Het Kunstenaarshuis, dat is niet ons huis, want ons huis wordt nog steeds Dahlmans genoemd. Het Kunstenaarshuis heeft zijn bijnaam pas recentelijk gekregen, en dat is als volgt gegaan:
Schuin aan de overkant van "onze" leemweg ligt een huis wat wel Het Deense Huis genoemd wordt: de eigenaar woont een aantal Zweedse mijlen hiervandaan, wil het eigenlijk verkopen, maar omdat de Denen die er belangstelling voor hadden bekend stonden als lieden die op elke ree schieten die ze maar tegenkomen, vroeg de eigenaar zo'n belachelijk hoge prijs, dat de koop niet doorging. Een huurder woonde er ooit, met zijn vriendin. Iets verder de helling op staat bovenstaande torp, en daar ging hij vaak zitten schilderen. Vandaar de naam. Toen de relatie met zijn vriendin stuk liep, trok hij er tijdelijk helemaal in (ze heeft hem volgens zeggen letterlijk het huis uit gezet, en al zijn spullen achter hem aan naar buiten gegooid). Hij tapte een electrisch leidinkje af vóór het meterkastje, wat uiteraard vrij snel ontdekt werd door de meteropnemers die in die tijd zelf nog kwamen meten. Uiteindelijk zijn beiden met de noorderzon vertrokken, en worden zowel het Deense als het Kunstenaarshuis schromelijk verwaarloosd.
Nu er gisteren wat sneeuw was gevallen, én vandaag de zon prachtig scheen, zijn Richard en ik er een kijkje gaan nemen. Met een oude oven als opstapje en door de ene overgebleven buitendeur (hoe verdwijnt zo'n halve deur eigenlijk?) kwamen we in het mini-halletje, waar nog een oude jas aan een spijker hing. In de keuken lage kastjes. Geen water. Geen afvoer. In het kamertje ernaast alleen een bed en een stoel.
Oorspronkelijk werd het huisje Larsstugan genoemd, het huisje van Lars. Daar woonden Lars en Mari Förnell, nadat het ergens in de 19e eeuw was gebouwd. Er moet een houtschuurtje gestaan hebben ook, en er was een buitentoilet, maar daar is niets meer van over. Gekookt en gestookt werd er in die jaren op open vuur. Het fornuisje wat er nu roestig mooi staat te wezen was indertijd heel modern...
Lars en Mari waren de ouders van Johan en Aron, die er na het overlijden van hun ouders bleven wonen. Aron was schoenmaker, zijn broer Johan marskramer. Johan sneed houten lepels, die hij verkocht als één van zijn waren.
Hoe we dat allemaal weten? Onze lieve Alma Dahlmans heeft met de plaatselijk volkskundige vereniging alle bebouwing in de streek in kaart proberen te brengen. Plus alle informatie die in die tijd (jaren 80 van de vorige eeuw) toegankelijk was. Het resultaat is verzameld in een map met stencils, die ons overhandigd werd toen we onze torp kochten. Want die map hoort bij de torp. Gelukkig maar, want wat daar allemaal instaat!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten