Frustraties...

We hebben een heel oude computer, die nog bij mijn vader vandaan komt. Maar alles werkt. Behalve dan het inloggen bij de belastingdienst, waar Richard de aangifte over 2016 wilde regelen. Er ligt weliswaar een formulier wat al gedeeltelijk is ingevuld, maar daar werd meegedeeld dat er nog gegevens op de website van de belastingdienst (Skatteverket) staan, en daarvoor moet je inloggen, maar ons oude systeem, wat dus overal nog voor deugt, deugt dáár dus blijkbaar niet voor. Dus Rich heeft vandeweek een nieuwe laptop gekocht, dat was toch al een half jaar nodig sinds het scherm van de "oude" het begaf, maar ook daar lukte het niet, omdat je dan iets moet downloaden waar je een kode voor nodig hebt, maar die kode kun je blijkbaar alleen op één computer gebruiken, dus helaas, níet op de nieuwe laptop. En ja, op de website van Skatteverket kun je, maar... voelen jullie het knelpunt?

Jullie hóeven niet verder te lezen hoor... 

ik ben alleen nog niet klaar met stoom afblazen, dus ik schrijf gewoon door:

 Verder ligt er bijna zes kilo wol naast mij, verdeeld over drie pakketten, en ik kan het niet versturen. De Zweedse posterijen hebben een service waar je online porto kan bestellen, betalen, en vervolgens de adressen printen, keurig netjes met streepjescode en al, maar die dienst ligt al sinds gisterochtend plat. Het is niet de eerste keer, en deze service is niet op het postagentschap te kopen. Dan moet je de gewone pakketpostprijzen betalen, en die prijzen zijn al minstens zo erg als in Nederland. Op een kaartje naar Nederland moet tegenwoordig trouwens 2 euro, als je het omrekent, dus de briefschrijverij hebben we hier nu maar helemaal afgeschaft.

In afwachting van betere tijden ging ik een uitwaaironde om het meertje lopen met de honden. Eigenlijk ging dat best goed, want ze trokken nauwelijks, liepen gedrieën enigszins chaotisch maar wel heel ijverig "voet", maar toen kwam ons een mevrouw tegemoet met twee hondjes, die al vanaf 100 meter afstand naar ons begonnen te blaffen... Dat was voldoende voor "alarmfase 2" voor Ronja en Asso, en alarmfase 1 voor Gaia, nog voordat ze ook maar in de buurt kwamen. Dus afleiding, snoepjes, wat dan ook mocht niet meer baten. Dus ik werd kwaad op de honden, niet dat dat helpt, maar goed. Misschien was ik hoofdzakelijk kwaad op mezelf, omdat ik heel naïef lijk te denken dat er een geleidelijke stijgende lijn in een training hoort te zitten. En het meest kwaad was ik op de mevrouw, die heel druk liep te zeggen "Het gaat wel hoor, het lukt wel". Néé, het lukt dus absoluut níet. Als ik mijn honden probeer te trainen dat ze níet naar andere honden moeten blaffen, en ze gaan dan wél blaffen omdat andere honden naar ons lopen te blaffen en de mevrouw ook nog eens zegt dat het wél gaat, dan vind ik dat dus níet!! 

Eenmaal thuis was het pas bijgevulde containertje met vogelzaad alweer leeg. Op de grond zaten 5 Vlaamse Gaaien, en in de verre omtrek was er niet één van de 30-40 kleine vogeltjes meer te bekennen... Ik heb een hekel aan Vlaamse Gaaien, die eten niet alleen in minder dan geen tijd al het voer op, vliegen weg met hele vetbollen, maar pakken ook nog eens de vogeltjes zelf, als ze de kans krijgen, en roven de eieren en jonge vogels uit de nesten. Als ik een luchtbuks had... Hoe zou Vlaamse Gaai eigenlijk smaken?

Zodadelijk maar eens de honden in de auto laden: Eva komt een paar dagen (we hebben haar al drie maanden niet meer gezien), en ik haal haar van het station. Of misschien ook wel van het busstation, dan was nog niet helemaal duidelijk. In ieder geval: ik ga nog een beetje door de stad lopen met R, A en G... Oefenen in het niet naar andere honden blaffen... Nu even niet vergeten om mijn zakken weer met snoepjes te vullen - ze worden natuurlijk gigántisch omgekocht!

PS: Toen ik dit stukje wilde delen, kwam er een melding dat dat niet ging. Verder was de foto weggevallen, dus hoe het straks op facebook staat is niet te voorspellen...

Hoezo frustraties?