zaterdag 10 februari 2018

Honden-wel-en-wee

Asso weet van geen ophouden, als het om spelen en raggen en druk doen gaat. Onbesuisd is hij ook nog eens, dus deze kleine brokkenpiloot heeft het nodige boven op zich gekregen in zijn 6-jarige leventje: alles van gordijnrails tot plantenpotten. Het afgelopen jaar loopt hij nogal al eens wat stijfjes, of komt hinkelend de tuin uit na weer eens veel te lang achter ballen en ringen aangerend te zijn. Of spechten. Of de kat van de buren. Om maar wat te noemen...

Dus ik was heel blij om te zien dat er in de hondensporthal een cursus hondenmassage en -stretching gegeven zou worden. Een hele zaterdag waren we daar. Aanvankelijk leek hij helemaal geen spieren op zijn ruggetje te hebben, maar alleen maar botjes...





maar naarmate de ochtend vorderde veranderden de 'botjes' toch geleidelijk aan in spiertjes. Een bepaald gedeelte van zijn ruggetje leek pijn te doen, dus daar kan ik de komende tijd voorzichtig mee aan de gang. Nog twee andere honden thuis om op te oefenen, maar Asso heeft het wel het hardst nodig, geloof ik.


Na de lunch was het tijd voor stretching. Dat ging prima. Niks mis mee!



Die avond hadden we een heerlijk ontspannen hondje op de bank liggen. Hij hoefde niet eens meer te raggen!



Onze Ronja Roversdochter is gisteren weer gewassen en geknipt. Toch weer een stuk korter dan de bedoeling was, maar haar vacht vervilt onmiddelijk, als je niet dagelijks borstelt. En aangezien ik de afgelopen twee weken niet zoveel energie had, had ik dat in die periode maar een paar keer globaal gedaan... 



Zodat we madam maar lekker onder een sjaal of dekentje leggen om bij te komen van de schrik. Gelukkig is het geen -20 meer, zoals begin van de week... Ze springt trouwens de wandelingen toch 5 x heen en weer, zonder maar een moment te bibberen, dus ze lijdt er niet heel erg onder. Behalve dat ze een berehonger heeft. Een appeltje delen met het baasje helpt in ieder geval tegen de lékkere trek!



Daarna lekker slapen bij Gaia op de bank, in afwachting van het aangroeien van de vacht:



Ondertussen hebben we besloten dat we haar toch wel elke 3 maanden naar de hondentrimster doen. Al hoefde ze niet zo kort geschoren te worden als 5 maanden geleden, mijn pogingen om het zelf met schaar en borstel een beetje bij te houden zijn overduidelijk mislukt. Je heet Ronja Roversdochter of niet... Dan wil je er toch niet als een juffershondje uitzien?

donderdag 8 februari 2018

Het is grijs en het doet niks...

Het is grijs, de zon laat het afweten, zoals zo vaak deze winter, het dooit niet, het vriest ook niet (op zich wel ok na -18 en -21 op maandag- respectievelijk dinsdagochtend), het regent niet, het waait niet, het ijzelt niet en het sneeuwt niet. Grijs dus. En sáái! Gelukkig worden de dagen langer, maar ja, dan is het dus ook veel langer grijs op een dag... Blij zijn we met de sneeuw die hier nog in grote hoeveelheden ligt, en met de reeën die nu dagelijks blijven komen - ze wachten niet meer tot de schemering. Richard was de hele dag bezig met het schoonmaken en stofzuigen van de auto (er komt misschien een nieuwe tweedehands binnen afzienbare tijd), en hij was nog geen 5 minuten binnen, of ree nummer 1 stond onder de vogelvoerboom bij de keuken. Alsof ze hebben staan wachten!


De lange periode met grijs weer is onlangs heerlijk doorbroken door een weekendje Halmstad: het appartement van Eva en Christoffer bewonderen. Yuri was vlak daarvoor jarig geweest, dus die hadden we ook opgetrommeld, zodat we gezamenlijk konden vieren. Een rit voor ons van een kleine 400 kilometer, en Richard moest vrijdags eerst nog tot drie uur werken. Maar vóór negen uur waren we binnen, en wat smaakten toen zowel de thee als de whisky lekker!


De dag erna veel gelopen: door het bos/park vlakbij, en door de stad, want de hondjes moesten goed moe zijn: die moesten 's avonds op het huis passen, want we zouden met ons allen uit eten, een Kerstkadootje van Eva en Chris aan ons. En voor Yuri als verjaardagskado. Toen we weer aan kwamen rijden zagen we tot onze verbijstering het koppie van Ronja voor het raam... Die ramen zitten best hoog... Uiteindelijk hebben we kunnen reconstrueren dat ze op de eettafel gesprongen moet zijn, en dan met de voorpootjes op de (smalle) rugleuning van een stoel, die niet goed aangeschoven was, en dan de nek uitrekken... 

Affijn, na nog de film The Minimalists te hebben gekeken, zijn Eva, Yuri en ik één van de uitdagingen aangegaan voor februari: dag 1 gooi je 1 ding weg, dag 2 vervolgens 2 dingen, dus 3 dingen op dag 3 en zo verder de maand uit. Als het lukt heb je na de vier februariweken meer dan 400 overbodige grotere en kleinere zaken weggedaan. De verliezer trakteert op fika: koffie met gebak etc. 



Yuri en Richard hebben de 'Virtual Reality' getest, en voordat we zondags via Jönköping (Yuri thuis brengen) weer naar huis reden konden we nog even uitwaaien aan het strand, wat maar 8 km bij hun vandaan is. En waaien deed het!! 


Een paar dagen vóórdat we kwamen, was hun prachtige gloednieuwe bank afgeleverd. De honden mochten daar natuurlijk niet op. Maar leg dat maar eens uit...



zaterdag 3 februari 2018

Douchen bij kaarslicht




Zoals gezegd: práchtig, al die sneeuw, 


en inmiddels zijn de omgevallen bomen weer opgeruimd, dus er kan op de wegen en paden weer gereden en gelopen worden.



De afgelopen week zag ik wel, dat er ook veel, heel veel boomtoppen gewoon zijn afgebroken, met name van de jongere bomen, en dat levert voor alle boseigenaren toch wel een aanzienlijke schadepost op, heb ik zo het idee. Ze zijn te klein om te verkopen, en doorgroeien doen ze ook niet meer. Ja mensen, het grootste deel van Zweden is uiteindelijk kapitaal in de vorm van bos. Je investeert in bos... Zoals onze 85-jarige buurvrouw in Molkom zei: er ligt geld in het bos...


In ieder geval hebben we weer gewoon stroom. Er zijn een paar dagen geweest waar we regelmatig zonder electriciteit zaten: in een gebied zoals het onze worden er nu eenmaal geen ondergrondse kabels getrokken, dus het gebeurde nogal eens dat we een paar minuten in het donker zaten als er weer eens ergens een boom op een leiding was gevallen.Leermoment voor mij: niet na de Kerst het grootste deel van de kaarsenstandaard in een plastic Ikea-doos op de hooizolder opbergen! Inmiddels staan er standaard een paar waxinelichtjes op een schoteltje, en een dikke kaars op tafel. Het voelt zo stom: met een zaklantaarn de kaarsen en de lucifers zoeken...

Eén van de dagen was de stroom wel erg lang weg. Al meteen 's ochtends bij het opstaan kon ik de zaklamp pakken om de traptredes de kunnen zien, en wat duurt het lang om water en melk voor de koffie te koken als je eerst kachel/fornuis aan moet maken... Dan bedenk je hoe verwend we zijn! In ieder geval kwam er gewoon water uit de kraan, dat is bij alle huishoudens in de buurt die het water electrisch oppompen heel anders.... Soms best handig om een ouderwetse bron wat hogerop de helling te hebben. 

Uiteindelijk hoorden we rond het middaguur de koelkast en de vriezer weer aanslaan. En zeg nu zelf: douchen bij kaarslicht heeft ook wel wat!



vrijdag 2 februari 2018

Hooggeëerd bezoek

De boerenkool is op...


Na al die sneeuw van laatst heeft het even gedooid en geregend, maar daarna is het weer gewoon verder gaan vriezen.


We hebben nu dagelijks bezoek in de tuin, en dat bezoek is van harte welkom. Het probleem is alleen, dat we ze zo weinig aan te bieden hebben sinds ze de laatste boerenkool hebben opgegeten. Gisteren hebben ze wel een uur onder de sering gestaan, zoekend naar zaden en pitten die de vogels hebben laten vallen. De bloemhoofden van de zonnebloemen hadden ze al op...


Ik ben gaan googlen of er iets is waarmee je reeën kunt bijvoeren, en het was maar goed dat ik keek: geen kool, geen brood. Wel groente, fruit, je kunt havermout mengen met margarine, en er bleken een soort pellets te koop te zijn bij de Zweedse variant van de ouderwetse Boerenbond.


Vanochtend ben ik 20 kilo van die pellets gaan halen, want ondanks het sneeuwloze weerbericht heeft het toch weer de hele dag gesneeuwd, het is 10 graden onder nul, en er komen nóg koudere dagen aan... Veel sneeuw, een harde bovenlaag en kou zorgt, zo las ik, voor een sterfte tot 40% van het hele reeënbestand...


Bij de kassa kreeg ik wat tegenstrijdige adviezen: niet teveel in het begin, ze kunnen er diarree van krijgen, zei de één. Nummer twee beweerde dat reeën zelf wel weten wat ze kunnen eten en wat niet... 

Nu loopt het tegen half vijf, het wordt zachtjes aan schemerig, en ik zit aan de keukentafel met uitzicht op de tuin. Drie dagen achter elkaar kwamen ze langs, nu liggen er bietenschillen en een halve liter pellets. Ik ben zo benieuwd!

zondag 21 januari 2018

Lagedrukgebied

Maandag kelderde de barometer,


's avonds ging het sneeuwen, en het bleef 36 uur sneeuwen:


Onze mooie slee, die Richard vorige maand op de balken boven de hooizolder vond, verdween bijna helemaal uit zicht...



Doordat het ook nog eens flink waaide, ontstonden er enorme sneeuwduinen in de tuin, de voordeur ging woensdagochtend bijna niet open, en het trappetje moest eerst uitgegraven worden:

 

Ook woensdag en donderdag kwam er nog sneeuw bij, in totaal 40 cm, dus Richard was wel even bezig met het gangenstelsel naar de bijgebouwen...


Voor de straat werd gezorgd: twee keer per dag kwam de sneeuwschuiver langs, en zelfs was onze parkeerplaats geschoven toen we woensdag aan het begin van de avond uit Molkom terugkwamen! Dat is het voordeel van iemand uit het dorp op de sneeuwschuiver! Onderweg naar Molkom kwamen we 's ochtends trouwens nog vast te zitten achter een bosbouwauto, natuurlijk uitgerekend op een helling naar boven. Toen die eenmaal aan de kant van de weg stond, en we een heel eind achteruit naar beneden waren gereden en vaart konden zetten, ging het weer, en we zwoeren de rest van de weg voor niets of niemand meer te stoppen... En dan denk je toch aan een 4-wheel-drive... Of misschien gewoon nieuwe spijkerbanden?


Voor een aantal bomen was de sneeuwvracht teveel van het goede, en een stukje verder onze straat op, daar waar niemand meer woont, lag het nodige dwars over de weg. Wie daar met de auto langs wil, zal een sneeuwschuiver vooruit moeten sturen, en een motorzaag meenemen. Ik zal er vanmiddag weer eens gaan kijken met de honden: gistermiddag was er tot aan de eerste omgevallen boom geschoven, maar later op de middag kwam er een grotere ploegauto (zoals ze dat hier noemen) langs, dus wie weet.

foto van Erik Svärd.

Voor de bosbewoners is het moeilijk nu, ze komen steeds dichter bij de bewoonde wereld: daar is het beter begaanbaar, én wie weet is er meer te eten. In ieder geval zag ik gisteren in de namiddagschemering twee reeën de tuin uit lopen en de weg oversteken. Dus die waren het, die aan de boerenkool hebben gezeten. Ik geef ze groot gelijk. 

Ook kwamen we "onze" elandkoe met haar kalf weer tegen, vlak bij huis, en Richard zag nog twee elanden toen hij naar zijn werk reed. Wolvensporen zijn er volop, ook bij ons op straat, we hopen nu maar dat moeder ree en moeder eland voldoende ervaring hebben om die boeven de rest van de winter ook nog te ontlopen...

Asso, Gaia en Ronja balen ook een beetje van de sneeuw - er kan buiten de geveegde paden absoluut niet gelopen worden, ze komen nog vaster te zitten dan onze auto op die helling. Ik heb geprobeerd om wat extra kunstjes met ze te trainen, maar ze hebben duidelijk teveel spring in de benen... Dus nu is Richard bezig een speelveldje voor ze vrij te maken in de tuin. Ze liggen momenteel alledrie zo dicht mogelijk achter de keukendeur te wachten...

maandag 15 januari 2018

Reflectievestjes

Een paar jaar geleden reden we met Marina vanuit Karlstad naar huis, toen nog in Molkom, en het was heel, heel donker buiten. Marina had een verzoek aan chauffeur Richard: Moet je niet groot licht aandoen? Elanden hebben denk ik geen reflectievestjes.

Bildresultat för reflexväst
Vandaag bleek dat rijden met groot licht heel nuttig, toen ik met de honden na een paar uurtjes trainen op weg was naar huis. Ik zag de auto vóór mij opeens op de rem staan, en ver boven de auto uit torende een enórme zwarte bewegende massa: een overstekende eland. En inderdaad zonder reflectievest. Snel de knipperlichten aan, want achter mij kwam (het was namiddagspits) een auto heel hard aan, en vanuit mijn ooghoeken zag ik nóg zo'n zwarte massa vanuit het bos de weg op lopen. Een beetje kleiner dan de eerste, dus dat waren duidelijk moeder met kalf. Kennelijk was het een tweeling, want er kwam er nog een achteraan. Dat wandelde op nog geen 10 meter afstand voor me langs...

Vanochtend had ik ook al zo'n mazzel, toen ik de honden uitliet. Toen kwamen 'onze' ree met de overgebleven helft van de tweeling ons recht tegemoet. De wind was onze kant op, dus het duurde heel lang voor ze ons zagen. Ondertussen bleven Asso, Gaia en Ronja ongewoon braaf naast me zitten, zodat we minutenlang konden kijken. Ik vond Moeder Ree maar mager, en het is pas januari, en ze voorspellen voor de komende 36 uur 25 cm sneeuw, en volgende week temperaturen die niet boven de -10 uitkomen... Nu overweeg ik om de laatste boerenkool uit de tuin ergens in het bos te leggen - ik bedoel maar: wíj kunnen gewoon naar de winkel. Als de sneeuwschuiver langs geweest is, tenminste...

zondag 14 januari 2018

Nog even over Kerst...


Dat ik de laatste weken niet aan bloggen toekwam, had een reden: het was zo gezellig om alle kinderen weer eens thuis te hebben! 




Eva ophalen uit de stad viel nog niet mee, want het was de 23e weer eens heel, heel glad. Met Marina zouden we naar Karlstad, om daar samen met Eva en Christoffer uitgebreid te lunchen. Maar we twijfelden even of we het zouden halen, want na dooi en regen was het gaan vriezen. De 10 kilometer tot aan de grotere weg duurden meer dan een half uur, en op het laatst zagen we waarom de zandauto zo laat op de ochtend nog niet geweest was: die stond aan de kant van de weg kettingen om de banden te leggen... Op eerste Kerstdag zou Eva weer naar de stad teruggaan, om nog bij de vader van Chris Kerst te vieren, dus we vertrokken vol goede moed, de weg was weer prima, en ik had Ronja meegenomen om nog even een uurtje te trainen. En ja, jullie voelen het natuurlijk al aankomen: op de terugweg ging het ijzelen. Met een hoop geluk haalde ik precies het dorpshuis, waar een kleine parkeerplaats is, en daar heb ik de auto laten staan. De laatste 3 kilometer hebben we gelopen. Náást de weg, waar nog wat rulle sneeuw lag, was dat redelijk te doen. Ronja ging een aantal keren letterlijk plat op haar bek, omdat ze niet doorhad dat aan de riem trekken geen goed idee was. Eenmaal thuis was het héérlijk luieren:


Geen Monopoly deze keer, we hebben vijf avonden Kolonisten van Catan gespeeld, met en zonder uitbreiding. En wie kwam er de eerste avond, bij gebrek aan inzicht in het spel (was de eerste keer, dus dat mag) óm in de wol? Ja, ik.... Die avond staat bij ons in het geheugen als *de wolwinkel van Catan*


Bakdag was het natuurlijk ook. Brood, en een stuk of 200 peperkoekjes. We wachten op een onderdeel van het houtfornuis, dat moet beschermen tegen oververhitting, dus Richard heeft de oude oven uit het gastenhuisje gehaald. Koken doen we op de twee electrische kookplaatjes die we ooit voor een verbouwing van de Arnhemse keuken hadden gekocht. Met een beetje planning gaat dat best, zelfs voor vijf personen. Alleen die 200 koekjes waren een misrekening, die waren binnen een paar dagen op...



Dit jaar waren er dus drie honden die hielpen kadootjes uitpakken. Drie versnipperaars, om kort te gaan. Ze gingen nog net niet zover, dat ze zelf de kadootjes onder de boom vandaan haalden, maar het scheelde niet veel!


En muziek hadden we live. Voornamelijk Rachmaninov en Skriabin. En een beetje Bach en Bartok.


Dat het ook nog eens een witte Kerst was, maakte de sfeer helemaal af!