Al die frustraties werden daarna ruimschoots gecompenseerd: de laatste hond die we tegenkwamen toen we Eva bij het station gingen ophalen, werd niet eens meer aangekeken, Ronja sloot onmiddelijk vriendschap met Eva,
de pakjes kon ik gistermiddag eindelijk frankeren, en alle bemoedigende woorden binnen een paar uur na het plaatsen van het vorige stukje waren hartverwarmend.
Bij thuiskomst meteen eten maken, en toen Eva naar buiten keek en zich afvroeg waar Elli bleef, die ze had zien aankomen, had ik het vermoeden dat die weleens voor de buitendeur kon staan wachten. En ja hoor, Elli hopste direct naar binnen, en ontfermde zich over één van de botjes van ons drietal. Een minuutje later stond baasje Erik ook op de stoep, die zich op zijn beurt weer afvroeg waar Elli bleef. Dus ook Erik binnengelaten, en die kon meteen aanschuiven voor een bord eten, want dat was net klaar.
De volgende ochtend zou het schitterend weer worden, en Eva, de honden en ik werden uitgenodigd voor een lange wandeling, die uiteindelijk bijna drie uur in beslag zou nemen. Steeds bergopwaarts, tot waar de sneeuw van afgelopen maandag en dinsdag nog was blijven liggen, we waren Erik dankbaar voor de chocala en rozijnen die hij had meegenomen. En Ronja had flesjes water in de rugzak... (Het hondenontbijt zat in mijn jaszakken, dat werd zo'n beetje over de hele wandeling verdeeld)
Warm werd het, ondanks de sneeuw,
dus wanneer je dan zo'n heerlijk helder beekje in het vizier krijgt:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten