vrijdag 20 april 2018

18 Graden en (nog wat) sneeuw

Ons uitzicht is de afgelopen 2-3 weken enorm veranderd. De zon scheen vrijwel onafgebroken, de temperatuur is de laatste dagen zelfs 's nachts niet meer onder het vriespunt gezakt.




In de tuin hadden we een nieuwkomer: een jonge reebok. Hij kwam alleen een paar dagen te laat, want de tweede zak reeënvoer was net op... Ons trouwe tweetal komt nog wel elke dag een keertje vogelvoer snoepen, maar we zien ze steeds vaker op het veldje van de buurman grazen, waar de eerste grassprietjes tevoorschijn komen. 


Inmiddels heb ik ook de duimstok naast de regenmeter kunnen zetten, die de laatste tijd nog maar net boven de sneeuw uit kwam. Ik kwam tot de conclusie dat er in twee weken tijd 45 cm sneeuw is weggesmolten. De regenmeter zelf kan ik weggooien, want die is natuurlijk stukgevroren...


Het afgelopen weekend hadden we 18 graden, en toen was het voor een hond met wintervacht wel heerlijk dat er na een partijtje raggen in de tuin toch nog een aantal plekken met sneeuw over waren. Inmiddels zijn die plekken ook weg, behalve tegen de bosrand aan, waar de zon nog niet komen kan.


Maar Asso herinnerde zich inmiddels dat er langs het huis van de buurman een sloot stroomt, waar het smeltwater nu natuurlijk flink doorheen spoelt. Dus hij gaat er met enige regelmaat vandoor, druk blaffend tegen vermeende vijanden, om kletsnat weer thuis te komen. Wanneer het hém belieft, niet wanneer Wij roepen, dus hij gaat weer aan de 15-meter lijn: we willen niet zien gebeuren dat hij binnenkort een angstig reekalfje tot een spelletje probeert uit te dagen... Gelukkig hebben Gaia en hij nu ook ontdekt dat de teil onder de regenpijp inmiddels ijsvrij is, dus zoeken ze daar verkoeling.


Heerlijk om de was weer buiten te kunnen drogen - ik denk dat we de slee wel weer een tijdje op de hooizolder kunnen zetten!


Gistermiddag kreeg ik gezelschap van een hagedisje - ik vraag me af waar die de hele winter heeft gezeten? De eerste bij en de eerste vlinders heb ik ook alweer gezien. De eerste wesp binnen had mazzel met het feit dat mijn humeur al even stralend was als het weer, dus die heb ik na een waarschuwing beleefd door het raam naar buiten gelaten. 

De eerste teek heeft het daarentegen níet overleefd. En de honden zijn van de eerste anti-teken-druppels van dit seizoen voorzien. 

Mijn van buiten én van binnen compleet versleten sneeuwlaarzen heb ik met een gróót gevoel van tevredenheid in de container gekiept! Maar waar ik mijn sandalen ook alweer heb gelaten? Ze zeggen dat het vandaag, als de mist is opgetrokken, 21 graden wordt...


zondag 15 april 2018

Dokteren, oftewel vervolg van kwakkelen.

Speciaal voor de trouwe volgers een update van het stukje 'Kwakkelen' van een maand of twee geleden:

We hebben een nieuwe printer! Richard greep in, vóórdat ik de oude inderdaad door het raam naar buiten smeet, en nam het ding mee naar de klantenservice. Daar bekeken ze het een halve minuut, en schreven een tegoedbon uit, zodat we niet veel later een nieuwe printer in huis hadden. Die werd door mij aanvankelijk met de grootst mogelijke argwaan bekeken, maar die argwaan bleek al snel volkomen ongegrond.

Vervolgens kreeg Richard ook schoon genoeg van mijn eeuwigdurende gemopper op de chromebook, dus hij heeft die nu van mij overgekocht, en ik ben momenteel helemaal gelukkig met mijn Lenovo. Nóóit van dat merk gehoord, maar dat is niet zo verwonderlijk, aangezien ik me nooit maar dan ook nooit vrijwillig met dat soort zaken bezig zal houden.

Dus dat was dat. Nu ik nog:

Na 10 weken op herhaling bij de huisarts. Hij kon me meteen het goede nieuws vertellen dat er met mijn hart absoluut niks mis is. Dat scheelt alvast. Vervolgens wilde hij weten hoe het met de inhalator was gegaan. Nou, goed, dus ik was na de afgesproken twee maanden op eigen gelegenheid naar de halve dosis gegaan. Hij keek me een half meewarig, half lachend aan: dat was niet de bedoeling. Maar hij had zelf gezegd twee maanden! En daarna alleen als het nodig was! Dat het waarschijnlijk wel nodig was, had ik al gemerkt, want de kuch was alweer erger, dus aan die inhalator zit ik nog wel een tijdje vast. En hij heeft me op de wachtlijst gezet voor een longcapaciteitstest, want de röntgenfoto's wezen wel op 'een' probleem. 

Nog meer onderzoek op komst: we hadden het over die verhipte pijn in mijn spieren, waar ik al héél lang last van heb, maar die het laatste half jaar het dagelijks leven (en mijn slaap 's nachts) danig begint te ontregelen. Meer bloedproeven dus, om bepaalde spierziektes uit te sluiten, en voorlopig twee medicijnen die ik elk op hun beurt een tijdje moet uitproberen. Plus een verwijzing naar een fysio-kinesitherapeut, en de tip om ook acupunctuur te proberen. Tsja... zo heb je niks en zo heb je van alles... De eerste soort tabletten lijkt te werken, ik kan weer wat normaler functioneren. 

Gelukkig maar, want het is hier inmiddels lente!

dinsdag 3 april 2018

Dooi.

Het dooit. Een beetje, tenminste, overdag een paar graden. 's Nachts vriest het nog steeds, en dat bespaart ons dikke blubberlagen op de gruis-en-leemwegen, wanneer de onderlaag nog hard bevroren is, en het dooiwater niet weg kan. Terwijl we nog fantastisch uitzicht hebben 


is onze leemweg vrijwel overal sneeuwvrij, terwijl aan weerskanten de wegdooiende sneeuwwallen zich heel fotogeniek omvormen tot


witte voorwereldlijke 'monsters'.


Rondom de struiken en bomen zie je de aarde al tevoorschijn komen. Zou je sneeuw kunnen wegkijken? 



We hebben zin in de lente. De eerste tekenen zijn er al: toen ik gisteren Yuri naar het station bracht, zagen we in een weiland de eerste twee kraanvogels, nog een beetje verloren in de sneeuw, maar de vogels geven duidelijk aan dat er ander weer op komst is. Of hoort te zijn: 7 overvliegende witte zwanen vanochtend.

Onze trouwe reeën hebben naast de voederplaats de eerste grassprietjes onder de sneeuw vandaan kunnen krabben. Prompt was het gisteravond nog aangevulde voer níet opgegeten. Ik geef ze groot gelijk: vers gras gaat boven droge brokken.

vrijdag 30 maart 2018

Wachten op Ronja

De hele week volop zon! Vandaag ook weer, en dan ziet de lente er rond de torp zó uit:


Gisteravond kwam Yuri voor een paar dagen, en hoewel hij zijn hardloopschoenen bij zich had gingen toch de laarzen aan, en de spikes eronder: via tractorsporen en hardbevroren sneeuw dwars door het bos naar beneden. De sneeuw was na een week afwisselend dooi en vorst zó hard bevroren, dat niet alleen de honden er niet meer in wegzakten, maar ook wij er gewoon overheen konden lopen. Meestal tenminste. Voor de honden heerlijk om weer vrijuit te kunnen rennen en draven en snuffelen.


Tot nu toe is dat altijd goed gegaan, met snoepgoed in de zakken, maar vandaag stonden we toch een hele tijd op Ronja te wachten.... Die schoot op een gegeven moment als een speer weg, Asso er achteraan, duidelijk de hoogste tijd om onze troef in te zetten: gedroogde long, je ruikt het van een kilometer afstand (de honden dan), dus Asso kwam al gauw terug. Ronja niet. Na een tijdje kwam er een ree het veld over rennen, en even later dook ook Ronja op, tong uit de bek... 


Met aangelijnde honden verder, maar toen we verderop weer de afslag richting huis namen, hadden we zoiets van: nu kan het wel weer. Niet dus, Ronja was er binnen een paar seconden weer in volle vaart vandoor. En kwam niet terug. Niet na twee minuten, ook niet na vijf, hoe we ook riepen. En dan hoor je ook nog een vogelfluitje wat verdacht veel op Richard's fluitje lijkt, en na tien minuten begin je aan die wolvensporen te denken die we eerder op de wandeling hadden gezien. Dus we splitsten: Richard met mobiel en Ronja's riem de weg terug, en Yuri en ik met de andere mobiel en Asso en Gaia de geplande route richting torp. Dan opeens, na een afwezigheid van een minuut of twintig: Ronja, die opeens Yuri een por tegen zijn been geeft! Ze dacht even een snoepje te scoren en er weer vandoor te gaan, dus we lieten Gaia los, lijnden Ronja aan, en belden Richard.

Ja, Ronja Roversdochter deed vandaag haar naam eer aan, een beetje niets vermoedende reeën overvallen... Onze Goede Vrijdag was even niet meer zo goed, maar het viel uiteindelijk mee, gelukkig. Maar in dat stuk bos mag Ronja voorlopig niet meer los! Over de rest van het bos moeten we nog even nadenken...


dinsdag 27 maart 2018

Zomertijd met sneeuw

Tien dagen geleden: de ijsbloemen op het raam, 's ochtends vroeg, en minus 15 op de buitenthermometer.


Evengoed hebben we afgelopen zondagmiddag heerlijk op het 'zonnedek' gezeten, bij +10 graden. Richard moest wel eerst een pak sneeuw wegscheppen, maar daarna pastten de stoelen en wij én de honden er precies op. Overdag dooi, maar voorlopig kunnen de aardappels de grond nog niet in:


Maandagochtend scheen de zon ook wel weer heerlijk, maar Koning Winter dénkt er nog niet over zich terug te trekken:


Ook vanochtend weer ijsbloemen, buiten -12, binnen in de keuken +14, dus de kachel toch maar weer een uurtje aan. De bossen zijn nog behoorlijk onbegaanbaar, en we raken wat uitgekeken op de paar gebaande paden in de buurt. De honden ook, trouwens. Tijd voor eigen initiatief: Asso kon onlangs zijn geliefde rubber ring (hij heeft een groene en een blauwe, maar de blauwe is de beste, vindt hij) niet vinden, toen ik hem opdroeg die te zoeken. Hij bleef een minuut of twee ronddolen door kamer en keuken, en kwam vervolgens aanzetten met de afgevallen wikkel van één van mijn bolletjes wol. Dat leverde hem uiteraard een enorm compliment op, de wikkel werd verruild voor een snoepje. Waarna we allebei op onze buik voor de bank lagen om met een golfclub van het baasje de rubber ringen tevoorschijn te halen.


Ook dat golfseizoen laat nog een paar weken op zich wachten, dus die club ligt voorlopig onder de bank: voor het geval er nog meer speelgoed onder rolt.

dinsdag 13 maart 2018

Geen auto voor Eva...

Tadaaaa, zie hier onze nieuwe auto:


Alhoewel, 2016 is niet helemaal nieuw, voor ons echter absoluut nieuw genoeg. Bovendien is het een milieuvriendelijke, zodat we de komende drie jaar niet eens wegenbelasting hoeven te betalen. Een beetje veel te wit is hij wel, gezien de wegen hier in de buurt, dus na elke rit vol met zwarte en grijze spikkels. Richard poetst ze netjes weg, we hebben zelfs een jas voor de auto gekocht ter bescherming tegen weer en wind. We hopen er de komende zeven jaar mee door te komen, net als met de vorige. Misschien wel tien, maar vermoedelijk maken we daarvoor inmiddels toch teveel kilometers...

Het oude bakkie reed nog steeds lekker, startte trouw bij alle temperaturen, kwam ook dit jaar weer probleemloos door de proef-keuring, maar we zijn niet zo van die zelf-sleutelaars, dus ja... Als je dan opeens een schitterende aanbieding ziet... Heel even leek de vorige nog in de familie te blijven, want Eva had zich laten ontvallen dat met haar huidige gependel tussen Halmstad en Jönköping een auto wel heel erg fijn zou zijn, en ze hád er eventueel een budget voor. De prijs die onze eigen garage ervoor wilde geven, zou ook Eva kunnen en willen betalen, maar achteraf waren we blij dat ze er toch vanaf zag, vanwege 'het verkeerde moment':


Toen Richard er namelijk mee naar een autohandelaar in Vålberg reed, brandde er opeens een lampje op het dashboard wat we nog niet eerder gezien hadden. Het ging even later weer uit, maar we hebben het toch even opgezocht: het bleek met de airbag te maken te hebben. De opkoper gaf er bijna de door ons gevraagde prijs voor, en wilde de auto zo snel mogelijk hebben. Drie dagen later zou onze nieuwe klaar zijn, dus geen probleem. Dachten we.

Onze garage belde daags tevoren: ze hadden hem nog even helemaal nagekeken, en er bleek een onderdeel besteld te moeten worden, of het twee dagen later mocht zijn? Dus Rich belde naar Vålberg, en het was voor hun ok. Weer een dag later een nieuw telefoontje: dat onderdeel was niet in Zweden te krijgen, dus het kon wel twee weken duren. Dat zou dan precies in onze Praag-week zijn, dus Richard raakte geërgerd, en zei dat dat niet kon omdat de andere auto al beloofd was, en dat ons probleem niet was: daags voor de oorspronkelijke leverdatum hadden we netjes betaald. De dag erop kreeg hij de sleutels van een leen-auto, die de garage net binnen had gekregen voor de verkoop.


Een maatje kleiner dan die we hadden (als Richard reed stond de bestuurdersstoel bijna tegen de achterbank aan) en het rook er enorm naar nagellak, maar het reed. Richard kon gewoon de oude auto naar Vålberg rijden, kreeg kontant betaald, met een handgeschreven bonnetje. De man was zelfs nog zo aardig om hem naar de bushalte te rijden, en precies op dát moment ging het lampje weer branden... Hij mopperde een beetje: dat kon wel eens een dure reparatie worden, of Rich wat van de prijs af wilde doen? Rich zei doodleuk dat hij er al 2000 kronen van af had gedaan, en daar bleef het bij.

Zodoende bleek het maar heel goed te zijn dat Eva de auto niet heeft overgenomen, het zou geen goed begin geweest zijn, met die airbag... Net toen wij in Praag door de security waren voor de terugreis, belde onze garage dat de auto klaar was, dus Richard heeft hem vorige week op de eerste werkdag na de vakantie opgehaald. Met korting, omdat we niks inruilden, én een gratis beurt ter compensatie van het ongemak. Nu proberen we Yuri op de kast te jagen: het is de bedoeling dat hij komende zomer veel met Richard gaat rijden om te oefenen voor het rijbewijs (moet hij wel eerst de vergunning daarvoor binnen zien te halen middels een ogentest en een avondcursus waarin ze hem o.a. vertellen wat de gevaren zijn van alcohol in het verkeer). We willen de auto wel graag een beetje deuk-en krasvrij houden nu hij toch al zo mooi glimt, natuurlijk! 



zondag 11 maart 2018

De zingende tandarts

Maar zelden heb ik zo gelachen bij een tandarts! 

Behalve tijdens de basisschool heb ik het bijzonder goed getroffen met de tandartsen. Ze verstonden hun vak, en eentje verstond daarnaast de kunst om zodra hij begon te sleutelen te vragen hoe het met de studie ging. Nu moet ik zeggen dat ik gezegend ben met een gebit waar maar uiterst zelden iets aan mankeert, dus het meest vreselijke wat ik op dat gebied heb meegemaakt was een wortelkanaalbehandeling om daarna een kroon te kunnen plaatsen.

In Zweden heb je de keuze tussen de automatische oproep voor controle door de 'volks-tandarts', of een privétandarts. Wisten wij veel, dus we togen naar de volkstandarts. Elke keer een andere, door personeelstekort, maar het was wel ok. Heel handig was, dat ze een verzekering aanboden: na de eerste 'sanering' kregen we een offerte, een bepaald bedrag per maand te betalen, dan hoefde je de jaarlijkse controle niet in één keer op te hoesten, dat was dan geregeld. Bovendien de meest voorkomende reparaties. En dáár heb ik nu opeens enorm profijt van.

Een jaar geleden was er een nieuwe tandarts, die meteen helemaal lyrisch werd na het bekijken van de  gemaakte röntgenfoto's: waar die kroon gemaakt was, want dat was zo perfect gedaan, met afgeronde randen... De assistentes werden er allebei bijgehaald, die kregen een exposé over hoe een échte mooie kroon eruit moest zien. Nadat ik vertelde dat dat minstens 10 jaar geleden in Arnhem was gedaan, begon hij meteen een heel verhaal over de Keukenhof, waar hij zo graag met zijn vrouw heen wil, en dat hij in Arnhem naar het Oorlogsmuseum was geweest, om vervolgens fluitend de rest van de jaarlijkse controle af te handelen.

De kroon in kwestie begaf het helaas pal voor Kerst, en hij bekeek dat een beetje triest. Tsja, dat ging toch wel 7000, 8000 kronen kosten (700-800 euro), wat zonde, wat zonde. Maar Margareta, ik zie dat je verzekerd bent, ik ga even bellen hoe de regels zijn. Toen bleek dat het niet zoveel uitmaakt wat hij zou doen, zo lang er een deel van de oorspronkelijke kies over was. Luister Margareta, je weet niet half wat een geluk je hebt, nu moet ik alleen nog met mijn mobiel (het lukte niet met het officiële materiaal in de praktijkruimte!) een foto maken van die kies, om te kunnen bewijzen dat die er inderdaad zit, en dan kun je straks gewoon doen alsof je de juffrouw bij de kassa niet ziet.

Vorige week was ik terug, en terwijl ik mijn mond vol prut had om een afdruk te maken, wilde hij de assistente de foto's van die kies van zijn mobiel laten downloaden naar het dossier. Toen de assistente opmerkte dat dan alle foto's van zijn mobiel in mijn dossier zouden komen, werd het uiteindelijk zo opgelost dat hij haar een mailtje zou sturen met alleen de kies-foto's. Maar, zei hij, Margareta, deze moet je even zien, en ik kreeg een foto van een eland voor mijn neus, die de dag ervoor voor zijn auto op de weg had gestaan en niet opzij ging, zodat hij te laat was voor de eerste patient...

Verder vroeg hij de assistente om een gewone schroevendraaier, want met het tandartsgereedschap kreeg hij de oude kroon niet los. Nadat dat gefikst was, vroeg hij om een brievenweger. Want de oude kroon bleek zo oud, dat de binnenste laag van goud was (zo worden ze blijkbaar nu niet meer gemaakt: te duur), dus dan zou hij me kunnen vertellen wat hij waard was, dan kon ik nog winst maken ook. Maar eerst, Margareta, weet je wat we eerst gaan doen? Als hij me had verteld dat hij kaartjes voor de Efteling had, zou het me niet verbaasd hebben, maar hij had alleen maar bedacht dat hij eerst de oude kroon naar het lab wilde sturen omdat de kleur van het porselein zo perfekt was. Vervolgens werd de kies van een zilverkleurig dopje voorzien: niet teveel poetsen, Margareta, dan verlies je hem misschien. 

Voor zover hij niet kletste, floot en zong hij er lustig op los, mijn uurtje vloog om; ik zou me haast nog verheugen op het plaatsen van de nieuwe kroon, over twee weken...