vrijdag 1 september 2017

Op kamers bij de koning.

Vanochtend om 6 uur vertrok Chris (Eva's vriend) weer naar Stockholm om de Zweedse koning te bewaken.

Bildresultat för drottningholm vakt

Niet naar de gebouwen midden in de stad, waar toeristen dagelijks flauwe foto's maken én genieten van de hele ceremonie van het wisselen van de wacht - al heeft hij daar ook wel wacht gelopen. Deze keer is hij voor drie maanden aangesteld op Drottningholm zelf, waar de koninklijke familie woont. 

Bildresultat för drottningholm vakt

Toen Chris een jaar of drie geleden zijn baan op Gardermoen (de luchthaven bij Oslo) opzegde om dichter bij Eva te kunnen wonen, was het niet zo eenvoudig om ook werk in de buurt te vinden. Uiteindelijk heeft hij een soort oriëntatietraining van drie maanden bij defensie gedaan, en daar was men zó over hem te spreken (leidinggevende talenten), dat hij aansluitend een contract voor 6 maanden voor de vervolgopleiding aangeboden kreeg, en daarna een contract van acht jaar mocht ondertekenen. Het wachtlopen is een erebaan, die je gewoonlijk, als je geluk hebt, twee weken krijgt. Momenteel loopt hij weer wacht, een hele drie maanden lang...

Bildresultat för drottningholm vakt

Dat betekent ingekwartierd zijn in de kazerne bij Drottningholm - en daar een week lang 24 uur per dag beschikbaar/oproepbaar zijn, vergelijkbaar met een arts die zowel nacht- als weekenddienst heeft. Daarna een week vrij ter compensatie. 

De afgelopen week was hij in Karlstad, samen met Eva bij zijn moeder gelogeerd, voordat Eva voor 15 weken naar Praag vertrekt voor de studie. Dat Chris in Halmstad werkt, en Eva in Jönköping studeert was niet echt hun idee van dichter bij elkaar wonen, maar nadat Eva terugkomt uit Praag komt dat helemaal goed: per 1 november krijgen ze de sleutel van een appartement in Halmstad, vanwaaruit Eva haar laatste semester van de studie gaat doen! We zijn zó blij voor ze! 


- de foto's vond ik via google, hopelijk doe ik daar de auteursrechten geen geweld mee aan...-

donderdag 31 augustus 2017

Beer in de krant.

We hebben een paar frisse nachten gehad, en dat levert 's ochtends vroeg telkens weer de prachtigste plaatjes op:


Richard maakt dankbaar gebruik van het mooie nazomerweer door op zijn vrije dagen vroeg af te slaan op de golfbaan. Op de terugweg een korte stop bij de supermarkt voor de boodschappen, en bij de kassa even een snelle blik op de krantenkoppen. Vorige week toch wel bijzonder nieuws:

In de bossen ten noorden van Deje is een man een beer tegengekomen. De man bleef rustig, de beer was rustig (en zag er volgens de man prima uit), beiden vervolgden zonder incidenten hun weg. Het punt is nu: wij wonen ten noorden van Deje, en eerlijk gezegd ook best wel in bossen...

Nu hebben we altijd gedacht dat beren niet zuidelijker dan het absolute noorden van de provincie Värmland voorkomen. Dat werd tenminste altijd gezegd, en ik weet nog dat ik ooit schreef dat bij ons "om de hoek" bij Björnvålsfallet zo'n 150 jaar geleden de laatste beer van de buurt werd geschoten. Blijkbaar wordt het tijd om die informatie aan te passen!
Bildresultat för vart finns björnar i värmland
Een ander nieuwtje heb ik ook nog: ik ben "mijn" eerste wolf tegengekomen. Ja, ik weet het, daar kun je na zo'n beer amper meer mee aankomen qua sensatiegehalte, maar het was toch wel één van de hoogtepunten van mijn zomer! Vorige maand, op een vroege zondagochtend, toen ik het pad voorbij Björnvålsfallet afliep met de honden, kwam er een meter of 50 voor ons plotseling een wolf van links uit het bos het pad oplopen, zag ons, draaide om, en verdween weer op dezelfde plek. Hij was niet zo groot als ik me had voorgesteld, misschien een jong dier van vorig jaar, donkergrijs op de rug, met een lichtgrijze buik. Prachtig! De honden deden alsof ze hem niet zagen, wat ik bijzonder verstandig van ze vond. Voor de zekerheid ben ik na een paar seconden toch maar rustig omgedraaid en naar huis gewandeld... Een dag of tien later liet buurman Erik me een foto zien van een elandkadaver, niet ver van die plek. Vermoedelijk stoorden we het beest bij het ontbijt...

dinsdag 29 augustus 2017

Eekhoornbroodjes!


We voelden ons de afgelopen twee zondagen net goudzoekers: na een paar weken met afwisselend regen en zon, schieten eekhoorntjesbrood en cantharellen letterlijk als paddestoelen uit de grond. Zondag vonden we, op zoek naar cantharellen, zóveel eekhoorntjesbrood, dat we in het bos al de eerste grote schoonmaak hielden, omdat we nog niet eens op de helft van de wandeling waren, terwijl de rugzakken al vol zaten.


We kwamen thuis met paddestoelen in zeer verschillende formaten,

 


  

en voordat ze werkelijk als maaltijd op ons bord konden


waren we nog wel even bezig:


Maar uiteindelijk lukte het allemaal wel, en stonden we voor de zware keus, of we pasta met cantharellen, of pasta met eekhoorntjesbrood in roomsaus zouden eten... We kozen voor twee dagen pasta, de rest ligt nu in de vriezer.


Wetend dat er vele tientallen soorten eetbare paddestoelen bestaan, maar dat je sommige maar eens in je leven kunt eten, omdat ze hartstikke giftig zijn, hebben we er met de volgende soorten mee volstaan ze te fotograferen. Dan slaan we de boeken er eerst een paar keer op na, om vervolgens na de pluk nog een aantal buren te raadplegen...

 

 









vrijdag 18 augustus 2017

Een heel eigen interpretatie

Ronja heeft veel energie. Héél véél energie. Het afgelopen voorjaar hadden we al een rugzakje voor haar gekocht, om de wandelingen wat zwaarder te maken, want loslopen is er tijdens de zomermaanden niet bij: alle jonge dieren in de natuur moeten worden beschermd tegen onopgevoede, niet-luisterende honden, dus daar is een wet voor gemaakt. Volgende week mogen ze weer los.

Dat rugzakje wordt af en toe als handtas gebruikt, en daarom hóndtas genoemd:


Op de hondenschool wordt nog steeds veel geleerd, zowel door de honden als door mij. Trainster Annica ziet Ronja wel wedstrijdjes doen, en vóór de zomer begon ze met wat voorbereidende oefeningen.


Ronja moet bijvoorbeeld met de voorpootjes op een opstapje, en dan is het de bedoeling dat ze met de achterpootjes rond het opstapje loopt. Bij de tweede keer oefenen, thuis, kregen we dit:


Bij navraag op de laatste les was het kommentaar: je moet de snoepjes/beloningen wat lager houden, dan heeft ze niet het gevoel dat het een klim-oefening is. Dat helpt. Soms.


Van Annica kregen we de tip van een hondensporthal bij Karlstad, waar ook allerlei lessen en cursussen gehouden worden. Je kunt zelfs de hele hal boeken wanneer je in alle rust wilt trainen, en dat is voor ons, met drie honden om in de gaten te houden, wel heel fijn! En ze worden er zo héérlijk moe van! 



Nu wil het "toeval", dat ook die trainster in Ronja een wedstrijdhondje ziet... En ik moet zeggen, dat ze inderdaad supersnel is. Maar of we werkelijk zóveel gaan trainen dat we wedstrijdjes gaan doen? Ik vraag het me af. In ieder geval hebben we lol met ons allen!






vrijdag 23 juni 2017

Drama Queen

Dit was een tijdlang de standaardhouding van Ronja wanneer je probeerde haar een halsbandje om te doen...


Inmiddels heeft ze geleerd dat er niet veel leuks gebeurt als ze niet eerst netjes gaat zitten (en op haar beurt wachten), dus dan komt de restenergie er ná de wandeling uit in de vorm van een kleine reorganisatie van de kleden in de woonkamer, om vervolgens in slaap te vallen.


Dat we haar ook weleens Ma Flodder noemen is niet zo vreemd, en in dat kader ook niet het feit dat we besloten haar te laten steriliseren... Omdat Gaia zich duidelijk niet fijn voelt wanneer ze loops is, besloten we haar dan ook meteen maar te laten helpen. Het mag dan een mooi rashondje zijn, maar zomaar even een nestje? En dan goede adressen voor die pups vinden? En, erger nog, áfstand van die pups te moeten doen na  acht weken? Nee, dat zagen we niet zitten...


Dus de beide dames werden maandag naar de dierenkliniek gereden, waar Ronja blijkbaar al meteen de bijnaam Drama Queen kreeg. Dat verbaast ons niks: bij het ophalen ging ze languit in de gang, drie keer om haar as, om vervolgens weer volle vaart vooruit te spuiten. Jaja, dat moet dan 10 dagen rustig aan de lijn lopen, niet zelf in of uit de auto springen, niet rennen, klauteren, of met andere honden spelen... Ik moet zeggen, dat dat absoluut niet te doen was: met enige regelmaat piepte ze luidkeels, om vervolgens als een kanonskogel door de kamer te schieten, en na een paar rondjes zich met een sprong van 2 meter op onze schoot te storten... Niet rennen? Niet springen? Hoezo? Omdat ze zo vreselijk krabde kreeg ze in de kliniek een soort rompertje aan, zodat ze inmiddels haar volgende bijnaam heeft gekregen: Miss Buster, vanwege de opdruk op de body. Rest me alleen nog te vermelden dat ze in deze dagen geleerd heeft op drie poten te lopen terwijl ze zich met de andere poot krabt. 
Ondanks dat alles geneest de wond best goed!


Gaia is eigenlijk een voorbeeldige patiënte, die zich ongevraagd niet beweegt. We hadden instructies om de eerste avond voorzichtig te zijn met eten en drinken omdat ze nog wat misselijk zouden kunnen zijn, maar bij Gaia kregen we er de volgende ochtend met de beste wil van de wereld nog niks in. Met een theelepeltje water naar binnen wringen was het, maar uiteindelijk nam ze wel een half Frolicje. En na 10 minuten nog eentje. Zelfs geen stukje gekookt ei, geen kaas, niks. Een likje yoghurt wel gelukkig, en na twee dagen kwam het allemaal goed. Maar ja, die stomme kap op je kop! Je kunt niet eens je eigen wond schoonmaken. Als het vrouwtje de kap heel even af doet, omdat ze hoopt dat je zelf uit je bakje gaat eten, dán moet je snel zijn, want voor je er erg in hebt, heb je de kap weer op je kop... 


Dus madam drinkt water uit een glaasje, en is drie dagen lang met de hand gevoerd...


Het beste gaat het nog met de rust wanneer er iemand midden op de bank gaat zitten, met aan elke kant een hond. Zodoende schiet het lekker op met mijn breiwerk!

En Asso krijgt elke dag een privé-wandeling met één van ons, waar hij zwáár van geniet! Het is maar goed dat Richard na het project in Noorwegen een hele week vrij heeft...











dinsdag 20 juni 2017

Recepten van de torp

Brandnetelthee, goed tegen hooikoorts. Er groeit er genoeg van, tussen de frambozenstruiken, dus nu drinken we het vers, maar ondertussen ligt er een portie te drogen ''voor vandewinter''. Dan nog was er over, dus dat werden roergebakken brandneteltoppen met knoflook en worstjes. 


De eerste oogst majoraan om te drogen: lekker in Italiaanse gerechten! En in bonenschotels.


Seringendiksap:

Pluk 40-60 trossen paarse of blauwe seringenbloemen, en leg ze een tijdje op witte doeken, zodat eventuele beestjes een veilig heenkomen kunnen zoeken.


Knip de stelen er zo goed mogelijk af, 
en los ondertussen 2 kilo suiker op in 2 liter kokend water.
Rasp de schil van 2 citroenen en een limoen, pers ze uit,
en voeg dat toe samen met
50 gram citroenzuur.

       

Dan kunnen de bloemetjes erbij.
Laat dat in een afgedekte pan afkoelen, 
zet het 3 tot 4 dagen op een koele plaats, roer af en toe om,
zeef daarna de bloemetjes eruit,
en giet het diksap in schone flessen. 
Het blijft niet zo héél erg lang goed in de koelkast, 
maar invriezen gaat prima!

Zevenbladpesto:

Als er nog geen basilicum is, pluk je een liter zevenblad (of brandneteltoppen of peterselie).
Daarbij: 1 dl bieslook (of extra knoflook),
1 dl zonnepitjes,
2 dl olijfolie (of een andere lekkere olie),
2 (minstens) teentjes knoflook,
2 dl grofgeraspte parmezaanse kaas, 


Grondig mengen met de staafmixer of in de blender, en in schone potjes in de koelkast bewaren - als het zover komt.
Ook dit is uitstekend in te vriezen (mocht je erg veel onkruid in de tuin hebben...)

maandag 19 juni 2017

Rondom het examen

Omdat Richard met het orkest in Noorwegen was, mochten de honden de dagen rond het examen uit logeren. Asso en Gaia in Molkom, bij de favoriete buren, Ronja bij Erik en Elli, waarmee ze heerlijk lange wandelingen kon maken, en vanwege het mooie weer ook is gaan zwemmen:


Terwijl Marina zich op het conservatorium voorbereidde op het examen, en in afwachting van oma's aankomst op de luchthaven, bracht ik de ochtend door in de Glyptotheek, één van de grotere musea in Kopenhagen. Veel Degas en Meunier, veel Deense kunstenaars uiteraard, teveel kunst zoals gewoonlijk, dus ik paste mijn aloude truc toe: wandel door de zalen, en neem uitgebreid de tijd voor de eerste 5 tot 10 kunstwerken die je raken. En zeg nu zelf, is deze kleine gewonde cupido met zijn verbandje om de elleboog niet aandoenlijk:


Mijn andere favoriet:


Het gebouw zelf mocht er overigens ook zijn...


Ontbijt op het conservatorium,


en toen iedereen weer thuis was: uitrusten! Bij geen van de honden zat er erg veel beweging in, een hele dag lang...