donderdag 23 januari 2020

Zon

 Dagen en weken gaan bijna ongemerkt voorbij, de Kerstspullen zijn opgeruimd, Ronja is weer een keer geknipt, Richard heeft tijdens de nieuwjaarsconcerten in de provincie succesvol solo gespeeld, Yuri is naar een nieuwe kamer verhuisd voor de laatste loodjes van de studie, en Marina probeert 'kinderconcerten' op te zetten in Praag.

Ik mis de reeën in de tuin, deze winter. Zolang er niet meer sneeuw valt dan dit:


en zolang die sneeuw dan ook nog eens onmiddellijk weer wegsmelt, vinden de dieren meer dan genoeg voedsel in het bos. Regelmatige waarnemingen van elanden kan ik ook al niet melden. Gisterochtend was ik zodoende blij verrast, toen ik tijdens de ochtendwandeling een elandkoe en -kalf zag. Er kán natuurlijk ook een andere verklaring zijn voor  de afwezigheid van reeën en elanden in de buurt: wolven. De afgelopen paar weken ontstond er  aan het begin van de avond vaak enige onrust onder onze honden. Meestal liggen ze dan heel tevreden te luieren, na alle activiteiten van de dag, 


maar er wordt tegenwoordig vaak geblaft en ongedurig rondgelopen om een uur of acht, terwijl we geen auto of wat dan ook kunnen horen. Buurvrouw Kristina vertelde me dat er al enige tijd een roedel wolven ter noorden van Fallet 'bivakkeert', en er wordt nogal gehuild, volgens de gasten daar. Ook beneden in het dorp reageren de honden, dus er ís iets niet helemaal pluis. 



Ondertussen laat de zon zich vaak zien, we krijgen nu duidelijk compensatie voor de decembermaand, waarin Karlstad maar 22 zonuren telde… Dus we profiteren van de al behoorlijk wat langere dagen én de afwezigheid van sneeuw: het is prima wandelweer én wegen en paden zijn uitstekend begaanbaar.

Tussen de bedrijven door ben ik een paar dagen op een neer naar Göteborg-Halmstad geweest: Eva heeft een bruidsjapon nodig. Ze had een aantal afspraken in verschillende winkels gemaakt, waarvan één zelfs aanbood om een 'Say-yes-to-the-dress-filmpje' te maken tijdens het kiezen van de jurk. Dan zou ze haar vriendinnen en champagne mee mogen nemen, en de winkel zorgde voor de rest. Verkooptrucje, vond Eva, het gaat haar helemaal niet om de jurk, het gaat haar er om dat ze trouwt. En een feestelijke dag hoort daarbij, maar zo'n heisa voor een jurk? Nee dank u. 

Dankzij haar nuchterheid, en het feit dat we redelijk dezelfde smaak bleken te hebben, hadden we in Göteborg na winkel nummer één al twee favoriete trouwjurken, waarna Eva al zoiets had van: 'als de andere zaken niet met iets veel beters komen, wordt het één van deze, dan ga ik een keer terug om nog een keer te passen en dan kan ik dat ook weer afstrepen van mijn lijstje'. De say-yes-to-the-dress-winkel viel héél erg tegen. We werden niet fijn geholpen, bijna opdringerig, opdát we maar meteen zouden beslissen, en véél te duur. 

De dag erna, in Halmstad, notabene zo ongeveer bij Eva en Christoffer om de hoek, zijn we geslaagd. Daar bleek namelijk ook één van de favorieten te hangen. Zodat we na een goed uur alweer Monopoly aan het spelen waren, want Christoffer was vroeg thuis. 



woensdag 8 januari 2020

Gamification

Nee, het wil niet met de winter. Sinds de jaarwisseling heeft het een keer wat gesneeuwd, 's middags, maar al een paar uur later ging de sneeuw over in regen. Aangezien die regen op bevroren wegen viel, was het direkt spekglad. De jerrycan met strooizout staat sindsdien in het halletje, naast de trap, want we willen natuurlijk niet dat mensen of honden benen of pootjes breken. 

Voor 'de wilde dieren' is het natuurlijk wel fijn, dat hun eten nog steeds goed te bereiken is. Ik vul heel trouw dagelijks de zonnepitten bij, maar over het algemeen komt er niet veel meer op af dan enkele tientallen koolmezen, een familie pimpelmezen, en een stuk of wat vlaamse gaaien. We missen de reeën in de tuin. Heel af en toe zien we ze tijdens een wandeling, evenals een paar elanden. 

December was bijzonder donker: Karlstad telde niet meer dan 22 uur zon. Veel bewolking, veel regen, en de laatste dagen veel mist. En veel wind. Amper vorst, de aardbeiplanten groeien zelfs langzaam door! Soms mopperen we wel eens: 'Het lijkt Nederland wel'. Maar vervolgens hebben we meteen heel erg met jullie achterblijvers te doen, want volgens onze enigszins gekleurde herinneringen 'is het in Nederland altijd zo, 's winters', terwijl het ook hier nog maar amper januari is, en 'er nog van alles kan komen'. En anders gewoon volgend jaar weer. 

Zonder sneeuw moet je wel actiever zélf wat verzinnen, om niet af en toe wat triest te worden, en dat gaat met name de laatste paar weken bijzonder goed, dankzij Duolingo. Dat is een online talencursus in spelvorm, gratis in principe, zoals heel veel andere computerspelletjes, al kun je je uiteraard ook hierbij tegen betaling een premium account aanschaffen. Richard begon er een paar maanden geleden mee, om Hongaars te leren (terug naar de roots van vaders zijde), tegen Kerst begon ik er ook mee, om het Frans wat op te frissen, daarna ook met Zweeds, omdat ik zo zit te knoeien met spelling en met vervoegingen van werkwoorden. Voor de jaarwisselling kwamen Yuri en Marina, en Marina begon aan Tsjechisch, waarna Richard vond dat hij niet achter kon blijven en óók zijn Tsjechisch wilde verbeteren. Aangezien de makers van het programma beweren dat je op termijn een taal kunt leren wanneer je daar maar 5-10 minuten per dag aan besteed, dacht ik dat te gaan testen door aan Spaans te beginnen (kan ik vandezomer mooi op mijn zwager oefenen, wanneer ze allemaal een week deze kant op komen voor de bruiloft van Eva en Christoffer). Zo zaten we aan vier talen. Eigenlijk vijf, want de meeste cursussen hebben Engels als uitgangstaal. Dat kost me de meeste hartjes, want ik was nooit goed in Engels op school: al lees ik veel, wanneer ik náár het Engels moet vertalen, blunder ik het vaakst. 

Ja, hartjes verliezen wil je niet zo graag, en je verliest ze als je fouten maakt. Ben je alle hartjes kwijt, dan kun je die dag niet verder met je lesjes, tenzij je middels extra oefenen hartjes kunt bijverdienen. Je kunt ze ook kopen, voor de edelstenen die je verdient met het afronden van de lesjes. Voor elk lesje krijg je punten, doe je trouw elke dag je lesjes, krijg je bonuspunten, en dan is er ook nog eens het wedstrijdelement: je begint in de bronze league, waarvan de beste 15 spelers bevorderd worden naar silver. Daarna wordt het steeds moeilijker om bevorderd te worden: vanaf een bepaald niveau alleen de beste drie... Gedegradeerd kun je ook al worden, als je onderaan eindigt namelijk (steeds 50 cursisten, lees: spelers, per league). Kortom, we houden ons absoluut niet aan die 10 minuten per dag (niet bij dit weer in ieder geval), en dat is natuurlijk precies de bedoeling van het spelletje.

Waarop Yuri heel droog zei, dat hij weleens onderzoek kon gaan doen naar de 'gamification' van van alles in het algemeen, van deze cursus in het bijzonder, zodat we sindsdien Duits kunnen bijschrijven in het talenpakket van ons gezin. Ik geloof dat hij gisteren ook aan Spaans begonnen is, hij hád een jaar Spaans op de middelbare school, dus ja... Inmiddels is Marina alweer een dag of wat terug in Praag, maar evengoed plingt en tadaa-t het er lustig op los in Huize Lazar. Met name 's avonds, wanneer we tot de ontdekking komen dat onze concurrent in de league ons tóch weer heeft ingehaald. 

Dat zouden de eerste bewoners van de torp nóóit hebben kunnen vermoeden, anderhalve eeuw of meer geleden...


vrijdag 27 december 2019

Kerstavond 2019

We hadden dan weliswaar geen sneeuw met Kerst, maar de gezelligheid was er absoluut niet minder om!


Terwijl Richard tussen de middag Eva en Christoffer uit de stad ging halen (Yuri en Marina vierden Kerst in Eindhoven), sloeg ik aan het pannenkoeken bakken. Misschien niet een menu wat je zou verwachten voor Kerstavond, maar absoluut stress-vrij, 


en het is geen enkel probleem om daar champagne bij te drinken. Wat daarvan over was na openen dan, want we waren vergeten glaasjes in de buurt te houden...


Voor Chris was het verschijnsel 'pannenkoek-als-maaltijd' nieuw. In Zweden eet men pannenkoekjes met jam en slagroom als toetje, maar de gesmolten kaas, gebakken uien en pastrami leken een succes te zijn. Graadmeter was natuurlijk het aantal pannenkoeken wat gegeten werd. Ook banaan, rozijnen en kaneel was nieuw voor hem. 


Ondertussen het brood voor het Kerstontbijt gebakken, en in de loop van de middag de traditionele Kerstpaketten geopend, met hulp van de honden. Vanuit Eindhoven allerlei Hollands lekkers, óók voor de hondjes, die al hadden aangegeven dat er iets naar hun smaak in móest zitten:



Onze papierversnipperaar heeft zijn werk ook weer prima gedaan. Zijn beloning heeft hij zelf geregeld: toen we 's avonds aan de zuurkoolsoep zaten, hoorde ik opeens vreemde geluiden uit de woonkamer. We waren vergeten het pakje met kaasstengels dat we al open hadden gemaakt, weg te zetten, dus Asso heeft het voorzichtig van het tafeltje gehaald en stond heerlijk te smikkelen. Volgens Chris zat er niet zo veel meer in. Gelukkig maar, behalve dat Asso de rest van de avond heel vaak heel veel is gaan drinken, is het allemaal goed gegaan...









zaterdag 21 december 2019

Een complete vergissing

Gaia is in haar element: Richard is thuis dit weekend, en heeft zijn ochtendjas van kameelhaar op de keukenbank laten liggen.


Vorig weekend was hij namelijk niet thuis, maar speelde vier dagen mee in Het Zweedse Kamerorkest in Örebro, een uitstekend orkest, waar ze zelfs bij de nieuwe concertzaal voor elk orkestlid een eigen studeerkamer hebben. Dát, zei Richard, had hij nog nérgens gezien. En laat ons toegeven, hij heeft heel wat zalen gezien in de wereld...


Omdat het te ver was om te pendelen werd Richard in een hotel ondergebracht. Aangezien ik zodoende vier dagen lang over de auto kon beschikken, had ik me allerlei voornemens gemaakt om iedere dag ergens met de honden te gaan lopen. Maar dat werd 'm niet: elke dag regen... De winter lijkt zich aardig vergist te hebben, want na de sneeuw van begin vorige week, is alles weer grijs, grauw en donker. En nat. 


Ook in Örebro zoekt men andere oplossingen, wanneer het met (zon-)licht niet zo wil.


De meest complete vergissing van deze winter is de afgelopen week wel door een adder in de buurt gemaakt: buurman Erik zag zijn hondje tijdens een wandeling plotseling een eind in de lucht springen en achteruit schieten. Toen hij ging kijken zag hij een boos sissende adder van meer dan gemiddeld formaat - op een rest sneeuw. Zó warm was het de laatste tijd nu ook weer niet, niet meer dan een paar graden boven nul, dus wat die adder ertoe heeft bewogen de winterslaap in zijn schuilplaats te onderbreken?


zaterdag 14 december 2019

Geen monsters

We hadden een autootje gehuurd in Eindhoven, de dag vóór vertrek, wat we een dag later op Schiphol konden inleveren. Reizen in december is altijd wat riskant, want 'je weet maar nooit wat het weer doet', en we wilden niet op weg naar Schiphol ergens vast komen te zitten. Daarom hadden we in Noordwijk een hotelletje geboekt, in de hoop dat we nog een wandeling langs het strand zouden kunnen maken. De zee, die missen we wel, en we zijn bij lange na niet vaak genoeg in Halmstad bij Eva en Chris om in onze strandbehoefte te kunnen voorzien.


Traditiegetrouw, het was nu eenmaal begin december, iets lekkers in de schoen. Mocht de handbagagekoffer te zwaar blijken te zijn, dan konden we altijd nog een deel van de inhoud opeten! Bij Trudy, die ik al meer dan 50 jaar ken, thee gedronken. Ook daar kregen we chocoladeletters mee... Parkeren aan het strand viel nog niet mee, want de automaat wilde onze betaalkaart niet, en ook al geen briefjes van 5 euro. Bij een friettent gevraagd naar een pinautomaat, en hij stuurde ons naar de Hema, goed dat we nog wisten waar die was, want het was al tien voor zes... Het hotel was meteen aan de boulevard, en bij het inchecken werden we verrast door een upgrade naar een kamer met zeezicht! En monsters hadden we ook al niet onder ons bed, dat was fijn om te weten:


De volgende ochtend alwéér zon, dus we hebben een heerlijke wandeling gemaakt: langs het strand naar het noorden, met de wind in de rug, en lekker beschut door de duinen terug.


Verse muntthee en een groot stuk appeltaart als lunch, en wat waren we blij dat we al zo dicht bij Schiphol waren, want zelfs midden op de dag, royaal buiten filetijd, vonden we het als 'boertjes van buutn' véél te druk. Maar de auto hebben we helemaal heel kunnen inleveren. Geen schrammetje zat erop!


De volgende hindernis was de security. Ik zag mijn koffertje van de band afwijken en tot stilstand komen voor nadere controle. Terwijl ik op de douanier wachtte, die een dringend maar in mijn oren onbenullig gesprek voerde met een collega, trok ik mijn wandelschoenen maar weer aan, die deze keer probleemloos door het poortje waren gegaan. Uiteindelijk: 'Is dit uw koffer?'
-Ja, die is van mij.
-Waar gaat u naar toe?
- Naar huis, naar Zweden.
Terwijl hij het koffertje van binnen bekeek, wilde hij weten:
- Wat mist u het meest uit Nederland, wanneer u in Zweden bent?
- De markten!
-En wat mist u uit Zweden, wanneer u hier bent?
- De rust, en de frisse lucht.
Ondertussen vond hij duidelijk niet wat hij zocht:
- De computer laat iets zien wat op een scheermesje lijkt, u heeft waarschijnlijk sieraden bij u, zit daar iets bij wat dat kan veroorzaken?
Het bleek daar niet aan te liggen, en hij wist ook nog te vertellen dat het ergens bovenin moest liggen. We stonden voor een raadsel. Géén idee, bovenin lagen alleen chocoladeletters, en terwijl hij verzuchtte dat hij honger kreeg van de inhoud van mijn koffer, wees hij me dat ik aan zijn kant even moest meekijken op het scherm, misschien dat ik het herkende...?
Wat bleek het nu te zijn? Een metalen labeltje met het merk van de koffer. Op de buitenkant, duidelijk in zicht.
Daar had niemand gekeken...

Verder ging de terugreis voorspoedig, alleen maar een half uur cirkels gedraaid boven Oslo vanwege de mist, voordat we konden landen, de auto stond keurig geparkeerd voor ons klaar, en na een uurtje langzaam rijden in de mist was ook dat leed geleden. Even voor middernacht thuis, keurig volgens planning.
Moe, maar voldaan!




woensdag 11 december 2019

Gezelligheid

Nog even wat foto's van Richard's verjaardags-weekend: zijn moeder had haar eigen fotoalbums geplunderd om een overzicht van de afgelopen halve eeuw te maken. En passant had ze daar ook nog wat brieven en briefjes in gestoken, waaronder een vertaling van een brief die ze aan haar moeder in Tsjechië schreef, over hoe bij haar onze trouwdag begonnen was. Met een zieke Margit, en een Daniël die op de dag zelf nog een nette broek en een jasje moest kopen... Hilarisch! En Rich en ik wisten van niets!


Met Yuri werd 's avonds geskypt, Marina belde een paar dagen later pas: die was haar mobiel in de bus naar München kwijtgeraakt...


Lorenzo en oma zorgden voor een inofficieel verjaardagsconcert, als voorproefje van het traditionele Kerstconcert, waar Rich, Eva en ik dan weer níet bij kunnen zijn. Marina en Yuri dan weer wel, gelukkig.


Richard, Eva en ik mochten in de flat van Gosia, schoonmoeder's Poolse vriendin slapen, die zelf in Duitsland naar de Kerstmarkt was. Negen logees in een driekamerflat is anders wel wat veel van het goede. Eva en ik zijn de ochtendmensen in de familie, dus wij hadden zondagochtend alweer bijtijds de beste plekken in huis bezet! Later die dag reed Eva nog even met de Waalwijkers mee naar huis: toen Margit en Mario 18 jaar geleden trouwden, had Eva aan Margit gevraagd of ze later diens trouwjurk mocht lenen. Ze wisten het allebei nog, dus er werd gepast. Ja, ik heb foto's! Nee, die ga ik natuurlijk niet plaatsen!



Van zondag op maandag kwam ook Richard's vroegere vioolleraar nog langs, vanuit België. Helaas zonder zijn vrouw Agnes, wiens jongere zuster terminaal ziek was (ze is een paar dagen voor ik dit schreef overleden), en die ze zelf verpleegde. Johan bracht een schitterend boek mee, met foto's van de honderd mooiste violen, alsmede een aantal schitterende cd-cassettes, elk aan een andere grote violist gewijd. Práchtig!


Toen we nog in Arnhem woonden, kwam hij ook af en toe langs, en Eva wilde nog revanche voor een destijds verloren schaakpartij. Het is niet gelukt, maar ze hield zich bijzonder lang overeind!



zaterdag 7 december 2019

Fitness-menu?

Wat is het op de torp toch makkelijk om ons aan het veganisme te houden... Geen beschuiten met hagelslag, geen ontbijtkoek, chocoladeletters, taaitaai, speculaasjes, Bossche bollen, worstebroodjes, oliebollen, mueslibollen met kaas, Old Amsterdam, Fries suikerbrood, afhaalchinees (Babi Pangang, Foe Yong Hai enz.), kibbeling, kippensoep, poffertjes, appeltaart...


Nu heb ik wel onze overtredingen samengevoegd, maar dan nog.... En we deden zo ons best: guacamole gemaakt voor op het stokbrood, hummus ook, Richard's moeder maakte paddestoelensoep, Poolse deegkussentjes gevuld met paddestoelen, zuurkoolschotel zónder vlees maar met gele erwten. 


Maar tegen zo'n zelfgemaakte kwarktaart kun je toch geen nee zeggen?


Onderweg van hot naar haar was het eigenlijk nog wel het ergste: op álle broodjes in álle wegrestaurants, op álle stations en op álle luchthavens zat op zijn minst kaas. Of ham. Of mozzarella. Of kip. Het lekkerste was het 'landbrood' bij La Place, op Schiphol: mozzarella, parmezaan, gegrillde courgette, aubergine, paprika, tomaat en komkommer. In het vliegtuig waren het dan weer bammetjes Beemster, of een mini-wrap met eier-kaas-salade... Nee, niet echt een fitness-menu, en mijn arme longen protesteerden heftig tegen al die kaas, merkte ik. Maar goed, voorlopig blijven we weer even hier, een heel stuk minder gevaarlijk.

Dus nu zijn we weer heel braaf, wat eten betreft, en Richard gaat weer aan de lijn. Daarvoor hebben we een beloningssysteem bedacht, om de pot voor het verjaardagskado (plus Kerst plus vader-en-moederdag plus mijn verjaardag volgend jaar) te spekken: Bij meer dan drie ons eraf in een week kost het mij geld, bij onsjes erbij kost het Richard geld, tussen 1 ons meer en minder dan 3 ons eraf per week is het 'schadevrij'. Want we hadden een bijzonder kado bedacht: een wijnproefreis naar een land van Richard's keuze. Italië gaat het worden. Sparen zullen we nog wel een tijdje moeten...