Dit is níet wat wij willen op 24 april:
In ieder geval hadden we op tijd een paar grote dekzeilen over de houtberg liggen - ik was vanmorgen om 7 minuten over 7 de eerste klant bij de houtzagerij. En al komen er steeds meer "neusjes" van de knoflook boven de grond (tot mijn stomme verbazing, eerlijk gezegd, want daags nadat ik die in november gepoot had, ging en bleef het flink vriezen), de rest van het kweken blijft noodgedwongen nog even beperkt tot tuinkers op een schoteltje op de keukentafel...
Dus het vogelvoer is weer bijgevuld. Nu is dat extra hard nodig, want er zijn al heel veel zomergasten uit het zuiden teruggekeerd...
De sneeuwlaarzen zijn al in de container werdwenen, omdat ze na twee winters totaal versleten en zo lek als een mandje waren, en vorige week met Pasen begaven de spikes voor onder de schoenen het, zodat de middagwandeling met de honden voor mij niet verder ging dan het halen van de post, een meter of 300 verder naar beneden. Op zich was dat al avontuurlijk genoeg, want ik dacht dat Elli, het buurhondje, ons om de hoek tegemoet kwam rennen. Ik had al bijna de honden losgelaten, toen ik zag dat het een grote haas was. Jammer genoeg zagen Asso en Ronja dat eerder dan ik, dus blaffen en trekken dat het een lieve lust was. Geen schijn van kans om de les "wat te doen als we een hond o.i.d. tegenkomen, zodat er geen oproer uitbreekt" van de hondenschool toe te passen. Maar goed, de haas koos het hazenpad, de rust keerde weer, en ik kreeg zelfs een herkansing, want die sufkop van een haas kwam ons met dezelfde gang weer tegemoet springen. Deze keer ging het een stuk beter, en de haas was zo wijs om niet nóg een keer dezelfde fout te maken.
Bij de post nog een heel schattig pakje, met een brief waarin de vorige eigenaresse van Ronja haar officieel aan ons overdraagt, compleet met inentingsbewijs, keuringsrapport van de dierenarts, én een envelop met hondensnoepjes, met een prachtige tekening van haar dochtertje. Zo leuk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten