Na het afscheid van Eva en Christoffer, gaven we in de Music Garden van het hotel onze pijnlijke voeten even rust: in ons arrangement was een dagelijkse 'Wine and Cheese Reception' inbegrepen. Ik moet zeggen dat het na een hele dag lopen en staan en slenteren heerlijk is om niet helemaal moe op de kamer te belanden, maar even bij live muziek een glaasje wijn te kunnen drinken. Even napraten, wat kaas en (heerlijke Hongaarse) worst en fruit erbij…
En dan zie je door het glazen dak alle verlichte balkons van de kamers, zó leuk!
Van bovenaf is het absoluut sprookjesachtig:
Onze vooruitziende blik had ons in de namiddag nog een heerlijke pedicurebehandeling doen boeken, compleet met voetmassage, maar… eenmaal op de kamer kregen we een telefoontje dat de pedicure plotseling ziek was geworden. Even wist ik me geen raad: ik heb toch altijd al zo'n last van mijn benen, ik had me er zó op verheugd… Gelukkig zijn de hotelgasten altijd welkom in de Spa, dus na een telefoontje naar Marina, Yuri en Richard's moeder, dat we een uurtje eerder zouden gaan eten, gingen we toch nog even naar beneden, waar even zwemmen en vooral de sauna ons toch weer aardig deden bijkomen.
Om de hoek hadden we een restaurantje gezien met écht Hongaars eten. Karper gegeten! Zó lekker! Toen we weer buiten stonden hoorden we muziek, en werden onmiddellijk door Marina en Yuri meegetroond naar het plein voor de Stefansbasiliek, het klonk al net als vroeger: Kom gauw mee, snel! Toen we jullie gingen ophalen was er een lichtshow bezig, misschien herhalen ze die nog een keer!
Op drie lange tafels vóór de basiliek stonden honderden en honderden lichtjes te branden... De Hongaarse Opstand uit 1956 wordt al vele jaren met een lichtshow herdacht. Hongarije heeft, memoreerde onze gids de vorige dag, nog niet eens 30 jaar een democratie, altijd is het land overheerst geweest. Door de Turken. Door de Oostenrijkers. Door de Russen. Dat mag niet vergeten worden, er zijn niet zo heel veel Hongaren, het taalgebied is bijzonder klein. We merkten het in het hotel al, waar al bij het inchecken heel discreet de vraag gesteld werd: Misschien is het te persoonlijk, maar hééft U Hongaarse voorouders?
Na afloop waren we allemaal aangedaan - Richard's moeder, die in Tsjechië is opgegroeid, had het aardig te kwaad: het ging destijds in Tsjechië al niet veel anders. Eerst de 2e Wereldoorlog, daarna de Russische overheersing. In 1969 in Nederland beland, kon ze vervolgens meer dan 20 jaar niet terug - ze zou aan de Tsjechische grens zijn opgepakt. Alles veranderde pas in 1989/90, en alles kwam weer even boven.
Later op de hotelkamer, hebben we nog lang zitten praten, en ze probeerde zich de schaarse familie van Richard's Hongaarse vader te herinneren, íemand heeft nog lang in Budapest gewoond, er moet een neef in Amerika zijn, maar de rest? Na dit alles is Richard, die tóch al begonnen was Hongaars te leren, vást voornemens om het uit te gaan zoeken. Hij weet zo ongeveer niets van zijn Hongaarse familie, en dat heeft hem altijd al dwarsgezeten…
Het was maar goed dat Richard's moeder van het hotel óók zo'n fles wijn met glazen op de kamer had gekregen, zodat we er een paar waterglazen bijhaalden en uiteindelijk met ons vijven de avond plezierig konden afsuiten. Wát een emoties opeens!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten