Nu ligt de stoere camera al drie dagen grijpklaar op de keukentafel, maar nee hoor, niets meer gezien... Geen moeder, geen kalfje...
Zoals al geschreven en op foto vastgelegd, hadden we het afgelopen weekend een ree vlakbij. Die kwam even tevoorschijn, at wat, dronk wat, en verdween weer in het bos. Meerdere keren per dag. Maandagochtend ook weer, en opeens bedacht ik, dat een paar weken geleden een opvallend dikke ree ons pad had gekruist. Het zou toch niet...? Voor alle zekerheid, nog afgezien van het feit dat we er genoeg van hadden dat Asso binnen een week vier keer de sloot in was geplonst, hebben we onze honden maar permanent tot kettinghond bevorderd (elk aan een lijn van 15 m is toch wel acceptabel?). Geen stoorzenders nu. En 's middags zag ik iets bewegen op het erf van de buurman. Dezelfde plek. En ik dacht nog iets anders te zien bewegen daar dichtbij. Richard en ik zaten op de vlonder en durfden ons niet te verroeren. Jawel! Een reekalfje, nogal wiebelig, maar het was een hele echte! Zoals te doen gebruikelijk bij zulke gelegenheden lagen de mobieltjes in de keuken en de camera op de piano... Ik bedoel maar... we wonen hier gewoon, we zijn niet permanent op fotosafari.
Daarna hebben we ze niet meer gezien. Vermoedelijk heeft het bosje achter onze huizen als kraamkamer gefunctioneerd, en hebben moeder en kind nu een veiliger plek gezocht, vér van mensen, honden en herrie... Want maandag werd het zomer hier, en dus zijn we permanent buiten bezig: de honden met bewaken, en Rich en ik met de tuin. Want éindelijk hebben we de beloofde frees te leen gekregen, buurman Stig kwam zelfs nog met de traktor een vrachtje goed verteerde schapenstalmest brengen. Dus mijn 9 kilo pootaardappels zijn eindelijk gepoot.
De enigen die zich van alle drukte niets lijken aan te trekken zijn onze grotbewoners: achter één van de openingen tussen de stenen van de aardkelder is een mezennest verstopt. Onzichtbaar, maar inmiddels wel duidelijk hoorbaar.
Het nestkastje aan de schuur was blijkbaar niet goed genoeg. Ik snap dat wel, want het hangt met de opening naar het noorden, en mezen hebben de voordeur graag op het oosten, las ik ergens.
Wat dat reekalf betreft, houden we hoop. Het is hier toch uiteindelijk behoorlijk rustig, dacht ik...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten