donderdag 22 december 2016

De betere misser...

Na een gezamenlijke, gezellige en vooral geslaagde bakactie bij de buren,


 waar in december een glaasje glögg erbij hoort,


verdeelden we de "buit", en kreeg ik ook nogeens een paar kant-en-klare gordijnen mee naar huis. Er hoefde alleen maar een zoompje in. En al stond het heel wat beter dan de vergeelde en kapotgesleten vitrage-achtige flodders die er tot dan toe hingen, ik vond het toch wel jammer dat voor een dubbel raam een enkel gordijn hing. 


Dus ik dacht het gordijn verticaal in tweeën te knippen, ook daar weer een zoompje te maken, en dan zou er aan elke kant een mooi gordijntje hangen, wat dan bovendien nog wat van de tocht tegen zou houden. Een half uurtje werk. Hóógstens. Dat was tenminste het plan...

Het knippen ging prima, het zomen ook, maar toen ik het eerste gordijntje weer op de roede wilde rijgen, bleek ik de daarvoor bestemde tunnel dichtgezoomd te hebben. Dat dacht ik tenminste, dus tunnel vrij gemaakt, gordijntje opgehangen, en tot de ontdekking gekomen dat gordijntje nummer twee op de plaats van de vermeende dichtgezoomde tunnel plotseling een dúbbele, ook dichtgezoomde, tunnel bleek te hebben... Vreemd, heel vreemd.  Gordijntje nummer één weer van de roede gehaald, en naast gordijntje nummer twee gelegd, en ja hoor, ik bleek het gordijn niet verticaal, maar horizontaal doorgeknipt te hebben... Mooi verpest dus. 

Uiteindelijk bleek dit een misser te zijn die bijzonder goed uitpakte, want toen ik een anderhalf uur later klaar was met allerlei naden lostornen en nieuwe naden stikken, en de gordijntjes allebei netjes op de roede hingen, bleken ze niet alleen perfect te passen, maar ook nog eens een veel betere lengte te hebben dan oorspronkelijk het geval was.


Voortaan word ik waarschijnlijk toch wel wat voorzichtiger met "zo op het oog" en "even" iets te willen oplossen! Dat is in elk geval mijn plan...

zaterdag 17 december 2016

Even snel koekjes bakken???

We zijn niet op de torp gaan wonen om haast te hebben. 
Het was dus niet zo verwonderlijk dat het eerste bakblik koekjes van vanochtend rechtstreeks het afval in kon: 


Ik hád het kunnen weten, want al gaat brood bakken en grote stukken vlees langzaam in de houtoven garen en pizza bakken en boterkoek bakken prima, het waren om te beginnen al de allereerste koekjes die ik in de houtoven maakte. Bovendien was het een recept wat ik nooit eerder had gehad. Verder vond ik het koud in de keuken, dus ik had het fornuis flink volgepropt met klein hout én het luchtrooster helemaal open staan, omdat de oven van niks naar 175 graden moest. Zoiets kán niet "even snel", dus toen ik na krap 10 minuten de eerste bakplaat uit het midden van de oven haalde, kwam de rook me al tegemoet. De temperatuur was inmiddels al ruim 200 graden... En 22 graden in de keuken.


Met de tweede bakplaat is het een stuk beter gegaan. Geen nieuw hout meer in het fornuis, en op de onderste richel slechts 8 minuten. Hier kom ik het weekend wel mee door! 

Ik vond ook nog een zakje amandelmeel - eens kijken wat we daar mee kunnen, want na de middagronde met de honden is de keuken wel weer voldoende afgekoeld, denk ik...



donderdag 15 december 2016

Maan-landschap, en géén stroom...

Gisteravond kon ik niet slapen. Niet om elf uur, en ook niet om twaalf uur. Toen bedacht ik dat iemand me ooit een doosje anijsstaafjes had gegeven, en ik ging in de keuken op onderzoek uit. Snel gevonden, en anijsmelk gemaakt. 
Buiten was het zó ontzéttend licht! Volle maan, geen wolkje aan de lucht, dus ik deed de lichten uit, de gordijnen open, en ging op de keukenbank zitten genieten: Een enórme maan verlichtte het hele besneeuwde landschap, de rijp glinsterde op alle takjes en blaadjes, en je zou bijna diamanten gaan rapen, zo twinkelden de sneeuw- en ijskristallen je tegen. De stammen van de berken lichtten wit op, en zelfs het tuinhekje wierp lange schaduwen. Geen straatlantaarns die de idylle lokaal staan te verstoren, je zou zelfs zonder zaklantaarn een wandeling kunnen maken, jammer dat Richard niet thuis was. Ook jammer dat de camera van mijn mobiel het niet snapte, mijn pogingen leverden alleen zwarte vlakken op, helaas.

Vanochtend kon ik nog net een mok koffie maken, voordat de stroom uitviel. Terwijl ik op de bovenverdieping met de zaklantaarn de stoppen in de kast stond te bestuderen realiseerde ik me, dat het niet alleen in de keuken donker was. Ook de slaapkamers, de badkamer, de buitenlichten bij schuur en gastenhuisje waren donker. De overloop en de woonkamer idem dito. Aangezien het buiten 10 graden vroor, ging ik er vanuit dat het net tijdelijk overbelast was doordat iedereen tegelijkertijd de verwarmingen opdraaide om die tijd. Alles is electrisch of op hout, in Zweden. Geen gas. 

Dus ik ging eerst maar eens een eind met de honden lopen, een praatje maken met het paard van de buren, en onderweg kwam de buurman me achterop rijden: hij was zo vroeg op de ochtend al voor niets naar Molkom gereden om bloed te laten prikken, maar ook dáár was de stroom uitgevallen, dus hij kon weer rechtsomkeerd maken. Er bleek in Molkom brand geweest te zijn in een kelder, waardoor ook een electriciteitskastje averij had opgelopen. Dat kon weleens wat langer gaan duren...

Zonder stroom werkt het electrisch element niet wat er voor zorgt dat het water in de radiatoren op 35 graden blijft, dus het was in dat uurtje dat ik weg was in de keuken afgekoeld tot een krappe 15 graden. Direct het fornuis aangemaakt, en dan zijn kamer en keuken al snel warm. De buren kwamen water halen: wij zijn de enigen in het dorp waar het water door zwaartekracht uit de kraan komt. Tegen de tijd dat ik klaar was met brood bakken en het hele huis heerlijk rook, gingen alle lampen weer aan. Toch wel fijn als je de rest van de klussen niet bij kaarslicht hoeft te doen!


dinsdag 13 december 2016

De eeuwige jachtvelden...

Eerst even een waarschuwing voor het "ieeehhh-effect" van de foto's, maar zo is het leven (nou ja...) op en rond de torp nu eenmaal...

Afgelopen voorjaar kwam er een compleet skelet onder de sneeuw vandaan. Ik zag het plotseling tijdens een ronde die we met de honden relatief vaak maken, maar het moet er al heel lang gelegen hebben, want het was helemaal schoon en kaal, al vonden Asso en Gaia het wel erg interessant ruiken. Bij nader beschouwing moet het van een ree geweest zijn, en waarom ik er toen geen foto van heb gemaakt weet ik niet - alhoewel, wat moet je met zo'n foto, die durfde ik toch niet in de blog te gebruiken. Stel je voor, de reacties die je dan krijgt... Achteraf heb ik daar een beetje spijt van, want inmiddels is er alleen nog maar dit van over:



Er waren duidelijk nog geïnteresseerden, want het skelet werd steeds kleiner, steeds ontbrak er weer iets, en de verschillende onderdelen lagen tientallen meters verder. Tot ze helemaal verdwenen. Schoon op. Een wandelaar doet zoiets niet.

Zoals ik al eens schreef, hebben we veel sporen gevonden, telkens als er verse sneeuw lag, en de nieuwe buurman (waarmee we langere wandelingen maken wanneer hij hier het weekend is met zijn hondje) heeft al die sporen op de kaart aangegeven. In het linker gedeelte liepen we tien dagen terug - die wandeling van de foto's van de mooie uitzichten op facebook. Daar zagen we sporen in 3 of 4 verschillende groottes, plus een héél groot spoor. Sindsdien houdt hij zijn hondje aangelijnd, al luistert ze héél erg goed. Want een paar weken eerder vond hij op de plek van het kruisje


deze elandstier:


Tack Erik Svärd, att jag fick använda dina kort!




zaterdag 10 december 2016

Te glad voor de strooiwagen.

Vandeweek ging ik mijn nieuwe bril ophalen in de stad. Vlak voordat ik op pad ging belde de buurvrouw: of ik zin had in een lange wandeling? Jawel, maarre... Ze waarschuwde me voor het weer, en ik moest bellen als ik terug op de torp was. Ja, dat weerbericht had ik ook gezien, het zou in de loop van de ochtend gaan regenen, en de temperatuur zou stijgen naar 8 graden. De vorige avond hadden we 10 graden vorst, dus dat is een uitstekende formule voor problemen op de weg...

Ik vertrok bij -2, leverde de honden af in Molkom, in de stad was het na opticien en bibliotheek +3, het was nog steeds droog, dus zonder problemen terug naar Molkom. Trouwens, de grotere wegen waren gestrooid met zand en zout, én we hebben weliswaar oude, maar nog steeds prima winterbanden. Met van die spijkertjes, want dat heb je op het platteland wel nodig.

's Middags dolle pret tijdens het breicafé, waar we gedobbeld hebben om Kerstkadootjes,

  

garnalenbroodjes gegeten,

Bildresultat för räksmörgås

en ook nog wel wat gehandwerkt hebben.
De laatkomers meldden al dat het glad was, en precies op het moment dat ik in de auto stapte om de honden op te halen en naar huis te rijden, ging de telefoon. Dezelfde buurvrouw van vanochtend: of ik alweer op de torp was? Nee? Ooooo, wat goed, nee, ik mocht ábsólúút níet naar huis komen, want er was in het dorp beneden níet te rijden: 

Ze had bezoek gehad van een kennisje "van beneden", en die was op weg naar huis eerst dwars op de weg komen te staan, en daarna half in de greppel beland. Dus ze stonden nu op de strooiwagen te wachten. Ik snapte aanvankelijk het verband niet, maar de strooiwagens in Zweden komen onderweg nogal eens auto's tegen die terug op de weg geholpen moeten worden, vandaar. Aangezien de honden bij de favoriete buren waren, en de favoriete buurvrouw ook net van het breicafé vandaan kwam, was een overnachtingsplaats snel geregeld, hebben we pizza gebakken, en 's avonds nog een tijdje zitten weven:


De strooiwagen, hoorde ik toen ik de volgende dag thuiskwam, kwam pas tegen half acht opdagen: die was zelf onderweg bijna van de weg geraakt...

En wij maar denken dat ze in Zweden wel wat gewend zijn!


maandag 5 december 2016

Sinterklaas...?? Dat is waar ook!

Het duurde vandaag een hele tijd voordat ik tot de ontdekking kwam dat het vandaag pakjesavond is. In Nederland. Niet in Zweden, vandaar. Bovendien was ik de hele dag alleen thuis met de honden, en er komt ook de rest van de dag niemand thuis: gisteren hebben de honden en ik Richard naar het station gebracht, want hij ging een weekje naar Nederland om zijn moeder op te zoeken. 

Zodoende was vandaag een dag voor de huishoudelijke klusjes, en omdat het buiten een supersaaie grijze dag was besloot ik de doos met Kerstversiering te inspecteren. Dus nu is de boom versierd, de krans hangt aan de voordeur, en voor de rest ben je eigenlijk snel klaar met een klein huis - amper plaats om kaarsen neer te zetten. Daarna lekker het houtfornuis aan voor de behaaglijkheid, en straks met de honden op de bank met een stapel boeken en een muziekje.


De chocoladeletter die ik vanuit Nederland meekreeg heb ik lekker helemaal alleen opgegeten!


vrijdag 2 december 2016

Het Kunstenaarshuis.

Het Kunstenaarshuis, dat is niet ons huis, want ons huis wordt nog steeds Dahlmans genoemd. Het Kunstenaarshuis heeft zijn bijnaam pas recentelijk gekregen, en dat is als volgt gegaan:


 Schuin aan de overkant van "onze" leemweg ligt een huis wat wel Het Deense Huis genoemd wordt: de eigenaar woont een aantal Zweedse mijlen hiervandaan, wil het eigenlijk verkopen, maar omdat de Denen die er belangstelling voor hadden bekend stonden als lieden die op elke ree schieten die ze maar tegenkomen, vroeg de eigenaar zo'n belachelijk hoge prijs, dat de koop niet doorging. Een huurder woonde er ooit, met zijn vriendin. Iets verder de helling op staat bovenstaande torp, en daar ging hij vaak zitten schilderen. Vandaar de naam. Toen de relatie met zijn vriendin stuk liep, trok hij er tijdelijk helemaal in (ze heeft hem volgens zeggen letterlijk het huis uit gezet, en al zijn spullen achter hem aan naar buiten gegooid). Hij tapte een electrisch leidinkje af vóór het meterkastje, wat uiteraard vrij snel ontdekt werd door de meteropnemers die in die tijd zelf nog kwamen meten. Uiteindelijk zijn beiden met de noorderzon vertrokken, en worden zowel het Deense als het Kunstenaarshuis schromelijk verwaarloosd.


Nu er gisteren wat sneeuw was gevallen, én vandaag de zon prachtig scheen, zijn Richard en ik er een kijkje gaan nemen. Met een oude oven als opstapje en door de ene overgebleven buitendeur (hoe verdwijnt zo'n halve deur eigenlijk?) kwamen we in het mini-halletje, waar nog een oude jas aan een spijker hing. In de keuken lage kastjes. Geen water. Geen afvoer. In het kamertje ernaast alleen een bed en een stoel.

     

Oorspronkelijk werd het huisje Larsstugan genoemd, het huisje van Lars. Daar woonden Lars en Mari Förnell, nadat het ergens in de 19e eeuw was gebouwd. Er moet een houtschuurtje gestaan hebben ook, en er was een buitentoilet, maar daar is niets meer van over. Gekookt en gestookt werd er in die jaren op open vuur. Het fornuisje wat er nu roestig mooi staat te wezen was indertijd heel modern...

      

Lars en Mari waren de ouders van Johan en Aron, die er na het overlijden van hun ouders bleven wonen. Aron was schoenmaker, zijn broer Johan marskramer. Johan sneed houten lepels, die hij verkocht als één van zijn waren. 

Hoe we dat allemaal weten? Onze lieve Alma Dahlmans heeft met de plaatselijk volkskundige vereniging alle bebouwing in de streek in kaart proberen te brengen. Plus alle informatie die in die tijd (jaren 80 van de vorige eeuw) toegankelijk was. Het resultaat is verzameld in een map met stencils, die ons overhandigd werd toen we onze torp kochten. Want die map hoort bij de torp. Gelukkig maar, want wat daar allemaal instaat!