vrijdag 3 juni 2016

Na regen komt zonneschijn


Na het onweer van begin vorige week konden we genieten van een prachtige regenboog (rechts bovenin zelfs vaag een stukje van de dubbele te zien). Het afgelopen weekend kregen we daar nog een flinke plens regen achteraan, en wanneer dan de temperaturen drie dagen lang op 25 graden blijven hangen, met vele zonuren, krijg je het volgende: 


De seringen bloeien, en geven eindelijk zoveel schaduw dat je daar lekker je stoel neer kunt zetten. Vandaag 30 graden, dus dat komt goed uit...


Mogen we in Nederland onderscheid maken tussen vroege en late narcissen, in Zweden worden ze respectievelijk Paas- en Pinkster- lelies genoemd. Hier onze Pinsterlelies


wedijverend met een veldje lelietjes-der-dalen:


Tegelijkertijd in dezelfde border akelei in alle mogelijke kleuren.


Komkommerkruid naast de voordeur, de bloemetjes geven kleur aan de salades.


De uit Molkom afkomstige aardbeienplanten hadden op het laatste nippertje in november een plaatsje gekregen op een ijlings gefreesd stukje grond. Ze hebben de winter overleefd en staan dapper te bloeien, maar krijgen zware concurrentie van het gras en onkruid wat natuurlijk niet direct de strijd opgeeft!


We zullen zien wie het laatste woord heeft: onkruid of ik...


donderdag 2 juni 2016

Reekalf...

Nu ligt de stoere camera al drie dagen grijpklaar op de keukentafel, maar nee hoor, niets meer gezien... Geen moeder, geen kalfje...



Zoals al geschreven en op foto vastgelegd, hadden we het afgelopen weekend een ree vlakbij. Die kwam even tevoorschijn, at wat, dronk wat, en verdween weer in het bos. Meerdere keren per dag. Maandagochtend ook weer, en opeens bedacht ik, dat een paar weken geleden een opvallend dikke ree ons pad had gekruist. Het zou toch niet...? Voor alle zekerheid, nog afgezien van het feit dat we er genoeg van hadden dat Asso binnen een week vier keer de sloot in was geplonst, hebben we onze honden maar permanent tot kettinghond bevorderd (elk aan een lijn van 15 m is toch wel acceptabel?). Geen stoorzenders nu. En 's middags zag ik iets bewegen op het erf van de buurman. Dezelfde plek. En ik dacht nog iets anders te zien bewegen daar dichtbij. Richard en ik zaten op de vlonder en durfden ons niet te verroeren. Jawel! Een reekalfje, nogal wiebelig, maar het was een hele echte! Zoals te doen gebruikelijk bij zulke gelegenheden lagen de mobieltjes in de keuken en de camera op de piano... Ik bedoel maar... we wonen hier gewoon, we zijn niet permanent op fotosafari.


Daarna hebben we ze niet meer gezien. Vermoedelijk heeft het bosje achter onze huizen als kraamkamer gefunctioneerd, en hebben moeder en kind nu een veiliger plek gezocht, vér van mensen, honden en herrie... Want maandag werd het zomer hier, en dus zijn we permanent buiten bezig: de honden met bewaken, en Rich en ik met de tuin. Want éindelijk hebben we de beloofde frees te leen gekregen, buurman Stig kwam zelfs nog met de traktor een vrachtje goed verteerde schapenstalmest brengen. Dus mijn 9 kilo pootaardappels zijn eindelijk gepoot.


De enigen die zich van alle drukte niets lijken aan te trekken zijn onze grotbewoners: achter één van de openingen tussen de stenen van de aardkelder is een mezennest verstopt. Onzichtbaar, maar inmiddels wel duidelijk hoorbaar. 


Het nestkastje aan de schuur was blijkbaar niet goed genoeg. Ik snap dat wel, want het hangt met de opening naar het noorden, en mezen hebben de voordeur graag op het oosten, las ik ergens. 


Wat dat reekalf betreft, houden we hoop. Het is hier toch uiteindelijk behoorlijk rustig, dacht ik... 

zondag 29 mei 2016

Moederdag 2016 (Zweden!)

Na bijna twee weken komt dan toch eindelijk mijn stem weer terug. Het stemverlies ging gepaard met hoest, dat is nu eenmaal altijd mijn zwakke plek geweest, maar zolang ik me niet al te veel bewoog ging het redelijk. Gefrustreerd was ik wel natuurlijk, dat ik in de tuin niet veel kon beginnen daardoor, maar de tijd heb ik goed besteed: via verschillende facebookgroepen heb ik garens proberen te verkopen, en dat ging boven verwachting goed. Dus telkens als Richard in de buurt van een postagentschap dacht te komen kreeg hij van mij twee of drie pakketjes mee.

De afgelopen week ging het héél hard, maar toen ik gisteren etiketten en vrachtbrieven voor dit alles:

wilde gaan bestellen en afdrukken begaf de laptop het. Althans, het scherm van de laptop, en dat heeft hetzelfde effect, want je kunt niets meer beginnen... Maar Richard had de oplossing: de oude computer van opa Karst uit het gastenhuisje halen, het computerscherm uit de schuur (heeft daar in een vuilniszak ingepakt gestaan...), en boven op de overloop neerzetten. Vanmorgen heeft hij dan ook nog de muis-met-het-superlange-snoer en het draadloze toetsenbord gevonden, en terwijl Yuri aan het stofzuigen sloeg en ik brood en pannenkoeken ging bakken omdat het toch s..tweer was, werd dit "kantoortje" ingericht:


Na de lunch alle pakketjes zonder problemen verzendklaar gemaakt.

Onze ontbijtgast van gisteren was blijkbaar een tevreden gast, want die besloot op dezelfde plek een uitgebreide lunch te nuttigen:


Nee, op een dag als dit ben ik helemaal tevreden. En ik verheug me nu al op de kruidenboter die Rich straks maakt voor op het brood-uit-de-houtoven bij de gezonde salade!

Ik vraag me alleen nog iets af: is Zweden nu echt het enige land ter wereld is waar vandaag moederdag wordt gevierd?


 

donderdag 26 mei 2016

Hoe het voelt op de torp?

Mensen vragen weleens: ¨Hoe vóelt dat nou, om daarboven te wonen?¨ Dan bedoelen ze hoofdzakelijk: ¨Hebben jullie het naar jullie zin?¨ Wanneer je 's ochtends om kwart voor zeven bij de keukentafel aan de koffie zit en door het raam dít ziet:


dan kunnen we naar waarheid alleen maar zeggen dat we elke dag genieten en het enorm naar onze zin hebben. 

Daar is geen woord van gelogen.
Maar het is wel een enorm oppervlakkige uitdrukking.
Bovendien is er nog een groot verschil tussen hoe ¨we ons¨ voelen en hoe ¨het¨ voelt! 

¨We¨ voelen ons hier stukken beter dan in de stad, dan in Nederland, zelfs beter dan in Molkom. ¨We¨ genieten van de ruimte, de rust, de natuur, de frisse lucht, de vrijwel totale afwezigheid van verkeer op de weg en in de lucht. Balsem voor de ziel. En mochten we genoeg van dat alles hebben, zijn we in ruim drie kwartier in de stad. Voor de rest is het natuurlijk zo dat je jezelf gewoon mee-verhuist, en dat je jezelf hier af en toe net zo goed tegenkomt als waar elders dan ook.

Hoe ¨het¨ voelt, dát is met geen woorden te beschrijven. Want... wát is ¨het¨?
Of, liever gezegd: ¨Het¨...

¨Het¨ veroorzaakt extreme gevoelens van ontzag, grootsheid, kleinheid, kwetsbaarheid en kracht. 

¨Het¨ zorgt ervoor dat je je de betekenis van de vier elementen beseft: aarde, water, lucht en vuur. En je afhankelijkheid daarvan. 

¨Het¨ laat je het hele bestaan, de kosmos, en je eigen plaats daarin in heel andere verhoudingen zien. In zowel heden, verleden, als toekomst. En in totaal nieuwe, grotere dimensies.

¨Het¨, dat kun je niet ontlopen.
Niet hier, niet op de torp.

¨Het¨ komt in ieder geval met volle kracht aan.





dinsdag 24 mei 2016

Onweer kun je ruiken.

Het was een zeer gebroken nacht...

Tegen de tijd dat Richard met de honden het avondommetje zou lopen begon het zachtjes te regenen, en hij was nog maar amper binnen toen we een gezellig onweersbuitje kregen. Heerlijk, na een benauwde dag, en op de torp hoor je dan vanwege de ons omringende heuvels van die prachtige rollers met lichte echo. Asso wist niet goed wat hij ervan denken moest, en keek achterdochtig naar buiten: hij is doodsbenauwd voor vuurwerk. Afleiding hielp, dus hij kon een extra spelletje met ring en bal bijschrijven.

Voor alle zekerheid hebben we zoveel mogelijk stekkers uit de stopcontacten getrokken, want de leidingen zijn hier nog bovengronds. Bovendien wonen wij bijna als laatste aan het lijntje, dus bij een beetje onweer gaat dat al gauw mis. 

Vervolgens trok de ene onweersbui na de andere langs, en om half vier hoorden we Asso blaffen. Die zat beneden midden in de kamer met zijn neus omhoog in de richting van de volgende aansnellende bui en had er overduidelijk genoeg van. Het rook inderdaad heel raar, en inmiddels heb ik gegoogeld dat er bij hevige electrische ontladingen ozon kan ontstaan. Als dat zo is hebben we boven de torp verlopig niets van een eventueel gat in de ozonlaag te vrezen, want het ging nu wel heel erg tekeer. Dan voel je je wel wat kwetsbaar in je houten huisje...

Op een schok in mijn beide duimen na (ik leunde net op het fornuis toen het ergens dichtbij insloeg) ging ook deze bui schadevrij voorbij. Het is hier toch wel een goed systeem om behalve de meterkast in huis, nog een extra kastje buiten te hebben om de klappen op te vangen! Het electriciteitssysteem heeft het weer gehouden.

En de honden hebben vermoedelijk de hele nacht bewaakt en gewaakt, want daar zit vandaag zowat geen beweging in...

zaterdag 21 mei 2016

Waarom de huizen rood zijn.

In de 17e eeuw was Zweden een grootmacht met provincies rondom de Oostzee. Op het platteland was echter niets te zien van de status die daarbij hoorde, dus koning en rijksdag besloten dat diegenen die echt grote en mooie huizen bouwden buiten de steden, vrijgesteld zouden worden van belasting.

De huizen van de Amsterdamse rijke kooplui mochten dan de mooiste zijn in Europa, Riddarhuset in Stockholm was dan toch wel het mooiste in heel Zweden: gebouwd in rode baksteen, en met hoekpilaren in geslepen grijze steen.

Bildresultat för riddarhuset stockholm

Maar ai ai, wat was baksteen verschrikkelijk duur... De plattelandsadel bouwde daarom in hout, en schilderde het rood - ongeveer dezelfde kleur als baksteen. Pilaren werden grijs geschilderd - ongeveer dezelfde kleur als steen. De raamkozijnen zou de adel graag in eikenhout hebben gehad, maar omdat in die tijd alle eik eigendom van de koning was, nam men vurenhout en schilderde het okergeel - ongeveer dezelfde kleur als eikenhout.

Na verloop van tijd wilde de burgerij in de steden ook niet achterblijven. Tegen de tijd dat ook de pastorie rood was, waren de hoekpilaren al heel wat lichter grijs: men was al vergeten dat het op steen moest lijken. Natuurlijk wilden de hereboeren dat hun boerderijen er minstens zo mooi uitzagen als de pastorie, en uiteindelijk was aan het eind van de 19e eeuw elke torp en elke schuur rood. Nu is het inmiddels niet meer zo belangrijk of de hoekpilaren wel wit zijn, als de raamkozijnen het maar zijn, want dan komen de riddersporen, stokrozen en kamperfoelie zoveel beter tot hun recht!



Recept voor ¨rödfärg¨, 
voldoende voor ongeveer 100 vierkante meter torpmuur:

25 liter water
1 kg ijzervitriool
1,3 kg fijn roggemeel, glad geroerd in 1 liter koud water
4 kg rödfärgpigment

Breng het water aan de kook, en strooi het ijzervitriool erin. Let op dat het roggepapje niet klontert en doe het erbij. Opnieuw aan de kook brengen, en onder voortdurend roeren ongeveer 20 minuten laten pruttelen. Blijf roeren terwijl je het pigment toevoegt, breng het opnieuw aan de kook en laat het vervolgens nog een kwartiertje staan en pruttelen.

Let op: Het gaat prima om te schilderen met de verf terwijl deze nog warm is!

Toch denk ik, dat wij t.z.t. voor de kant en klare Falu Rödfärg gaan, elke emmer voldoende voor 30 vierkante meter... We wonen dan wel in een oud huis, we mogen best van de vooruitgang profiteren... 


Bron: Torpdrömmar - Lena Katarina Swanberg

vrijdag 20 mei 2016

Lekker krakkemikkig...

Zopas heeft het eindelijk even flink geregend, typisch een buitje tegen het stof. En daar zijn we blij mee, want gelijktijdig verdwenen er flink wat pollen uit de lucht. 

Voor Richard is het hooikoortsseizoen op volle sterkte van start gegaan, en omdat hij ook al allergisch voor honden blijkt te zijn geworden betekent dat een massa pilletjes, druppels en sprays. Tot overmaat van ramp heeft hij nu al sinds een paar dagen flink last van zijn rug, nadat hij heeft geholpen de geleende houthakmachine terug op de aanhanger te tillen...

Van Yuri (die weer longontsteking-vrij is) kregen we een berichtje dat hij op de golfbaan blijkbaar een rare beweging had gemaakt, want nu heeft hij pijn als hij zijn rechterarm gebruikt en als hij voorover buigt. Dat klinkt als een verrekte spier...

En mijn stemverlies van een paar dagen geleden heeft gezelschap gekregen van een gemeen hoestje. Nu helpt het natuurlijk ook niet als je een paar keer per dag van dit soort gevaartes langs je huis krijgt (ramen lappen is voorlopig geen optie...):



De enige die ondanks alles zichzelf blijft is Asso, die gisteren weer de sloot in ging. De foto is ná het afspoelen van de ergste smerigheid en stank. De rest is na opdrogen heerlijk op de bank achtergebleven. De bank zelf is inmiddels ook weer droog, het kleed wat eroverheen lag kan op 40 graden gewassen worden...



En Gaia dan? Gaia is loops.

Lekker krakkemikkig met z'n allen!