kleine honden gewoon tussendoor te lopen. In de wei ernaast stonden drie paarden, daar hebben we de honden onder het schrikdraad door laten kruipen (blij dat we geen Pyrenese Berghonden hebben, zoals ik me ooit wenste...), we zijn er zelf tussendoor gekropen, en werden door de helft van de kudde koeien begeleid langs het hek.
Even verderop de lunch uit de rugzak gehaald. Ooit hebben we een opvouwbaar plastic waterbak bij een aanbieding van een nieuw soort hondenvoer gekregen - ik heb geen idee hoe vaak we die aanbieding zijn gaan kopen, want hándig dat die dingen zijn!
Omdat het wel een pittige wandeling was voor kleine pootjes, hebben we het laatste stukje van de boterhem met kaas samen gedeeld. Bij uitzondering. Hopelijk weet Asso dat ook...
Bij de laatste weilanden nog even deze prachtige stier gespot
en daarna door het bos terug naar de auto. Dat deze week officieel de herfst begint is eigenlijk alleen aan de kleuren buiten (en de frisse nachten) te merken.
We hadden nog een extra pauze nodig, want wat waren de pootjes van deze hond moe... De nieuwe ondervacht begint alweer te groeien, en dan een temperatuur van 20 graden... Het ging in de 1e versnelling, maar het ging...
Eenmaal thuis een bak brokjes met een geklutst eitje voor de viervoeters, een grote mok koffie voor ons, en nog even op de vlonder van de zon genieten - alsof het nog niet genoeg was.
En Asso? Die was zó moe, dat hij naast een stukje wortel in slaap viel, toen ik aan het koken was. En dát, lieve mensen, is pas moe!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten