Vandeweek ging ik mijn nieuwe bril ophalen in de stad. Vlak voordat ik op pad ging belde de buurvrouw: of ik zin had in een lange wandeling? Jawel, maarre... Ze waarschuwde me voor het weer, en ik moest bellen als ik terug op de torp was. Ja, dat weerbericht had ik ook gezien, het zou in de loop van de ochtend gaan regenen, en de temperatuur zou stijgen naar 8 graden. De vorige avond hadden we 10 graden vorst, dus dat is een uitstekende formule voor problemen op de weg...
Ik vertrok bij -2, leverde de honden af in Molkom, in de stad was het na opticien en bibliotheek +3, het was nog steeds droog, dus zonder problemen terug naar Molkom. Trouwens, de grotere wegen waren gestrooid met zand en zout, én we hebben weliswaar oude, maar nog steeds prima winterbanden. Met van die spijkertjes, want dat heb je op het platteland wel nodig.
's Middags dolle pret tijdens het breicafé, waar we gedobbeld hebben om Kerstkadootjes,
garnalenbroodjes gegeten,
en ook nog wel wat gehandwerkt hebben.
De laatkomers meldden al dat het glad was, en precies op het moment dat ik in de auto stapte om de honden op te halen en naar huis te rijden, ging de telefoon. Dezelfde buurvrouw van vanochtend: of ik alweer op de torp was? Nee? Ooooo, wat goed, nee, ik mocht ábsólúút níet naar huis komen, want er was in het dorp beneden níet te rijden:
Ze had bezoek gehad van een kennisje "van beneden", en die was op weg naar huis eerst dwars op de weg komen te staan, en daarna half in de greppel beland. Dus ze stonden nu op de strooiwagen te wachten. Ik snapte aanvankelijk het verband niet, maar de strooiwagens in Zweden komen onderweg nogal eens auto's tegen die terug op de weg geholpen moeten worden, vandaar. Aangezien de honden bij de favoriete buren waren, en de favoriete buurvrouw ook net van het breicafé vandaan kwam, was een overnachtingsplaats snel geregeld, hebben we pizza gebakken, en 's avonds nog een tijdje zitten weven:
Ik vertrok bij -2, leverde de honden af in Molkom, in de stad was het na opticien en bibliotheek +3, het was nog steeds droog, dus zonder problemen terug naar Molkom. Trouwens, de grotere wegen waren gestrooid met zand en zout, én we hebben weliswaar oude, maar nog steeds prima winterbanden. Met van die spijkertjes, want dat heb je op het platteland wel nodig.
's Middags dolle pret tijdens het breicafé, waar we gedobbeld hebben om Kerstkadootjes,
garnalenbroodjes gegeten,
en ook nog wel wat gehandwerkt hebben.
De laatkomers meldden al dat het glad was, en precies op het moment dat ik in de auto stapte om de honden op te halen en naar huis te rijden, ging de telefoon. Dezelfde buurvrouw van vanochtend: of ik alweer op de torp was? Nee? Ooooo, wat goed, nee, ik mocht ábsólúút níet naar huis komen, want er was in het dorp beneden níet te rijden:
Ze had bezoek gehad van een kennisje "van beneden", en die was op weg naar huis eerst dwars op de weg komen te staan, en daarna half in de greppel beland. Dus ze stonden nu op de strooiwagen te wachten. Ik snapte aanvankelijk het verband niet, maar de strooiwagens in Zweden komen onderweg nogal eens auto's tegen die terug op de weg geholpen moeten worden, vandaar. Aangezien de honden bij de favoriete buren waren, en de favoriete buurvrouw ook net van het breicafé vandaan kwam, was een overnachtingsplaats snel geregeld, hebben we pizza gebakken, en 's avonds nog een tijdje zitten weven:
De strooiwagen, hoorde ik toen ik de volgende dag thuiskwam, kwam pas tegen half acht opdagen: die was zelf onderweg bijna van de weg geraakt...
En wij maar denken dat ze in Zweden wel wat gewend zijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten