Wanneer je vanaf onze torp de weg afloopt richting dorp, je linksaf slaat bij de boerderij van Nils, en daar voorbij het bos in weer linksaf een oud spoor volgt, kom je op een gegeven moment op een open plek dit bordje tegen:
Hier heeft een torp gestaan met 3 kamers. In de ene kamer woonde Gekke Katrin met haar zoon Olle. In de tweede woonde de koe, en de derde werd gebruikt als schuur. De hygiëne was er om begrijpelijke reden minimaal...
De plek waar ze woonden heeft een heel eigen atmosfeer, zodat het me niet verbaasde dat, toen ik op een ochtend een foto van dit bordje wilde maken, mijn mobiel helemaal uitviel op het moment dat ik wilde afdrukken. Zo dood als een pier, terwijl de accu thuis nog 45% had. En toen ik thuis de oplader pakte had de accu gewoon weer 45%. De dag erna lukte het wel met de foto, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik in gedachten eerst toestemming vroeg... Voor alle zekerheid nam ik vier foto's - waarvan er thuis maar twee op de mobiel bleken te staan. Richard wist dat allemaal niet, maar toen we er een paar weken later weer langs kwamen en hij even wilde gaan kijken wat er op dat bordje stond, kwam hij terug met de opmerking: "Dat was zó raar, ik kreeg een heel beklemd gevoel, toen ik daar in de buurt kwam..."Onze honden nemen zelf, als ze voorop lopen, ook nooit het pad wat er langsloopt, die nemen een ander paadje, een paar meter verder naar beneden.
Over Gekke Katrin valt trouwens aardig wat te vertellen...
Er werd gezegd dat ze in Noorwegen op een sjieke plek had gewerkt en daar flink verdiend had, bovendien zou er een erfenis uit Amerika moeten zijn. Dat geld zou "Sprätta", "de verknipte", ergens hebben begraven, maar niemand weet natuurlijk wáár!
Ze placht tijdens de nacht van Midzomer witte lakens over andermans akkers te trekken, waarna ze die lakens over haar eigen akkertje trok, zodat ze de kracht en voeding van andermans akkers naar haar eigen landje trok. Kortom, ze zou heel wat van tovenarij weten... Bovendien scheen ze iets in haar bezit te hebben waarmee ze ongeluk over iemand anders zou kunnen uitroepen:
Ene Karl Henriksson nam de toenmalige priester een keer mee daarheen, want die wilde graag zien hoe de mensen in de buitengebieden van zijn parochie woonden, hoe ze het daar hadden. De tranen liepen hem over de wangen toen hij zag hoe armoedig het allemaal was, en hoe zoon Olle osteomyelitis had aan een hand, een infectieziekte aan het bot, veroorzaakt door bacteriën en microbacteriën. Het hele dorp hielp vervolgens mee om Gekke Katrin en haar zoon naar een betere plek te verhuizen - en de torp af te branden. Volgens het bordje in 1914 dus. (Je zou haast denken dat men hun om de één of andere reden graag kwijt was...) Dat dat tegen haar wil is gebeurd, bleek wel uit haar reactie: "Nú zul je wat beleven, Karl Henriksson, voor alles wat je me aangedaan hebt! Je zult me nog eens je eigen darmen gaan zien!" - Niet zo heel lang daarna kreeg Karl Henriksson een enorme maagzweer, en stierf...
Uiteindelijk verhuisden "Sprätta" en Olle terug naar waar ze eerst woonden, en bouwden er een aarden hut. Daar hadden ze een stier, waar de boeren met hun koeien konden langskomen. Kwamen ze met lege handen, dan kwam er geen kalf, maar wanneer ze een grote zak hooi voor de stier bij zich hadden, en bovendien ook nog iets voor moeder en zoon, dán werd het een groot en prachtig kalf!
Ze hebben er nog een tijdje gewoond, totdat ze gedwongen verhuisd werden naar het verzorgingshuis in Hällekil, waar ze gewassen en opgefrist werden. Helaas verdroegen ze die behandeling niet, en kregen longontsteking, waaraan ze vervolgens overleden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten