We missen Sinterklaas.
De grijze weken in november met guur en saai weer, (en grijs, en nat) gingen ons zo de keel uithangen, dat we ons begonnen af te vragen of we niet gewoon Kerst konden gaan vieren op 25 november... Mag de Adventtijd hier in Zweden uitbundig en nadrukkelijk aanwezig zijn, dat helpt je de novembermaand niet door, en Sinterklaas was daar altijd bijzonder geschikt voor. (Al moet ik zeggen dat we graag vér blijven van alle Pieten-discussies.) En dan ná Sinterklaas de Kerstboom neerzetten.
Als het buiten eenmaal donker is, en de gordijnen zijn dicht, dan gaat het al een stuk beter, zeker wanneer er twee hondenzusjes zijn die zich op de keukenbank proppen: het pást wel, als je maar graag genoeg wilt!
We appten een paar foto's in de 'Family-groep', en kregen van Marina de reactie: Ik wil naar huis!
Ze voegde de daad bij het woord, dus er wordt een paar dagen flink gemusiceerd op de torp: als alles volgens plan verloopt, speelt Richard mee op haar examen-concert. Specialisatie: Tsjechische muziek.
Soms ben ik in de keuken bezig, en is de schuifdeur naar de kamer dicht. Dan ligt Asso pal voor de deur te luisteren. Maar hij ligt het liefst in de grote zwarte stoel. Vanmiddag was hij zelfs zwáár aan het twijfelen of hij wel mee zou gaan wandelen, want Marina was aan het studeren. Onze grote kleine muziekvriend!
Glöggkruiden bracht Marina mee uit Kopenhagen, die hebben heerlijk staan trekken. Met piri-piri pepertjes. En dropwortel.
De rode wijn hoeft dan alleen nog maar verwarmd te worden - dan blijft de alcohol er lekker in. Dat hebben we inderdaad gemerkt. Niemand hoefde een tweede glas. Maar het waren best grote glazen, dat moet ik toegeven.
Sinterklaas is weer even vergeten, en hoewel het vanmiddag heel even sneeuwde, vieren we dit jaar waarschijnlijk toch gewoon Kerst in december. Dat halen we wel!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten