Het was een zeer gebroken nacht...
Tegen de tijd dat Richard met de honden het avondommetje zou lopen begon het zachtjes te regenen, en hij was nog maar amper binnen toen we een gezellig onweersbuitje kregen. Heerlijk, na een benauwde dag, en op de torp hoor je dan vanwege de ons omringende heuvels van die prachtige rollers met lichte echo. Asso wist niet goed wat hij ervan denken moest, en keek achterdochtig naar buiten: hij is doodsbenauwd voor vuurwerk. Afleiding hielp, dus hij kon een extra spelletje met ring en bal bijschrijven.
Voor alle zekerheid hebben we zoveel mogelijk stekkers uit de stopcontacten getrokken, want de leidingen zijn hier nog bovengronds. Bovendien wonen wij bijna als laatste aan het lijntje, dus bij een beetje onweer gaat dat al gauw mis.
Vervolgens trok de ene onweersbui na de andere langs, en om half vier hoorden we Asso blaffen. Die zat beneden midden in de kamer met zijn neus omhoog in de richting van de volgende aansnellende bui en had er overduidelijk genoeg van. Het rook inderdaad heel raar, en inmiddels heb ik gegoogeld dat er bij hevige electrische ontladingen ozon kan ontstaan. Als dat zo is hebben we boven de torp verlopig niets van een eventueel gat in de ozonlaag te vrezen, want het ging nu wel heel erg tekeer. Dan voel je je wel wat kwetsbaar in je houten huisje...
Op een schok in mijn beide duimen na (ik leunde net op het fornuis toen het ergens dichtbij insloeg) ging ook deze bui schadevrij voorbij. Het is hier toch wel een goed systeem om behalve de meterkast in huis, nog een extra kastje buiten te hebben om de klappen op te vangen! Het electriciteitssysteem heeft het weer gehouden.
En de honden hebben vermoedelijk de hele nacht bewaakt en gewaakt, want daar zit vandaag zowat geen beweging in...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten