Vraag me niet waar dit was, maar we kwamen door de 'Lazar straat'
Na het strakke draaiboek van de zaterdag, begonnen we de zondag heerlijk rustig. Iedereen wilde graag de stad verkennen, dus we hebben dat in ploegen en in ieders eigen tempo gedaan. Rich en ik zijn met schoonmama eerst op ons gemak naar Yuri's adres geslenterd, nadat Rich aan een verbijsterde portier vroeg waar het noorden was, want die kant moesten we op, volgens de GPS. De portier wist het al evenmin als Richard, maar omdat het niet ver van het parlement was, kwam het goed. Díe richting kon de portier probleemloos wijzen. Yuri woont naast de Lidl, trouwens, hoe goed kun je het treffen als student?
Vervolgens gingen schoonmama en ik met Yuri met de tram (om de voeten en de energie te sparen) naar Margit-eiland, waar Rich en Marina tegelijkertijd lopend aankwamen. En wat een weer! Ruim 20 graden, zon, ongelooflijk wat heerlijk om de jassen gewoon op de kamer te kunnen laten. Volgens onze gids van gisteren wil er begin november al wel eens sneeuw liggen, en 15 november hoort de openluchtijsbaan open te gaan - ze hebben nu de grootste moeite om die bevroren te krijgen. Geen wonder!
Pianist ben je en blijf je, Marina, dat is wel duidelijk:
Al wandelend hadden we al wel muziek gehoord, maar niet verwacht dat de fontein-show wegens goed weer was geprolongeerd. Precies toen we daar Eva en Chris tegenkwamen (op ijsjesjacht) begon een nieuwe show. Leuk toch?
Vervolgens wilde iedereen weer wat anders, en liepen Marina en ik via het parlementsgebouw terug naar het hotel. Zag het Parlement er gisteren van de Buda-kant van de stad al heel indrukwekkend uit,
dichterbij gekomen pastte het onmogelijk op de foto... We noteren een rondleiding voor een volgende keer.
We vonden dit subtiele monument, ter nagedachtenis aan de Hongaarse opstand, 1956, die zo bloedig werd neergeslagen. Ja, de bolletjes op de muur staan symbool voor de kogels… In de stad hingen ook veel Hongaarse vlaggen, maar met een groot rond gat in het midden - zou dat er iets mee te maken hebben?
Gerbeaud, een van de beroemdste koffiehuizen en banketbakkers die er zijn. Daar hadden we afgesproken voor koffie met taart, en daarvandaan zwaaiden we Eva en Christoffer uit, die 's avonds alweer op huis aan moesten.
Maar niet nadat we nog even bij de metrohalte vóór het gebouw waren gaan kijken: de oudste metrolijn in Budapest, uit 1903, volgens onze reisgids. Schattige kleine gele wagonnetjes, ze rijden nog steeds. Richard wilde een foto van de kinderen, en vroeg ze even tegen die muur daar te gaan staan. Dan krijg je dus dit soort foto's…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten